Dźwignia finansowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Dźwignia finansowa (ang. financial leverage) – instrument finansowy wykorzystywany przez podmioty w celu zwiększenia zyskowności. Dźwignia finansowa ma sens wtedy kiedy dofinansowując podmiot kapitałem obcym możemy liczyć na zwiększenie zysków przynajmniej w stopniu pozwalającym na spłatę kosztów pozyskania kapitału. Inaczej mówiąc podmiot osiąga korzyści z dźwigni finansowej, gdy koszt kapitałów obcych jest niższy od rentowności jego majątku.

Określamy wzorem:

DFL={%D \ r \over%D \ EBIT}

Stopień dźwigni finansowej DFL (Degree of financial leverage) jest wprost proporcjonalny do % przyrostu rentowności kapitału własnego %D r a odwrotnie proporcjonalny do procentowej zmiany zysku operacyjnego (przed spłatą odsetek i opodatkowaniem) %D EBIT.

lub

DFL={EBIT(0) \over EBIT(0)-O(d)}

Stopień dźwigni finansowej DFL jest wprost proporcjonalny do poziomu zysku przed spłatą odsetek i opodatkowaniem według stanu bazowego EBIT(0) a odwrotnie proporcjonalny do różnicy poziomu zysku przed spłatą odsetek i opodatkowaniem według stanu bazowego EBIT(0) a odsetkami od kapitału obcego O(d).

Instrumenty pochodne[edytuj | edytuj kod]

Rynek instrumentów pochodnych pozwala na zwiększanie potencjalnych zysków wskutek efektu dźwigni finansowej. Aby zawrzeć transakcję i nabyć kontrakt terminowy nie jest wymagane posiadanie całości środków pieniężnych na jego pokrycie - w praktyce wymagane jest posiadanie jedynie depozytu o wartości 5-15% wartości kontraktu. To powoduje, że inwestor o większej skłonności do ryzyka inwestując jedynie ułamek wartości kontraktu jest w stanie osiągać zyski i straty na poziomie, jakie by miał inwestując pełną kwotę w instrumenty bazowe.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]