Damazy Choraszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Damazy Choraszewski
Kapitan Kapitan
Data i miejsce urodzenia 20 września 1912
Gniezno
Data i miejsce śmierci 8 stycznia 1990
Kępno
Jednostki Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1943–1989) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal za Warszawę 1939–1945 Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939”

Damazy Gracjan Choraszewski (ur. 20 września 1912 w Gnieźnie, zm. 8 stycznia 1990 w Kępnie) – kapitan Wojska Polskiego, sędzia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W maju 1931 ukończył naukę w Państwowym Gimnazjum im. Bolesława Chrobrego w Gnieźnie. W latach 1932–1935 studiował prawo na Uniwersytecie Poznańskim. Studia te ukończył po wojnie.

11 sierpnia 1931 wstąpił do Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Służbę ukończył 30 czerwca 1932, otrzymując stopień kaprala podchorążego rezerwy.

Od 17 maja do 9 lipca 1932 uczęszczał na dwumiesięczny kurs unitarny broni pancernych w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Warszawie. W tym samym roku – od 10 lipca do 12 września – pełnił służbę w 1 Pułku Pancernym w Poznaniu.

1 stycznia 1935 roku został mianowany podporucznikiem rezerwy.

W okresie od 20 czerwca do 30 lipca 1938 roku ukończył sześciotygodniowy kurs techniczno-warsztatowy dla oficerów rezerwy broni pancernych w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych w Modlinie.

Zmobilizowany 25 sierpnia 1939 roku w 1 Batalionie Pancernym w Poznaniu. Został przydzielony do Kolumny Samochodów Ciężarowych Nr 753 jako jej dowódca[1][2][3].

W czasie kampanii wrześniowej kolumna działała na korzyść oddziałów 17 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty (Armia "Poznań"). 2 września przewiózł I batalion 68 pułku piechoty z lasu Strzałkowa w rejon Tarnowa. 15 września, za podciągnięcie pociągu z amunicją w rejon Bzury, został podany do odznaczenia Krzyżem Walecznych. Następnie przewoził broń samochodami w kierunku Wyszogrodu, gdzie dostarczył ją jednostkom artylerii. 17 września, po rozbiciu wojsk polskich, przeprawił się przez rzekę do Puszczy Kampinoskiej.

Od 20 do 28 września brał udział w obronie Warszawy. Był dowódcą, utworzonej przez siebie, V kolumny samochodów ciężarowych, która zaopatrywała wojsko w amunicję i pożywienie. Po kapitulacji zdał samochody Zakładowi Oczyszczania Miasta.

Od 2 października 1939 do 27 stycznia 1945 przebywał w niewoli – początkowo w Oflagu XI B w Brunszwiku, a od połowy 1940 w Oflagu II C w Woldenbergu.

Po wojnie służył w Wojsku Polskim od 9 maja do 3 listopada 1945 roku, w stopniu porucznika, w Kwatermistrzostwie Dowództwa Okręgu Wojskowego Nr III. W 1963 roku został mianowany kapitanem.

W 1946 ukończył rozpoczęte przed wojną studia prawnicze. W dwa lata później przeprowadził się z rodziną do Kępna. W latach 1950–1978 pracował w resorcie Ministerstwa Sprawiedliwości. Od 1954 roku aż do przejścia na emeryturę był wiceprezesem Sądu Powiatowego w Kępnie. Zmarł 8 stycznia 1990.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludwik Głowacki, 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939, Lublin 1969, s. 16.
  2. P. Bauer, B. Polak Armia Poznań w wojnie obronnej 1939 s. 463
  3. Marian Żebrowski, Zarys historii polskiej broni pancernej 1918-1947, Zarząd Zrzeszenia Kół Oddziałowych Broni Pancernych, Londyn 1971 s. 381 stwierdza, że dowódcą Kolumny Samochodów Ciężarowych Nr 753 był por. rez. Gerżabek.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • P. Bauer, B. Polak Armia Poznań w wojnie obronnej 1939, Poznań 1982.
  • L. Głowacki, 17 Wielkopolska Dywizja Piechoty w kampanii 1939 roku, Lublin 1969.
  • Marian Żebrowski: Zarys historii polskiej broni pancernej 1918 - 1947. Zarząd Zrzeszenia Kół Oddziałowych Broni Pancernych. Londyn 1971

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]