Dławigad malajski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dławigad malajski
Mycteria cinerea[1]
(Raffles, 1822)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd bocianowe
Rodzina bociany
Rodzaj Mycteria
Gatunek dławigad malajski
Synonimy
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[8]
Status iucn3.1 EN pl.svg

Dławigad malajski (Mycteria cinerea) – gatunek dużego ptaka brodzącego z rodziny bocianów (Ciconiidae), występujący w południowo-wschodniej Azji. Ptak nieliczny, zagrożony wyginięciem.

Zasięg występowania i środowisko[edytuj | edytuj kod]

Południowo-wschodnia Azja[9]; występuje na terenach południowego Wietnamu, Kambodży, Półwyspu Malajskiego i Indonezji (wyspy Sumatra, Jawa i Celebes)[10]. Zdecydowana większość populacji występuje w Indonezji[8].

Ptak ten zasiedla głównie strefy przybrzeżne, pokarm zdobywa na rozległych bagnach, natomiast gniazduje w miejscach graniczących z namorzynami i słodkowodnymi, leśnymi bagnami i torfowiskami[10]. Widywany również na jeziorach, stawach i polach ryżowych[10]. Spotykany do 50 km od wody, czasami żywi w pobliżu osiedli ludzkich[10].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy opisany przez Rafflesa w 1822 roku pod nazwą Tantalus cinereus[2]. Dawniej umieszczany był w rodzajach Ibis, Tantalus lub Pseudotantalus[3][4][5][6]. Takson monotypowy, nie wyróżniono podgatunków[9][11][10].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 95–100 cm[10]. Długość skrzydła 43,5–50 cm, wierzchołka dzioba 19,4–27,5 cm, stępu 18,8–25,5 cm i ogona 14,5–17 cm[12]. Upierzenie ogólnie koloru białego lub mlecznego poza błyszcząco-zielonym ogonem i lotkami[10]. Dziób koloru żółtego. Nagie części ciała (głowa i nogi) koloru czerwonego[10]. Pióra młodych ptaków koloru szarego, z większym upierzeniem głowy. Nagie części ciała u młodych ptaków koloru żółtego matowego[10].

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Poluje na duże poskoczki z rodzaju Periophthalmus o długości ciała o 10–23 cm, także na małe ryby, węże, żaby[10], krewetki i kraby[13][14]. Większość obserwowanych metod polowania polega na sondowaniu długim dziobem powierzchni wody i wykrywania poprzez dotyk pływających w niej ryb[10]. Czasami poluje również poprzez obserwację[10]. Dzienne spożycie pokarmu szacuje się na około 630 g, a poluje tylko około dwóch godzin[10]. Często przebywa w płytkich basenach lasów namorzynowych, gdzie występuje duże zagęszczenie ryb[10].

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Okres rozrodczy prawdopodobnie przypada na porę suchą (lipiec-sierpień) zarówno na Sumatrze jak i na Jawie, chociaż na Pulau Rambut zaobserwowano rozród w listopadzie i marcu[10]. Gniazduje w koloniach na drzewach. Gniazdo zazwyczaj znajduje się 6–12 m nad ziemią, na dużym drzewie. Samica znosi od 1 do 4 jaj[10]. Szczegóły wychowu młodych nieznane.

Status i ochrona[edytuj | edytuj kod]

Dławigad malajski jest objęty konwekcją CITES (załącznik I)[15]. W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody został zaliczony do kategorii EN (zagrożony wyginięciem)[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mycteria cinerea, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Thomas Stamford Raffles. Descriptive Catalogue of a Zoological Collection made in Sumatra. „The Transactions of the Linnean Society of London”. 13, s. 327, 1822 (ang.). 
  3. a b Coenraad Jacob Temminck. Tanlale Lactė. „Nouveau Recueil de Planches Coloriées D'oiseaux”. 5, s. 289, 1825 (fr.). 
  4. a b Robert Ridgway. „Proceedings of the U.S. National Museum”. 5, 1833 (ang.). 
  5. a b Richard Bowdler Sharpe. Plataleæ, Herodiones, Steganopodes, Alcæ, and Impennes. „Catalogue of the Birds of the British Museum”. 26, s. 326, 1898 (ang.). 
  6. a b James Lee Peters: Checklist of Birds of the World. Cz. 1. Cambridge: Harvard University Press, 1931, s. 127. (ang.)
  7. M. Philip Kahl: Suborder Ciconiae. W: Ernst Mayr, G. William Cotrel: Checklist of Birds of the World. Wyd. 2. Cz. 1. Cambridge: Museum of Comparativer Zoology, 1979, s. 246.
  8. a b c Mycteria cinerea. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  9. a b Frank Gill, David Donsker: Family Ciconiidae (ang.). IOC World Bird List: Version 4.2. [dostęp 2014-07-14].
  10. a b c d e f g h i j k l m n o p Elliott 1992 ↓, s. 457.
  11. Denis Lapage: Dławigad malajski (Mycteria cinerea) (Raffles, 1822). Avibase. [dostęp 2014-02-06].
  12. James Hancock, James A. Kushlan, M. Philip Kahl: Storks, Ibises and Spoonbills of the World. A&C Black, 2010. ISBN 1-4081-3500-0. (ang.)
  13. Muhammad Iqbal, Ahmad Ridwan, Fadly Takari, Heri Mulyono. Rediscovery of a Milky Stork Mycteria cinerea breeding colony in South Sumatra province, Indonesia. „BirdingASIA”. 10, s. 62-66, 2008 (ang.). 
  14. Muhammad Iqbal, Fadly Takari, Heri Mulyono, Rasam. A note on the breeding success of Milky Stork Mycteria cinerea in 2008, South Sumatra province, Indonesia and more on its diet. „BirdingASIA”. 11, s. 73-74, 2009 (ang.). 
  15. Appendices I, II and III. Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora. [dostęp 2014-02-06].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrew Elliott: Family Ciconiidae (Storks). W: Josep del Hoyo, Andrew Elliott, Jordi Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 1: Ostrich to Ducks. Barcelona: Lynx Edicions, 1992. ISBN 84-87334-10-5. (ang.)