Dach półszczytowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dach półszczytowy
Zakopane, dom z dachem półszczytowym

Dach półszczytowy (przyczółkowy, dymnikowy) – odmiana dachu dwuspadowego[1] z szerokim okapem umieszczonym w ścianie szczytowej. Znajdujący się nad okapem fragment ściany zwany jest półszczytem górnym lub przyczółkiem. Dach charakterystyczny jest dla architektury Podhala, stąd zwany jest również dachem zakopiańskim lub podhalańskim[2][3][4].

Dach półszczytowy uważany jest za formę przejściową między dachem czterospadowym a dwuspadowym, a jego geneza związana jest z pierwotnym umieszczaniem dymników w ścianie szczytowej budynków mieszkalnych[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wacław Żenczykowski: Budownictwo ogólne. T. 2/1 - Elementy i konstrukcje budowlane. Warszawa: Arkady, 1990, s. 453. ISBN 83-213-3473-3.
  2. Wojciech Skowroński: Ilustrowany leksykon architektoniczno-budowlany. Warszawa: Arkady, 2008, s. 59. ISBN 978-83-213-4515-4.
  3. Witold Szolginia: Ilustrowana encyklopedia dla wszystkich. Architektura i Budownictwo. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1975, s. 69.
  4. Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1996, s. 81. ISBN 83-01-12365-6.
  5. Franciszek Kopkowicz: Ciesielstwo polskie. Warszawa: Arkady, 1958 (reprint), s. 222, 225. ISBN 978-83-213-4592-5.