Długowąs azjatycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Długowąs azjatycki
Heteropneustes fossilis[1]
(Bloch, 1794)
Długowąs azjatycki
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd sumokształtne
Rodzina Heteropneustidae
Rodzaj Heteropneustes
Gatunek długowąs azjatycki
Synonimy
  • Saccobranchus fossilis (Bloch, 1794)
  • Saccobranchus microcephalus Günther, 1864
  • Saccobranchus singio (Hamilton, 1822)
  • Silurus biserratus Swainson, 1839
  • Silurus fossilis Bloch, 1794
  • Silurus laticeps Swainson, 1838
  • Silurus singio Hamilton, 1822
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Długowąs azjatycki[3], workoskrzel azjatycki[3] (Heteropneustes fossilis) – gatunek słodkowodnej ryby sumokształtnej z rodziny Heteropneustidae. Poławiany komercyjnie, hodowany w akwakulturze, pielęgnowany w akwariach.

Występowanie[edytuj]

Od Pakistanu i Sri Lanki do Birmy[4].

Charakterystyka[edytuj]

Na wolności osiąga długość około 50 cm, maksymalnie 70 cm[5], natomiast w niewoli rzadko przekracza 30 cm. Jest to ryba bardzo agresywna i napastliwa zarówno dla przedstawicieli swojego gatunku jak i innych gatunków. Nie należy jej łączyć z mniejszymi rybami (mogą być pożarte) lub z innymi rybami z własnego gatunku (istnieje ryzyko agresji wewnątrzgatunkowej).

Hodowla[edytuj]

Zbiornik powinien być duży (o długości min. 100 cm), szczelnie przykryty, gdyż ryba może wydostać się z akwarium. Długowąs azjatycki jest aktywny głównie o zmierzchu i nocą. Wymaga drobnoziarnistego miałkiego podłoża, niezawierającego żadnych ostrych krawędzi. W jasnym zbiorniku nie czuje się dobrze. Akwarium powinno być gęsto obsadzone roślinami oraz oferować dużo kryjówek np. z korzeni i kamieni.

Woda powinna mieć temperaturę 15–28 °C, pH między 6,6 a 7,6, miękka do średnio twardej[3]. Długowąsy azjatyckie są żarłoczne i wszystkożerne, zjadają każdy napotkany pokarm a napełniony brzuch przyjmuje kształt nieforemnej kuli. Dorosłe potrafią zjeść nawet dużą rybę, jeżeli ta znajduje się nocą w pobliżu dna.

Podczas wyławiania ryby zalecana jest szczególna ostrożność, gdyż można uszkodzić rękę kolcami umiejscowionymi na płetwach piersiowych. U uczulonych ludzi ukłucie powoduje, że dochodzi do obrzęku i skutek jest taki sam jak przy użądleniu osy.

Rozmnażanie[edytuj]

Długowąsy azjatyckie są zdolne do rozmnażania, gdy osiągną długość około 15 cm. Umieszczone w oddzielnym akwarium łatwo przystępują do tarła. Potrzebują jednak dość obszernego i dobrze napowietrzonego zbiornika, w którym połowa wody musi być wymieniona na świeżą. Składają ikrę na żwirowym podłożu, najczęściej w sąsiedztwie roślin.

Samce przygotowują się do tarła już w godzinach popołudniowych, a w godzinach wieczornych formują ciało w kształt litery "U". Obok samca przesuwa się powoli samica składając ikrę. Większe samice potrafią złożyć w kilku miejscach akwarium nawet 6 000 jaj. Do rozwoju ikry potrzeba bardzo silnego napowietrzania. Larwy zaczynają się wylęgać po około 24 godzinach. Przez 4 do 5 dni jako pożywienie wystarcza im zawartość woreczka żółtkowego. Po tym czasie narybek rozpływa się w poszukiwaniu pokarmu. Pokarmem w początkowym okresie karmienia jest żywy mikroplankton. Narybek wymaga dobrego karmienia, mocnego filtrowania i napowietrzania oraz częstej podmiany wody. Kondycja i wzrost zależy od tego, ile pokarmu można zagwarantować stale głodnym długowąsom.

Przypisy

  1. Heteropneustes fossilis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Heteropneustes fossilis. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b c Wally Kahl, Burkard Kahl, Dieter Vogt: Atlas ryb akwariowych. Przekład: Henryk Garbarczyk i Eligiusz Nowakowski. Warszawa: Delta W-Z, 2000, s. 142. ISBN 83-7175-260-1.
  4. Heteropneustes fossilis. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 21 lipca 2009]
  5. Włodzimierz Załachowski: Ryby. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997. ISBN 83-01-12286-2.

Bibliografia[edytuj]

  • Rolf Meyer: BI-Lexikon Aquarienfische. Leipzig: Bibliographisches Institut, 1989, s. 209–210. ISBN 3-323-00279-2.