Dżunglotymal arabski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dżunglotymal arabski
Argya squamiceps[1]
(Cretzschmar, 1827)
Dżunglotymal arabski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina pekińczyki
Rodzaj Argya
Gatunek dżunglotymal arabski
Synonimy

Turdoides squamiceps (Cretzschmar, 1827)

Podgatunki

T. s. squamiceps (Cretzschmar, 1827)
T. s. yemensis (Neumann, 1904)
T. s. muscatensis Meyer de Schauensee & Ripley, 1953

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Turdoides squamiceps1 cropped.JPG

Dżunglotymal arabski[3] (Argya squamiceps) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny pekińczyków. Występuje od północno-wschodniego Egiptu po Półwysep Arabski. Niezagrożony wyginięciem.

Taksonomia[edytuj]

Gatunek po raz pierwszy opisał Philipp Jakob Cretzschmar w roku 1827. Holotyp pochodził z Akaby (Jordania). Nadano mu nazwę Malurus squamiceps[4]. IOC umieszcza dżunglotymala arabskiego w rodzaju Turdoides[5]. Nazwa rodzajowa Argya oznacza bycie głośnym (łacińskie arguere – oskarżać (tzn. być głośnym)), zaś nazwa gatunkowa squamiceps pochodzi od łacińskich słów squameus oraz caput, capitis, -ceps, co 'głowę pokrytą łuskami'[6].

Podgatunki i zasięg występowania[edytuj]

Wyróżnia się następujące podgatunki[5]:

Habitat[edytuj]

Zasiedla różne typy środowisk, od gruntów ornych i plantacji po obszary trawiaste, mokradła słone, zarośla krzewów i pustynie. Spotykany do wysokości 2800 m n.p.m. W Izraelu, na pustyni Negew przebywa w zaroślach akacji i w nich również gniazduje[7].

Morfologia[edytuj]

Długość ciała wynosi około 28 cm, z czego 14,5–15,5 cm stanowi ogon. Masa ciała waha się między 65 a 85 g. Upierzenie szaro-brązowe, maskujące na kamienistym lub pustynnym tle. U młodych tęczówki matowoszare. W pierwszym roku życia stają się one jasnożółte u większości samców i ciemnobrązowe u samic[8].

Behawior[edytuj]

Dżunglotymal arabski zazwyczaj przebywa na ziemi; jeśli zrywa się do lotu, leci powoli i nisko nad ziemią. Żywi się głównie pokarmem zwierzęcym, głównie stawonogami, które wydłubuje z ziemi lub spod kory. Zjada również niewielkie jaszczurki, gekony i węże. Odnotowano również odżywanie się jagodami roślin z rodzajów Ochradenus, Lycium i Nitraria[8].

Lęgi[edytuj]

W trakcie badań w dolinie Arabah około 5–10% populacji stanowiły ptaki nieterytorialne, odganiane przez pozostałe. Gniazduje kooperatywnie, a blisko połowę grup stanowią rodzice z ich potomstwem. Jeżeli samica oderwie się od grupy, dołącza nowa lub nawet kilka[8]. W gnieździe w kształcie kubeczka, zwykle zawieszonym na gałązce, składane są 2–3 jaja, jednak w razie pokrywania się terytoriów składających samic może być więcej. Inkubacja trwa 13–14 dni. Młode karmione są przez rodziców do 2 miesięcy po wykluciu[7].

Przypisy

  1. Turdoides squamiceps. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2016-03-26]
  2. BirdLife International 2012. Turdoides squamiceps. W: IUCN 2016. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015-4. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2016-03-26]
  3. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Leiothrichidae Swainson, 1831 - pekińczyki - Babblers, laughing-thrushes and allies (wersja: 2015-05-27). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-03-26].
  4. del Hoyo, J.; Elliot, A. & Christie, D.A.: Handbook of the Birds of the World. T. 12. Picathartes to Tits and Chickadees. Lynx Edicions, 2007, s. 216. ISBN 9788496553422.
  5. a b F. Gill, D. Donsker: Laughingthrushes (ang.). IOC World Bird List: Version 6.1. [dostęp 2016-03-26].
  6. James A. Jobling: Helm Dictionary of Scientific Bird Names. Christopher Helm Publishers Ltd, 2009, s. 392 i 363. ISBN 1408125013.
  7. a b Arabian babbler fact file. ARKive. [dostęp 22 stycznia 2014].
  8. a b c A. Zahavi: 4. Arabian Babblers: The quest for social status in a cooperative breeder. W: Peter B. Stacey, Walter D. Koenig: Cooperative Breeding in Birds: Long Term Studies of Ecology and Behaviour. Cambridge University Press, 1990, s. 105-131.