Damnica

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 54°30′7″N 17°16′13″E
- błąd 38 m
WD 54°30'0.0"N, 17°16'0.1"E, 54°27'N, 17°20'E
- błąd 14 m
Odległość 336 m
Damnica
wieś
Ilustracja
Pałac w Damnicy, widok od strony parku
Państwo  Polska
Województwo  pomorskie
Powiat słupski
Gmina Damnica
Liczba ludności (2006) 1240
Strefa numeracyjna 59
Kod pocztowy 76-231
Tablice rejestracyjne GSL
SIMC 0743296
Położenie na mapie gminy Damnica
Mapa konturowa gminy Damnica, w centrum znajduje się punkt z opisem „Damnica”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Damnica”
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Damnica”
Położenie na mapie powiatu słupskiego
Mapa konturowa powiatu słupskiego, blisko centrum na prawo u góry znajduje się punkt z opisem „Damnica”
Ziemia54°30′07″N 17°16′13″E/54,501944 17,270278

Damnica (kaszb. Damnica, niem. Hebrondamnitz) – duża wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Damnica. Miejscowość jest siedzibą gminy Damnica i sołectwa Damnica.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Jest ważnym ośrodkiem gospodarczym i edukacyjno - administracyjnym. Siedzibę ma tutaj Urząd Gminy Damnica, Nadleśnictwo Damnica, Zespół Szkół w Damnicy (obejmujący przedszkole, szkołę podstawową i gimnazjum), Ośrodek Szkolno-Wychowawczy, Stacja Pasażerska i Towarowa (na trasie linii kolejowej Gdańsk - Stargard Szczeciński), Składnica Drewna Lasów Państwowych, Komisariat Policji, Urząd Pocztowy i wiele innych jednostek użyteczności publicznej oraz zakładów wytwórczych.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa słupskiego.

Założenie pałacowe[edytuj | edytuj kod]

Ośrodek Szkolno - Wychowawczy (funkcjonujący od 1955 roku) znajduje się w pałacu, który pochodzi z 1871 roku. Został on zbudowany na zlecenie Richarda von Blankensee według projektu Gustava Koehlsbaha. Przyszły właściciel, baron Karl von Gamp-Massaunen w 1890 poślubił Klarę - córkę Friedricha Bayera - założyciela koncernu chemiczno-farmaceutycznego. Dawało mu to tak wysokie udziały w przedsiębiorstwie, że od 1910 roku został właścicielem całego pałacu i jego otoczenia. Majątkiem władał do swojej śmierci w 1918 roku; potem jego żona (do śmierci w 1938), a następnie ich najstarsza córka Ilse wraz z mężem Karlem Armsterem (śpiewak operowy i malarz).

Część parterowa pałacu ma charakter reprezentacyjny; piętra są częścią mieszkalną. Nad wejściem umieszczone jest witrażowe nadświetle, ściany wykładane są drewnianą boazerią otaczającą kasetony. Nad holem znajduje się żyrandol w kształcie żaglowca. Na parterze najpyszniej przedstawia się sala balowa zwana lustrzaną. Na ścianach znajdują się kasetony z ozdobną tkaniną otoczone drewnianą boazerią. Między nimi znajdują się wąskie lustra kryształowe i kinkiety w kształcie kwiatów. Plafon przedstawia alegorię pór roku (1902, malarz: Max Gärtner). Sala sąsiaduje z palmiarnią (obecnie biblioteka). Prowadzą do niej półkoliście przesklepione drzwi ujęte w kolumny ze złoconymi jońskimi kapitelami podtrzymującymi ozdobną arkadę. Tu ściany wykładane są czerwonym marmurem. Znajduje się tu 12-metrowa palma konopna, która została przywieziona w 1919 roku z Palestyny. Na tym samym poziomie znajdują się też: sala myśliwska (jej ściany zdobią malowidła wykonane przez Maxa Gärtnera w 1901 roku) i dwa neorenesansowe piece kaflowe.

Częścią założenia pałacowo-parkowego jest kościół Matki Boskiej Częstochowskiej w stylu neogotyckim.

Majątek był często odwiedzany w latach dwudziestych i trzydziestych wieku XX przez niemieckiego malarza ekspresjonistę i grafika - Maxa Pechsteina (1881 - 1955).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]