Przejdź do zawartości

Dafne (mitologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Dafne
Δάφνη
nimfa
Ilustracja
Giovanni Battista Tiepolo: Apollo i Dafne
Występowanie

mitologia grecka

Rodzina
Ojciec

Penejos lub Ladon

Matka

Gaja

Dafne (gr. Δάφνη Dáphnē, łac. Daphne "laur", "wawrzyn") – w mitologii greckiej jedna z nimf; ulubienica Artemidy; ukochana Apollina.

Uchodziła za córkę boga Penejosa lub boga Ladona i Gai. Daremnie próbując uciec od zakochanego w niej Apollina, Dafne wyprosiła u ojca, aby zmienił ją w drzewo wawrzynu. Symbol miłości niedostępnej i dziewictwa.

Apollo i Dafne

Dafne w kulturze

[edytuj | edytuj kod]

Temat Dafne interesował twórców kultury od antyku, po czasy współczesne. To właśnie imię tej nimfy stanowi tytuł pierwszej opery w historii (Jacopo Peri, Dafne). W XX wieku podjął go w operze na nowo Richard Strauss (Dafne). Gian Lorenzo Bernini wyrzeźbił w kamieniu scenę przemiany dziewczyny ("Apollo i Dafne" 1622 – 1625 r.). Nicolas Poussin uwiecznił metamorfozę Dafne na obrazie Apollo i Dafne (1625 r.). Słynny opis metamorfozy Dafne podał rzymski poeta Owidiusz:

Zaledwie to wyrzekła, dziwne odrętwienie wiąże jej ciało: miękką pierś oblekła cienka kora, włosy przechodzą w liście, ramiona w gałęzie. Stopę, tak lekką dotąd, pętają twarde korzenie. Z czoła wystrzela wierzchołek, ale wdzięk jeszcze pozostał. Jeszcze ją kocha Febus. Kładzie rękę na pniu i czuje, jak pod świeżą korą drży jej serce. Obejmuje gałęzie jak żywe ciało ramionami, całuje drewno, ale drewno jeszcze odpycha pocałunki.

Owidiusz, Metamorfozy, księga I, wersy 549–557 przeł. Anna Kamieńska
Ucieczka Dafne

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Marian B Michalik, Jolanta M Michasiewicz, Kronika Opery, Warszawa: Wydawnictwo Kronika, 1993, ISBN 83-900331-7-8, OCLC 69311058.