DFS 228

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
DFS 228
Dane podstawowe
Państwo III Rzesza
Producent DFS
Typ samolot rozpoznawczy
Załoga 1 pilot
Historia
Data oblotu 1943
Lata produkcji 1940-1945
Wycofanie ze służby 1947
Liczba wypadków
 • w tym katastrof
1
1
Dane techniczne
Napęd silnik rakietowy Walter HWK 109-509
Ciąg 14,7 kN
Wymiary
Rozpiętość 17,56 m
Długość 10,58 m
Wysokość 2,92 m
Powierzchnia nośna 30 m²
Masa
Własna 1650 kg
Osiągi
Prędkość maks. 900 km/h
Pułap praktyczny 23 000 m
Zasięg 1000 km
Długotrwałość lotu 45 min
Dane operacyjne
Wyposażenie dodatkowe
2 kamery na podczerwień Zeiss
Użytkownicy
III Rzesza
USA
Wielka Brytania

DFS 228niemiecki rakietowy samolot doświadczalny zaprojektowany w 1940 roku przez Feliksa Krachta w Deutsche Forschungsanstalt für Segelflug (DFS).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samolot DFS 228 powstał w związku ze zgłaszanym przez Luftwaffe zapotrzebowaniem na samolot rozpoznawczy operujący na bardzo dużych wysokościach.

Pierwszy oblot samolotu DFS 228 V1 miał miejsce w 1943 roku na lotnisku Hörsching. Kolejne próby były przeprowadzane w Rechlinie. Prototyp DFS 228 V1 pomimo wielokrotnych lotów nigdy nie został przetestowany z włączonym silnikiem rakietowym.

W 1945 roku został zbudowany zmodernizowany prototyp DFS 228 V2, w którym usunięto wiele usterek zaobserwowanych w modelu DFS 228 V1. Drugi prototyp uległ zniszczeniu w maju 1945 roku.

DFS 228 V1 przetrwał II wojnę światową. Po 1945 roku został wywieziony do Stanów Zjednoczonych Ameryki gdzie poddano go licznym testom. Później został przekazany do badań w Wielkiej Brytanii.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Samolot odrzutowy DFS 228 zbudowany był prawie w całości z drewna. Kadłub w kształcie cygara był podzielony na trzy sekcje. Nosową, w której mieściła się kabina ciśnieniowa pilota, środkową, do której mocowane były skrzydła oraz ogonową z usterzeniem pionowym.

Skrzydła nośne samolotu miały całkowicie drewnianą konstrukcję i pokryte były sklejką. Przeszło połowę ich długości krawędzi spływu zabierały lotki i klapy kryte płótnem. Ciśnieniowa kabina pilota zbudowana była z metalu i posiadała trzy pleksiglasowe okienka obserwacyjne. W razie niebezpieczeństwa była odstrzeliwana od reszty kadłuba i pełniła funkcję kapsuły ratunkowej. Kabina była klimatyzowana i ogrzewana elektrycznie. Środkowa, drewniana część kadłuba mieściła dwie kamery na podczerwień marki Zeiss, a także zbiorniki paliwa C-Stoff i T-Stoff oraz silnik rakietowy Walter HWK 109-509. Pod samolotem zamiast kół zamocowana była wysuwana płoza, która w czasie lotu chowała się w specjalny luk umieszczony pod silnikiem.

Samolot DFS 228 nie startował samodzielnie. Na pułap 13 000 m wynoszony był na grzbiecie specjalnego samolotu nosiciela, Dornier Do 217K V3. Następnie po odłączeniu od bombowca lotem ślizgowym powracał na lotnisko macierzyste.

Zastosowanie bojowe[edytuj | edytuj kod]

Według nigdy nie zrealizowanych przez Niemców planów DFS 228 po odłączeniu od nosiciela i uruchomieniu napędu rakietowego miał osiągać pułap 23 000 m i pokonywać ponad 1000 km. Po wykonanym zadaniu zwiadowczym miał powracać do bazy lotem ślizgowym i lądować z pomocą wysuwanej płozy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Murawski. Samoloty Luftwaffe 1933-1945. Tom I. Warszawa 1996. ​ISBN 83-86776-01-3

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]