To jest dobry artykuł

Dania w Konkursie Piosenki Eurowizji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dania
w Konkursie Piosenki Eurowizji
Gold medal europe.svg 3
Silver medal europe.svg 1
Bronze medal europe.svg 3
Medals Europe.svg 7
EuroDinamarca.svg
Informacje ogólne
Nadawca DR
Rok i miejsce debiutu 1957, Frankfurt nad Menem
Liczba udziałów 48 (44 finały)
Organizacja konkursu 3 razy w 1964, 2001 i 2014
Preselekcje Dansk Melodi Grand Prix
Strona internetowa

Dania uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1957 i do tej pory wzięła w nim udział 48 razy[1]. Od czasu debiutu konkursem w kraju zajmuje się nadawca publiczny Danmarks Radio (DR)[1].

Reprezentant Danii wybierany jest w trakcie koncertu Dansk Melodi Grand Prix[1]. W 1965 przedstawicielka kraju na konkurs, Birgit Brüel z piosenką „For din skyld”, została wybrana wewnętrznie przez władze telewizji[2].

Dania trzykrotnie wygrała finał konkursu: w 1963 (Grethe i Jørgen Ingmann z piosenką „Dansevise”), 2000 (Olsen Brothers z „Fly on the Wings of Love”) i 2013 (Emmelie de Forest z „Only Teardrops”)[1]. Telewizja duńska trzy razy była gospodarzem: w 1964, 2001 i 2014. Wszystkie trzy konkursy odbyły się w Kopenhadze[3][4][5].

W 1967 telewizja DR wycofała się z udziału w konkursie i powróciła do niego dopiero w 1978[6][7]. Z powodu słabych wyników nie wystawiła swojego reprezentanta także na konkursy w 1994 i 1998[8][9].

Dania była gospodarzem specjalnego koncertu Gratulacje: 50 lat Konkursu Piosenki Eurowizji zorganizowanego w 2005 z okazji 50-lecia Konkursu Piosenki Eurowizji. W trakcie ceremonii wybrany został najlepszy utwór eurowizyjny w historii imprezy. W stawce konkursowej znalazła się m.in. duńska propozycja „Fly on the Wings of LoveOlsen Brothers, która zajęła 6. miejsce w klasyfikacji[10].

Historia Danii w Konkursie Piosenki Eurowizji[edytuj | edytuj kod]

Lata 50.[edytuj | edytuj kod]

Nadawca duński chciał wystąpić podczas pierwszego Konkursu Piosenki Eurowizji w 1956, ale władze telewizji nie zgłosiły na czas konkursowego utworu[11][12].

Birthe Wilke i Gustav Winckler podczas występu w 2. Konkursie Piosenki Eurowizji, marzec 1957

Telewizja DR zadebiutowała w konkursie w 1957 podczas 2. Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego we Frankfurcie nad Menem. Na reprezentantów kraju zostali wybrani Birthe Wilke i Gustav Winckler[13]. 17 lutego para wystąpiła w selekcjach Dansk Melodi Grand Prix mających na celu wyłonienie ich eurowizyjnej propozycji. Spośród 117 zgłoszeń w finale zaprezentowano sześć: „Chanson Ordinaire” i „Hele Verden Venter På Vår” (wykonane solowo przez Wilke), „Fata Morgana” i „Længslernes Veje” (solowo przez Wincklera) oraz „Kærlighedens Cocktail” i „Skibet skal sejle i nat” (zaśpiewane w duecie). Dziesięcioosobowa komisja jurorska zdecydowała o wygranej piosenki „Skibet skal sejle i nat” autorstwa Erika Fiehna i Poula Sørensena[14][15]. Wybór spotkał się z negatywnymi komentarzami widzów oraz prasy, która uznała piosenkę za „niemającą iskry”[16]. 3 marca wystąpili podczas finału konkursu jako dziewiąty w kolejności i zajęli trzecie miejsce po zdobyciu 10 punktów, w tym 5 od Holandii, 3 od Włoch oraz 2 od Wielkiej Brytanii[17]. Para zakończyła występ jedenastosekundowym pocałunkiem, który wywołał kontrowersje w niektórych państwach. Powodem jego długiego trwania był brak wcześniej umówionego sygnału od producenta, który miał zakończyć pocałunek[18][12].

W 1958 telewizja DR wystawiła reprezentanta na 3. Konkurs Piosenki Eurowizji. Podobnie jak rok wcześniej, do finału Dansk Melodi Grand Prix zakwalifikowano sześć piosenek[19]. 16 lutego 1958 w Kopenhadze wystąpili: Raquel Rastenni (z utworami „Jeg rev et blad ud af min dagbog” i „Refræn”), Bent Weidich („Nanina”), Preben Uglebjerg („Evas lille sang”), Preben Neergaard („Mit gamle hakkebræt”) oraz Birthe Wilke i Gustav Winckler („For altid”)[19]. Reprezentanta Danii wytypowała 10-osobowa komisja sędziowska, która wybrała Raquel Rastenni z piosenką „Jeg rev et blad ud af min dagbog”[13][20] autorstwa Svena Urlika[21] i Harry’ego Jensena[22]. 12 marca reprezentantka Danii wystąpiła w finale konkursu jako szósta w kolejności i zajęła ósme miejsce, zdobywszy 3 punkty[23].

Raquel Rastenni podczas występu w finale 3. Konkursu Piosenki Eurowizji, marzec 1958

W 1959 stacja DR wysłała reprezentanta na 4. Konkurs Piosenki Eurowizji organizowany w Cannes. Finał Dansk Melodi Grand Prix rozegrano 11 lutego 1959 w Frederiksberg. Wystąpiło w nim czterech uczestników: Grete Klitgaard, Gustav Winckler, Preben Uglebjerg i Birthe Wilke, którzy wykonali łącznie sześć piosenek: „Engang bli'r det forår igen” (Winckler), „Jeg er på vej til dig” (Uglebjerg), „Uh – jeg ville ønske jeg var dig” (Wilke), „Alt, hvad der er værd at få” (Klitgaard i Winckler), „Det første lille kys” (Klitgaard) i „Latinersangen” (Wilke i Uglebjerg)[24]. Czteroosobowa komisja sędziowska (w składzie Kai Mortensen, Ole Mortensen, Axel Thingsted i Walther Schrøder) wytypowała piosenkę „Uh, jeg ville ønske jeg var dig”[24][25] autorstwa Otto Lingtona i Carla Andersena[26]. 11 marca wystąpiła jako druga w kolejności podczas finału konkursu i zajęła piąte miejsce po zdobyciu 12 punktów[27].

Lata 60. i 70.[edytuj | edytuj kod]

W 1960 duńska telewizja wysłała reprezentanta na 5. Konkurs Piosenki Eurowizji. Przedstawicielem kraju został zwycięzca eliminacji Dansk Melodi Grand Prix 1960, których finał rozegrano 4 marca w kopenhaskim Radiohuset. W finale selekcji wystąpili: Otto Hænning, Katy Bødtger, Otto Brandenburg, Inge Strauss, Grethe Sønck, Peter Sørensen i Gustav Winckler[28]. Komisja sędziowska (w składzie: Børge Nordlund, Poul Clemensen, Erik Kaare, Peter Deutsch, Otto Francker, Ib Glindeman i Morten Reesen) zdecydowała, że reprezentantem kraju w konkursie będzie Bødtger z piosenką „Det var en yndig tid” autorstwa Vilfreda Kjæra i Svena Buemanna[29]. 29 marca wystąpiła w finale konkursu jako czwarta w kolejności i zajęła 10. miejsce po zdobyciu czterech punktów[30].

W 1961 stacja DR wysłała przedstawiciela na 6. Konkurs Piosenki Eurowizji, który został wybrany w trakcie koncertu Dansk Melodi Grand Prix 1961 rozgrywanego 19 lutego 1961 we Frederice[31]. O udział w konkursie ubiegało się siedmiu kandydatów[32]. Decyzją jurorów, po zdobyciu 14 punktów, na konkurs oddelegowany został Dario Campeotto z piosenką „Angelique” Aksela V. Rasmussena[31]. 18 marca wystąpił w finale konkursu i zajął piąte miejsce po zdobyciu 12 punktów[33].

Ellen Winther podczas występu w finale konkursu w 1962

W 1962 telewizja duńska uczestniczyła w 7. Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Luksemburgu. Reprezentantem kraju ponownie został laureat selekcji Dansk Melodi Grand Prix, do których zgłoszono 463 propozycji. W eliminacjach, które odbyły się 11 lutego 1962 w kopenhaskim Tivolis Koncertsal, wystąpiła pięciu wykonawców: Chris Dane, Ellen Winther, Baard Owe, Birthe Wilke i Dario Campeotto[34]. Szóstą uczestniczką selekcji miała być Gitte Hænning, ale przed koncertem finałowym została zdyskwalifikowana z konkursu za złamanie regulaminu (została przyłapana na pogwizdywaniu w rytm swojej konkursowej kompozycji „Jeg snakker med mig selv” w stołówce nadawcy publicznego DR)[35]. Współtwórca odrzuconego utworu, a zarazem organizator Dansk Melodi Grand Prix, Otto Francker zagroził, że jeśli jego kompozycja nie znajdzie się na liście uczestników, festiwal się nie odbędzie. Ostatecznie doszło do kompromisu, a Hænning zaśpiewała utwór poza konkursem, podczas przerwy interwałowej[34]. Finał selekcji wygrała Ellen Winther z piosenką „Vuggevise”[34][35]. 18 marca wystąpiła jaką piąta w kolejności na Eurowizji i zajęła dziesiąte miejsce, zdobywszy dwa punkty[36].

W 1963 telewizja duńska wysłała reprezentanta na 8. Konkurs Piosenki Eurowizji w Londynie. Przedstawicielem kraju został zwycięzca Dansk Melodi Grand Prix, którego finał odbył się 24 lutego 1963 w Tivolis Koncertsal[37]. Wystąpiło w nim ośmiu wykonawców, wyłonionych spośród 404 zgłoszeń: Melody Mixers, Dario Campeotto, Gitte Hænning, Bjørn Tidmand, Grethe Sønck, Preben Mahrta, Birthe Wilke oraz duet Grethe i Jørgen Ingmann. Największą liczbę punktów od jurorów (44) zdobyli Ingmannowie za piosenkę „Dancevise”[38], którą napisali Otto Francker i Sejr Volmer-Sørensen[13][39]. Koncert selekcyjny poprowadziła Marianne Birkelund[37]. 23 marca duet wystąpił z ósmym numerem startowym w finale konkursu[38]. Zdobyli łącznie 42 punktów, dzięki czemu zajęli pierwsze miejsce. Z powodu zamieszania związanego z nieprawidłowym podaniem głosu przez norweskiego sekretarza Roalda Øyena podważano sprawiedliwość wygranej pary[40]. EBU uznała duński wynik za prawidłowy, ogłaszając duet zwycięzcą konkursu[38][41].

W 1964 po raz pierwszy w historii Dansk Melodi Grand Prix o reprezentancie Danii w 9. Konkursie Piosenki Eurowizji zdecydowali telewidzowie, którzy oddawali swoje głosy za pomocą kart pocztowych. 15 lutego w finale wystąpiło dziewięciu uczestników: Bjørn Tidmand, Raquel Rastenni, Otto Brandenburg, Grethe Morgensen i Dario Campeotto oraz duety: Else i Preben Oxbøl, Vivian i Berit, Grethe Sønck i Gustav Wincker oraz Grethe Thordahl i Frederik. 101,171 z 233,465 nadesłanych pocztówek otrzymał Bjørn Tidmand z piosenką „Sangen om dig”[42], którą napisali Aksel V. Rasmussen i Morgens Dam[13][43]. Dzięki wygranej duetu Grethe i Jørgen Ingmannów w finale konkursu w 1963, stacja DR została gospodarzem 9. Konkursu Piosenki Eurowizji. Finał odbył się 21 marca w kopenhaskim Tivolis Koncertsal. Koncert poprowadziła Lotte Wæver, a w trakcie przerwy interwałowej, podczas której zliczane były głosy jurorskie, zaprezentowała się grupa baletowa „Harlequinade”[44]. Reprezentant Danii wystąpił jako czwarty w kolejności i zajął dziewiąte miejsce z 4 punktami na koncie (3 z Hiszpanii i jeden z Norwegii)[44][45]. W trakcie pożaru siedziby telewizji duńskiej w latach siedemdziesiątych zniszczone zostało filmowe nagranie koncertu finałowego; żaden inny nadawca nie nagrywał programu[46].

W przeciwieństwie do poprzednich lat, w 1965 duński nadawca wewnętrznie wybrał reprezentanta i konkursową piosenkę. 18 lutego w siedzibie radia Studio 2 odbyło się specjalne spotkanie, podczas którego komisja (w składzie: Eivind Helsted, Ib Glindemann, Mogens Kilde oraz Peder Holm) wybrała przedstawiciela Danii spośród ośmiu propozycji napisanych przez zaproszonych kompozytorów[47]. Na 10. Konkurs Piosenki Eurowizji oddelegowana została Birgit Brüel z utworem „For din skyld”, który napisali Jørgen Jersild i Poul Henningsen[2][48]. 20 marca wystąpiła jako 14. w kolejności w finale konkursu[49] i zajęła siódme miejsce po zdobyci 10 punktów[49].

Przed konkursem w 1966 duński nadawca powrócił do formatu Dansk Melodi Grand Prix[13], zrezygnowano jednak z wyboru zwycięzcy poprzez wysyłanie kart pocztowych[7]. Finał selekcji, który prowadziła Annette Faaborg, odbył się 6 lutego w Tivolis Koncersal[50]. Zakwalifikowano do niego sześć utworów: „Salami” Gustava Wincklera, „Melodien kan findes” Annette Blegvad, „Mon Coeur” Sussie Faber, „Hjerte for hjerte” Dario Campeottego, „Lille veninde” Ib Hansen oraz „Stop, mens legen er god” Ulli Pii, której sędziowie przyznali najwięcej punktów (27) i tytuł reprezentantki kraju podczas 11. Konkursu Piosenki Eurowizji[51]. Utwór napisany został przez Erika Kåre[52]. 5 marca wystąpiła w koncercie finałowym z drugim numerem startowym i zdobyła 4 punkty, kończąc udział na 14. miejscu[53].

Przed konkursem w 1967 telewizja DR poinformowała, że nie weźmie udziału w 12. Konkursie Piosenki Eurowizji[6]. Prawdopodobnym powodem rezygnacji kraju z konkursu było objęcie stanowiska dyrektora zarządu telewizji przez Jørgena Ifversena, który uznał imprezę za „rozrywkę, na którą nie warto wydawać pieniędzy”[7][54]. Kraj nie uczestniczył w konkursie do 1978[6][7]. W 1978 prezes DR – Niels Kaiser – ogłosił powrót kraju do konkursu po 11 latach przerwy i organizację koncertu eliminacyjnego Dansk Melodi Grand Prix[54][55]. Do selekcji zgłosiło się 359 kandydatów, którzy w sumie zaproponowali 518 utworów. 25 lutego w finale wystąpili: Grethe Ingmann, Ulla „Sniff” Neumann, Daimi & Birds of Beauty, duet Olsen Brothers, zespół Flair oraz Mabel, który wygrał eliminacje z utworem „Boom Boom”. Piosenka zdobyła od komisji sędziowskiej (w składzie: Willy Grevelund, Preben Kaas, Dan Turèll, Ole Schmidt i Jørgen De Mylius)[56] 46 punktów[54]. W skład grupy weszło czterech muzyków: lider Mike Tramp, Peter Nielsen, Christian Have i Andy Kulmbak[54]. Kwartet wystąpił jako szesnasty w finale 23. Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanym 22 kwietnia w Paryżu. Zdobyli 13 punktów (6 od Francji, 4 od Izraela, 2 od Austrii i 1 od Holandii), dzięki czemu zajął 16. miejsce na 20 uczestników[13][55].

W finale Dansk Melodi Grand Prix wzięło udział 17 uczestników: Pia Dalsgaard & Thorstein Thomsen, Rasmus Lyberth, Allan Mortensen, Pierre Dørger, Jannie Høeg, Olsen Brothers, Grethe Ingmann & Bjarne Liller P, Tamra Rosanes, Tommy Seebach, Mona Larsen, Mabel, Lecia & Lucienne Ltd., Pia & Ina Rosenbaum, Nis P. Jørgensen, Kim Larsen, Anette Toft oraz Annika Hoydal[57]. W przeciwieństwie do poprzednich lat, podczas eurowizyjnych eliminacji w 1979 wszystkie konkursowe piosenki nagrane zostały wcześniej na taśmie, a uczestnikom nie towarzyszyła orkiestra na żywo. Koncert odbył się w studiu telewizji DR, a prowadzącymi zostali Jørgen Mylius oraz Erling Bundgaard[57]. Po raz pierwszy użyto techniki komputerowego zliczania głosów, jednak nie zadziałała ona podczas transmisji na żywo[57]. Jurorzy regionalni przyznali po 82 punkty dwóm kandydatom: Seebachowi oraz duetowi Ingmann & Liller P. W rundzie rozstrzygającej remis wygrała propozycja Tommy’ego „Disco Tango” (przewaga 51:36)[13][58]. Po finale eliminacji pojawiły się doniesienia o popełnieniu plagiatu przez zwycięzcę. „Disco Tango” autorstwa Seebacha i Keld Heicka[59] porównano do piosenki „Paint It Black” zespołu The Rolling Stones[60] oraz „Tango Jealousie” Gade[57]. Ostatecznie jednak kompozycja została dopuszczona do udziału w 24. Konkursie Piosenki Eurowizji, który odbył się 31 marca w Binyanei Ha'ouama Centre w Jerozolimie[61]. wokalista wystąpił jako trzeci w kolejności i zdobył 76 punktów (w tym maksymalną ilość dwunastu punktów od Grecji i Izraela), kończąc udział na szóstym miejscu[13][61].

Lata 80.[edytuj | edytuj kod]

W 1979 telewizja potwierdziła udział w 25. Konkursie Piosenki Eurowizji oraz wyłonienie reprezentanta poprzez eliminacje Dansk Melodi Grand Prix 1980. W finale wystąpiło 12 kandydatów: Vivian Johansen, Tommy P, Lollipops, Breuning, Bamses Venner, Grethe Ingmann i Rainbow, Daimi, Birthe Kjær i Henning Vilén, Olsen Brothers, McKinleys, Allan Mortensen i Hans Mosters Vovse oraz Lecia i Lucienne[62]. Zwycięzcę wybrała publiczność zasiadająca w Falkonér Theatre w Kopenhadze. Najwięcej punktów (84) otrzymał zespół Bamses Venner z utworem „Tænker altid på dig”[62][63]. Grupa składała się z czterech muzyków – Flemminga Jørgensena, Mogensa Balle'a, BjArne’a Greena i Arne Østergaarda[13][64]. 19 kwietnia wystąpili w Nederlands Congresgebouw w Hadze w finale Eurowizji i zdobyli 25 punktów, plasując się na 14. miejscu[13][65].

Bamses Venner podczas występu w finale 25. Konkursu Piosenki Eurowizji, kwiecień 1980

W finale Dansk Melodi Grand Prix 1981, który odbył się 28 lutego w Resturant Valencia w Kopenhadze, zaprezentowało się pięcioro uczestników: Hans Mosters, Anniqa, Theis Jensen, Carsten Elmer i Jørgen Klubin oraz Tommy Seebach i Debbie Cameron[66]. Pierwotnie w konkursie wystąpić miała również Gitte Hænning, jednak w ostatniej chwili wycofała się z udziału[66]. Reprezentanta Danii wybrało 120 zaproszonych przez DR gości, którzy największą ilość 441 punktów przyznali duetowi Seebach & Cameron[66] i ich piosence „Krøller eller ej”. Wokalista napisał utwór we współpracy z Keldem Heickiem[13][67]. Wystąpili 4 kwietnia 1981 w finale 26. Konkursu Piosenki Eurowizji i zdobyli 41 punktów, w tym najwyższą notę od Belgii, zajmując 11. miejsce[13][68]. Niezadowolona z wyniku wokalistka oskarżyła organizatorów o zakłócenie dźwięku podczas prezentacji[69], skrytykowała również zwycięzców imprezy, formację Bucks Fizz z Wielkiej Brytanii[66]. W wydanej w 201o książce Seebacha Cameron przyznała, że szef brytyjskiej telewizji BBC zdradził jej, jakoby problemy technicznie podczas występów faworytów (czyli nie tylko Danii, ale też Izraela i Niemczech) specjalnie nie były rozwiązywane, aby reprezentanci Wielkiej Brytanii mieli większe szanse na zwycięstwo[70].

Finał 14. Dansk Melodi Grand Prix odbył się 13 marca 1982 w Studie 3. Do udziału zgłosiło się 370 uczestników, którzy łącznie wysłali do siedziby nadawcy 566 utworów[71]. Ostatecznie w rundzie finałowej zaprezentowało się dwunastu kandydatów: Brixx, Tommy Seebach Band, Jacob Groth Band, Fenders, Carsten Elmer & Jørgen Klubin, Käte Sievert & Per Damgaard, Jannie Høeg, Taxi, Anne Karin oraz Peter Belli[71]. Pięć regionalnych ośrodków sędziowskich (w sumie 45 jurorów[71]) najwięcej punktów (55) oddało na propozycję „Video, Video” grupy Brixx[13], w której skład weszli Jens Brixtofle (autor eurowizyjnej piosenki[72]), John Hatting, Torben Jacobsen, Steen Ejler Olsen i Bjørn Holmgård Sørensen[71]. 24 kwietnia wystąpili podczas 27. Konkursu Piosenki Eurowizji z trzynastym numerem startowym. Nowoczesne brzmienia użyte w „Video, Video” nie zdobyły większego uznania europejskich jurorów[73], bowiem przyznali oni utworowi 5 punktów (3 głosy oddała Portugalia, a Szwecja i Irlandia – po jednym). Brixx zajął przedostatnie, 17. miejsce[71][74].

Do udziału w Dansk Melodi Grand Prix 1983 zgłoszono 763 utwory, a do rundy finałowej zakwalifikowano 10 z nich[75]. Z rywalizacji została zdyskwalifikowana piosenka „Hvis jeg bare vidste” sir Henry’ego, ponieważ złamała regulamin konkursu – została zaprezentowana w radiu przed finałem selekcji[75]. Podobnie jak rok wcześniej, o wygranej zdecydowało 5 regionalnych ośrodków sędziowskich, po 9 jurorów w każdym[75]. 5 marca jurorzy największą ilość 60 punktów przyznali Gry Johansen i utworowi „Kloden drejer”[75], który został napisany przez Flemminga Gernyxa, Christiana Jacobsena, Larsa Christensena i Billy’ego Crossa[13][76]. Wystąpiła jako piętnasta podczas finału 28. Konkursu Piosenki Eurowizji, który zorganizowano 23 kwietnia 1983 w Rudi-Sedlmayer-Halle w niemieckim Monachium. Johansen zdobyła 16 punktów, które uplasowały ją na 17. miejscu w rankingu[13][77].

Do napisania utworów do Dansk Melodi Grand Prix 1984 zaproszono 132 kompozytorów, którzy nadesłali w sumie 115 utworów[78]. Pięcioosobowa komisja sędziowska w składzie Claus Hagen-Petersen, Henrik Krogsgaard, Monica Krogh Meyer, Michael Juul Sørensen i Jørgen De Mylius wyłoniło spośród nich dziesięć kompozycji, które 14 lutego 1984 w studiu Eldorados zaprezentowali: Trax, Regnar Egekvist, Snapshot, Lecia Jønsson, Lollipops, Shelia (Lone Christensen), Boulevard, John Hatting, Tommy Seebach Band oraz duet Hot Eyes. Koncert poprowadził Jørgen De Mylius[78]. Zwycięzcę wybrało 55 sędziów podzielonych na ośrodki regionalne[78]. Zmagania wygrał duet Hoe Eyes (Kirsten Siggard & Søren Bundgaard), który za utwór „Det’ lige det” zdobył 47 punktów[78], jeden głos więcej od zdobywczyni drugiego miejsca – Christensen[79]. Podczas występu wokalistka wepchnęła swojego partnera do basenu. Podczas finału 29. Konkursu Piosenki Eurowizji takiego zabiegu nie zastosowano[78][79]. Piosenkę napisał Bundgaard oraz Keld Heick[80]. 5 maja Hot Eyes zaprezentował „Det’ lige det” jako dziesiąty w kolejności. Utwór zdobył w sumie 101 punktów (w tym 12 od Norwegii i Wielkiej Brytanii), zajmując 4. miejsce[13][81].

17. Dansk Melodi Grand Prix zorganizowany został 9 marca 1985 w Danske Filmstudier i Lyngby w Kopenhadze, w jego finale udział wzięło 10 uczestników, których komisja sędziowska (Lene Andersen, Jannie Høeg, Henrik Krogsgaard, Michael Juul Sørensen, Claus Hagen-Petersen, Jørgen De Mylius) wyłoniła spośród 186 zgłoszeń[82]. Koncert finałowy prowadził Jørgen De Mylius, a o zwycięzcy eliminacji zdecydowało 55 sędziów podzielonych na ośrodki regionalne. Największą ilość punktów (58) otrzymał za piosenkę „Sku’ du spørg’ fra no’en?” duet Hot Eyes, który został pierwszym reprezentantem Danii występującym na konkursie dwa lata z rzędu[82][83]. Autorami utworu, podobnie jak rok wcześniej, zostali Bundgaard i Keld Heick[13][84]. 4 maja w Scandinavium w szwedzkim Göteborgu wystąpili w finale 30. Konkursu Piosenki Eurowizji zorganizowanego[85]. Podczas występu na scenie pojawiła się 9-letnia wówczas córka reprezentantów, która śpiewała niektóre fragmentu tekstu oraz tańczyła między artystami oplatana chustami[13][83]. Zdobyli 41 punktów, plasując się na 11. miejscu[85].

W 1986 duński nadawca zmienił format selekcji Dansk Melodi Grand Prix, które podzielono na dwie rundy, które odbyły się 22 lutego w Studie 3. Podczas pierwszej części zaprezentowało się 10 uczestników (Hilda i Keld Heick, Trax, J.P. West, Lotte Rømer, Olsen Brothers, Lecia Jønsson, Hot Eyes, Lørdagskyllingerne, Fenders, Birthe Kjær), spośród których wyeliminowano pięciu[86]. Pozostali zaśpiewali ponownie podczas drugiej części eliminacji, w której sędziowie wybierali zwycięzcę[87]. Utwory zakwalifikowane do finału wybrała komisja jurorska w składzie: Lene Andersen, Jannie Høeh, Henrik Krogsgaard, Michael Juul Sørensen, Klaus Reitov oraz Jørgen De Mylius. 29 punktów oraz tytuł reprezentantki kraju otrzymała Lise Haavik i jej zespół Trax z utworem „Du er fuld af løgn”[86] autorstwa Johna Hattinga[88]. Pierwszą część koncertu otworzyła grupa baletowa Louise Freverta[89]. Piosenka „Du er fuld af løgn” została wykonana 3 maja podczas finału 31. Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Grieghallen w norweskim Bergen. Zdobyła w sumie 77 punktów, zajmując 6. miejsce[90].

W 1987 kontynuowano nowy format selekcji Dansk Melodi Grand Prix. Finał eliminacji odbył się 28 lutego w Tivolis Koncersal w Kopenhadze, prowadził go Jørgen De Mylius[91]. Do siedziby nadawcy publicznego przesłano 200 utworów napisanych przez 80 kompozytorów[91]. Do finałowej dziesiątki zakwalifikowały się piosenki, które zgłosili: Dorthe Kollo & Johnny Reimar, Hot Eyes, Trine Dyrholm & Moonlighters, Dario Campeotto, Hilda & Keld Heick, Lille Palle, Birthe Kjær, Tommy Seebach, Anne Cathrine Herdorf & Bandjo oraz Limelight[91]. W drugiej rundzie jurorzy przyznali najwięcej głosów (40) piosence „En lille melodi” wykonanej przez Herdorf[91]. Autorami kompozycji byli Helga Engelbrecht i Jacob Jonia[92][93]. 9 maja wystąpiła jako 19. w finale 32. Konkursu Piosenki Eurowizji, który odbył się w Palais de Centenaire w Brukseli[94]. Zdobyła 83 punkty, kończąc udział na 5. miejscu[94].

Format duńskich selekcji pozostał bez zmian. Do udziału w Dansk Melodi Grand Prix 1988 zgłoszono 741 utworów, spośród których aż trzy zdyskwalifikowano: „Kobberbryllup-boggie” posądzono o naruszenie praw autorskich i porównano do piosenki „E'de' det här du kallar kärlek” Moniki Törnell i Lasse Holma (którą duet wykonał podczas w szwedzkich selekcjach eurowizyjnych Melodifestivalen 1986)[95], natomiast „Natalie” i „Start nu” zostały zgłoszone przez Borana Mounzersa, który w rejestracji podał imiona swoich dzieci: Lone i Martin, aby mieć większą szansę na występ w eliminacjach[95]. W pierwszej rundzie Dansk Melodi Grand Prix zaprezentowano dziesięć propozycji: „Du kan gå med” Anne Mette i zespołu Hip-Hop, „Til dig” Paula Mathiesena, „Tid til kærlighed” Snapshot, „Vi danser rock og rul” Stiga Rossena, „9½ minut” Anne Marie Busk, „Jeg tror på Johnny B. Goode” Lulu, „Det' okay” Henriette Lykke, „Gi' naturen chancen” Anne Karin, „Ene” Susanne Winstrøm & Sirius oraz „Ka' du se hva' jeg sa'” duetu Hot Eyes[95], który w drugim etapie selekcji otrzymał najwięcej głosów od sędziów, podzielonych na pięć ośrodków regionalnych. Tym samym Kirsten Siggard i Søren Bundgaard po raz trzeci zostali reprezentantami Danii w Konkursie Piosenki Eurowizji. Finał eliminacji odbył się 27 lutego 1988 w Studie 3, a prowadzącym został Jørgen De Mylius. Zwycięska kompozycja autorstwa Bundgaarda i Kelda Heicka[96] zdobyła w sumie 29 punktów[95]. 30 kwietnia wystąpili w finale 33. Konkursu Piosenki Eurowizji odbywającym się w Simmonscourt Pavillion w Dublinie[97]. W czasie, kiedy odbywał się konkurs, Siggard była w zaawansowanej ciąży[98]. Za piosenkę zdobyli 92 punkty, w tym maksymalne noty 12 pkt od Austrii, Francji i Holandii, zajmując trzecie miejsce, za Scottem Fitzgeraldem z Wielkiej Brytanii i Céline Dion ze Szwajcarii[97].

21. Dansk Melodi Grand Prix odbyła się 25 marca 1989 w Bella Centeret znajdującej się w położonej na wyspie Amager części Kopenhagi. Duński nadawca postanowił zmienić format selekcji, organizując tylko jedną rundę. Do udziału w konkursie zaproszono prawie 200 kompozytorów, a swoje utwory nadesłało 88 z nich[99]. W finale dziesięć z nich zaprezentowali: Birthe Kjær, Maria Cecilie Vonsild, Lars Fenger, Pia Cohn, Snapshot, Keld & Hilda Heick, Lecia Jønsson, Gry Johansen, Peter Belli i Jørgen Olsen[99]. Koncert prowadził Jarl Friis-Mikkelsen, który po 11 latach zastąpił w tej funkcji Jørgena De Myliusa[99]. Najwyżej ocenioną propozycją została „Vi maler byen rød” autorstwa Sørena Bundgaarda i Kelda Heicka wykonana przez Kjær[100]. Zdobyła 32 punkty od 45 sędziów obecnych podczas koncertu w Bella Centeret[99]. 6 maja wystąpiła podczas 34. Konkursu Piosenki Eurowizji z dwunastym numerem startowym[101]. Podczas prezentacji na scenę wszedł dyrygent występu Henrik Krogsgaard, który wcielił się w rolę chórzysty i tancerza[102]. Piosenka zdobyła w sumie 111 punktów (w tym 12 od Finlandii, Holandii i Szwecji) i uplasowała się na trzecim miejscu rankingu[101]. Po finale konkursu propozycja „Vi maler byen rød” stała się przebojem w kraju, a Kjær miała wykonać go podczas specjalnego koncertu Gratulacje z okazji 50-lecia istnienia Konkursu Piosenki Eurowizji, jednak problemy zdrowotne uniemożliwiły jej występ[102]. W 2009 rozpoczęto przygotowania musicalu opartego na dwudziestu najpopularniejszych duńskich propozycjach eurowizyjnych, którego tytuł (Vi maler byen rød: The Musical) nawiązywał do utworu[103].

Lata 90.[edytuj | edytuj kod]

Format duńskich preselekcji Dansk Melodi Grand Prix w 1990 zmienił się: sędziów zastąpiono wprowadzeniem głosowania telewidzów (tzw. tele-voting) oraz przywrócono dwuetapowy finał. Do udziału w konkursie zgłoszono 58 utworów, spośród których wybrano dziesięciu finalistów: Kirsten Siggard, Vocal Crew (Sidsel From, Mette Riis i Lena Brostrøm), Lecia Jønsson, Lonnie Devantier, Jørgen Olsen, Helle Guldbech, Käte & Per Damgaard, Aviaja Lumholt, Birgitte Gade i The Boyz[104]. Rundę finałową zorganizowano 24 marca w Tivolis Koncertsal w Kopenhadze. Prowadzącymi zostali byli reprezentanci Danii w konkursie: Birthe Kjær i Dario Campeotto[104]. Wszystkie zakwalifikowane piosenki wykonane zostały przy akompaniamencie orkiestry pod dyrygenturą Henrika Krogsgaarda. W chórkach zaśpiewali: Lei i Lupe Moe, Jacob Launbjerg oraz Peter Busborg[104]. W drugiej rundzie selekcji najwięcej głosów widzów (68,628) otrzymała Lonnie Devantier za piosenkę „Hallo Hallo”, którą napisali John Hatting, Torben Lendager i Keld Heick[105]. Finał 35. Konkursu Piosenki Eurowizji odbył się 5 maja w Koncertna Dvorana Vatroslav Lisinski w Zagrzebiu. Duńska reprezentantka wystąpiła w nim jako jedenasta i zdobyła 64 punkty, kończąc udział na 8. miejscu[106].

W 1991 finał Dansk Melodi Grand Prix odbył się na takich samych zasadach, jak rok wcześniej. Selekcje odbyły się 16 marca w Aarhus[107]. Koncert prowadzili Camilla Miehe-Renard i Mek Pek, dyrygentem orkiestry ponownie został Henrik Krogsgaard, a w chórkach wystąpili Lei i Lupe Moe, Jacob Launbjerg oraz Peter Busborg[107]. W finale eliminacji wystąpili: Birthe Kjær, Lise Dandanell & Lars Berthelsen, Lars Nielsen, Anders Frandsen, Käte Sivert & Per Damgaard, Helle Børgesen, Pernille Petersson, The Boyz, Annette Heick & Egil Edøen, Ulla Bjerre & Ole Bredahl oraz Anders Frandsen, który w drugiej rundzie zdobył największą ilość głosów widzów – 3819. Zwycięski utwór „Lige der hvor hjertet slår” napisał Michael Elo[108]. Frandsen wystąpił jako trzynasty podczas 36. Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanej 4 maja w Studio 15 de Cinecittà w Rzymie. Otrzymał głosy tylko z dwóch krajów: 5 od Norwegii i 3 od Szwecji, zajmując ostatecznie 19. miejsce na 22. uczestników[109].

Selekcje Dansk Melodi Grand Prix 1992 zostały zorganizowane 29 lutego w Aalborg[110] według formatu, którego użyto w 1990 i 1991[111]. Finał poprowadzili Anne-Catherine Herdorf i Anders Frandsen[110]. W konkursie wystąpili: Bebiane Jacobsen, Dorthe Andersen, Kenny & Lotte, Anne Karin & Hans Dal, Holger Nielsen, Linda D. Vilhelmsen, Zindy Laursen, Lise Lotte Norup oraz Fenders[110]. W finale miał wystąpić również Keld Heick, ale jego utwór „Du er mit liv” zdyskwalifikowano z powodu zbyt wczesnego zaprezentowania go publicznie[110]. Kompozytor nie był świadomy tej publikacji, znalazł się jednak na liście finalistów. Telewizja DR zaproponowała mu zmianę piosenki na „Det vil vi da blæse på”, którą ostatecznie wykonał ze swoimi znajomymi pod nazwą Sweet Keld & Hilda Hearts. W drugiej rundzie finałowej najwięcej głosów od telewidzów (6438) otrzymał duet Nilsson & Lübcke, który wykonał utwór „Alt det som ingen ser” Carstena Warminga[112]. 9 maja w MalmöMässan w szwedzkim Malmö wystąpili podczas finału 37. Konkursu Piosenki Eurowizji i zdobyli łącznie 47 punktów, zajmując 12. miejsce[113].

Duńskie preselekcje do 38. Konkursu Piosenki Eurowizji odbyły się 3 kwietnia 1993 w Kongrescenter w Odense. Koncert prowadzili Keld Heick i Kirsten Siggaard[114]. Format eliminacji został nieco zmieniony – przywrócono głosowanie sędziów, którzy decydowali, które pięć utworów zostanie zakwalifikowanych do kolejnej rundy. O zwycięzcy decydowali telewidzowie. W finale selekcji wzięło udział 10 z 231 kandydatów, którzy zgłosili swoje utwory: Teddy Edelmann, Birgitte Gade, Gaia, Iben Plesner, Anders Nyborg, Vivian Jacobsen, Ditte Højgaard Andersen, Tine Bjerggaard & Gorm Bull Saring, Anne Karin oraz Tommy Seebach Band[114], który ostatecznie wygrał drugi etap z utworem „Under stjernerne på himlen”. Zdobył w sumie 16463 głosów widzów i po raz trzeci został reprezentantem Danii w konkursie[114]. Piosenkę napisał Seebach we współpracy z Keldem Heickiem[115]. 15 maja wystąpił ze swoim zespołem jako piąty w finale Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanym w Green Glens Arena w Millstreet. Otrzymał łącznie 9 punktów, zajmując 22. miejsce na 25 uczestników rundy finałowej[116].

Ze względu na duże zainteresowanie eurowizyjnym debiutem krajów Europy Wschodniej podczas 39. Konkursu Piosenki Eurowizji, Europejska Unia Nadawców postanowiła uniemożliwić udział w konkursie sześciu państwom, które podczas konkursu w 1993 zajęły najniższe miejsca. Wśród tych krajów, obok Turcji, Słowenii, Izraela, Belgii i Włoch, znalazła się Dania[8]. Tym samym duński nadawca po raz pierwszy w historii nie miał prawa wysłania swojego reprezentanta na konkurs, a Dansk Melodi Grand Prix nie odbył się. Aby móc powrócić do stawki konkursowej, DR musiała transmitować koncert[117]. W 1995 Dania powróciła do konkursu, a reprezentant kraju został wybrany w programie Dansk Melodi Grand Prix ze zmienionym formatem – wycofano głosowanie telewidzów, a w pierwszej rundzie wzięło udział 11 uczestników[118]: Johnny Jørgensen, Jacob Launbjerg, Missen Larsen, Søren Launbjerg, Channe Nussbaum, Mads Nørregaard, Ulla Henningsen, Master Fatman, Veronica Mortensen oraz Aud Wilken[119]. Koncert odbył się 25 marca w Kopenhadze, prowadzili go Gry La Cour i Sidsel Agensø. Po pierwszej rundzie sędziowie wyeliminowali 6 uczestników, a decydujący etap selekcji wygrała Aud Wilken z utworem „Fra Mols til Skagen”[119]. Pięcioosobowa komisja sędziowska (w składzie: Søs Fenger, Sebastian, Bent Fabricius Bjerre, Monica Krogh-Meyer i Dorte Hygum) przyznała piosence autorstwa Lise Cabble i Mette'a Mathiesena[120] 46 punktów[119]. 13 maja 1995 wystąpiła podczas finału 40. Konkursu Piosenki Eurowizji, organizowanego w Point Theatre w Dublinie, i zdobyła łącznie 92 punkty (w tym maksymalne oceny od Norwegii i Szwecji), zajmując 5. miejsce[121].

Telewizja DR po raz kolejny zmieniła zasady programu Dansk Melodi Grand Prix, przywracając głosowanie telewidzów. 9 marca 1996 w rywalizacji konkursowej wzięło udział pięciu uczestników: Peter Belli, Channe Nussbaun, Mark Linn i duety: Jannie Høgh & Master Fatman oraz Martin Loft & Dorthe Andersen, którzy ostatecznie wygrali selekcje z 9422 głosami[122]. Zwycięski utwór „Kun med dig” napisali Jascha Richter i Keld Heick[123]. Ze względu na narastające zainteresowanie udziałem w konkursie coraz większej ilości państw, EBU postanowiła zorganizować specjalną, nietransmitowaną w telewizji rundę kwalifikacyjną, podczas której jurorzy z każdego kraju oceniali piosenki na podstawie ich wersji studyjnych. Siedem najniżej ocenionych kompozycji nie otrzymało awansu do finału 41. Konkursu Piosenki Eurowizji[124]. Jedną z nich była duńska „Kun med dig”, która na etapie półfinałowym zajęła 25. miejsce z 22 punktami[123][125].

1 marca 1997 w Kopenhadze odbył się 28. finał Dansk Melodi Grand Prix, w której wzięło udział dziesięciu finalistów wyłonionych spośród 670 zgłoszeń: Lars Nielsen, Gry Harrit, Gorm Bull Sarning, Maria Abel, Stay Tuned, Dennis Adamsen Jensen, Kølig Kaj, Jette Torp, Hans Olsen i Lei Moeto[126]. Dyrygentem orkiestry został Jan Glæsel, a w chórkach wystąpili: Lise Dandanell, Bobo Moreno, Susanne Carstensen i Jorn Lindorph[126]. W przeciwieństwie do poprzednich lat, podczas eliminacji odbyła się tylko jedna runda głosowania. Najwięcej głosów (5695) zdobył hip-hopowy utwór „Stemmen i mit liv” Kaja[126], który napisał go razem z Larsem Pedersenem. Raperowi na scenie towarzyszyła Christina Juul Hansen[127]. W sobotę 3 maja wystąpił podczas 42. Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego przez Irlandię. Zdobył 25 punktów i zakończył udział na 16. miejscu w finale[128].

W 1998 EBU wprowadziła nowe zasady, które uniemożliwiały udział w 43. Konkursie Piosenki Eurowizji krajom, które w ciągu pięciu ostatnich lat osiągnęły najniższe wyniki. Tym samym Dania nie została dopuszczona do udziału w konkursie ze względu na dwukrotny brak reprezentanta oraz słabe rezultaty w konkursach w latach 1995–1997[9]. Duński nadawca transmitował finał konkursu[127]. Po rocznej przerwie Dania powróciła do udziału w konkursie w 1999. Krajowa telewizja zorganizowała selekcje Dansk Melodi Grand Prix 1999 ze zmienionym formatem. Eliminacje poprowadził Keld Heick, a o zwycięzcy zdecydowali zarówno sędziowie (Anders Frandsen, Carola, Johnny Reimer, Anne Catrine Herdorf, Ann-Louse, Alex Nyborg Madsen), jak i telewidzowie. W finale, który odbył się 13 marca, wzięło udział pięciu kandydatów: Stine Findsen, Clark Best, Jacob Haugaard, Susanne Marcussen oraz duet Michael Teschl & Trine Jepsen, którzy wygrali eliminacje[129]. Utwór „Denne Gang” autorstwa Ebbe'a Ravna[130] zdobył w sumie 60 punktów i umożliwił parze udział w finale 44. Konkursu Piosenki Eurowizji zorganizowanym 29 maja w Usshishkin Hall w Jerozolimie. W związku ze zniesieniem przez EBU zasady nakazującej każdemu reprezentantowi śpiewanie w swoim ojczystym języku, Dania postanowiła wysłać na finał konkursu anglojęzyczną wersję piosenki – „This Time (I Mean It)”[131]. Została zaprezentowana jako dziewiąta w kolejności i zdobyła 71 punktów (w tym najwyższą notę od Islandii), zapewniając Teschlowi i Jepsen 8. miejsce[131]. W tym roku Dania po raz pierwszy zastosowała na konkursie metodę głosowania audio-tele[132].

Lata 2000.[edytuj | edytuj kod]

Format finału duńskich selekcji Dansk Melodi Grand Prix 2000 ponownie został zmodyfikowany, powrócono do organizacji dwóch rund głosowania. Eliminacje zorganizowano 19 lutego w Cirkusbygningen w Kopenhadze, prowadzącymi zostali Natasja Crone i Michael Carøe. W pierwszej rundzie finałowej wzięło udział dziesięciu uczestników, spośród których telewidzowie wytypowali pięciu: Trine'a Gadeberga, trio Ole Skovhøj, Jan Peber oraz Jes Kerstein, Sanne Gottlieb, zespół AIDA oraz duet Olsen Brothers. W drugim etapie komisja sędziowska (Richard Herrey, Bjørn Tidmand, Lecia, Charlotte Nilsson oraz Michael Teschl) przyznała najwięcej punktów (58) braciom Jørgenowi i Nielsowi Olsen za utwór „Smuk som et stjerneskud”[133]. Duet wielokrotnie brał udział w duńskich selekcjach (w 1978, 1979, 1980, 1982 i 1986). Jørgen wystąpił także w eliminacjach w 1989 i 1990, w obu zajął trzecie miejsce[134]. Podobnie jak rok wcześniej, zwycięski utwór otrzymał przetłumaczony na język angielski. Podczas finału 45. Konkursu Piosenki Eurowizji został wykonany jako „Fly on the Wings of Love”[135]. Bracia wykonali go jako czternaści w kolejności i zdobyli 195 punktów, dzięki czemu zdobyli pierwsze miejsce, wygrywając finał. Wokaliści otrzymali największą ilość dwunastu punktów od Izraela, Wielkiej Brytanii, Rosji, Islandii, Niemiec, Szwecji, Łotwy i Irlandii[136]. Po nieoczekiwanym zwycięstwie piosenki, rosyjska delegacja złożyła podanie o jej dyskwalifikację. Powodem miało być użycie przez Jørgena vocoderu, który podczas występu zmodyfikował jego głos tak, by brzmiał jak elektryczny[136]. EBU odrzuciła wniosek[134][137].

31. Melodi Grand Prix odbył się 17 lutego w Messecenter w Herning, o jego zwycięzcy zdecydowali telewidzowie oraz komisja sędziowska w stosunku 80:20. W pierwszym etapie eliminacji wystąpiło 10 uczestników, którzy zaprezentowali swoje utwory w języku duńskim[138]. Do drugiej rundy konkursu zakwalifikowali się: Katrine Daugaard, BaSix, Anne Murillo, Helge Engelbrecht oraz Rollo & King, którzy zdobyli ostatecznie najwięcej punktów (58) za piosenkę „Der står et billede af dig på mit bord” i wygrali finał[139][140]. Utwór napisany został przez członków duetu: Sørena Poppe'a i Stefana Nielsena[141]. Po 36 latach przerwy duński nadawca ponownie został organizatorem Konkursu Piosenki Eurowizji. Koncert finałowy odbył się na stadionie Parken, który pomieścił 40 tysięcy ludzi, co dało mu eurowizyjny rekord pod względem największej liczby widzów zgromadzonych podczas finału[142]. Konferansjerami koncertu byli Natasja Crone Back i Søren Pilmark, którzy całą imprezę prowadzili dwuwierszem[143]. Na otwarcie konkursu wystąpili Olsen Brothers, którzy zaprezentowali swój nowy singel – „Walk Right Back”, a podczas trwania głosowania na scenie zaprezentował się zespół Aqua w towarzystwie Safri Duo[143][144]. Podczas prezentacji wokalistka grupy znanej z przeboju „Barbie Girl” wypowiedziała wulgarne słowa „Fuck off, Ken”, czym wzbudziła kontrowersje[145]. Duńscy reprezentanci wykonali podczas finału 46. Konkursu Piosenki Eurowizji angielską wersję swojej piosenki – „Never Ever Let You Go”. Wystąpili jako ostatni, 23. zawodnicy i zajęli ostatecznie drugie miejsce z 177 punktami, w tym z sześcioma maksymalnymi notami od Islandii, Norwegii, Chorwacji, Irlandii, Niemiec i Estonii[142].

Selekcje Dansk Melodi Grand Prix 2002 zorganizowano 9 lutego w Cirkusbygningen w Kopenhadze[146][147][148], prowadzącymi zostali Signe Svendsen i Michael Carøe[149]. Scenografia zaprojektowana została przez Svenda Hangaarda[150] na wzór filmu Moulin Rouge[151]. Podczas koncertu gościnnie wystąpił Cliff Richard[152]. W pierwszej rundzie eliminacji wystąpiło dziesięciu uczestników, którzy zostali wybrali spośród 662 zgłoszeń, a do drugiego etapu zakwalifikowano dziesięć utworów[153]. W finale selekcji wystąpili, dzięki głosom telewidzów i komisji sędziowskiej: Luna Park, Morten Fleck, Neibourghs, Pætur vid Keldu oraz faworytka konkursu[154]Malene Mortensen, która za utwór „Vis mig hvem du er” autorstwa Michaela Ronsona[155] zdobyła największą liczbę 60 punktów, wygrywając eliminacje[150][156]. Zwycięstwo wokalistki obejrzało w telewizji ok. 2,6 mln telewidzów[157]. 25 maja wystąpiła w finale 47. Konkursu Piosenki Eurowizji z anglojęzyczną wersją piosenki, „Tell Me Who You Are[158]. Zaśpiewała jako czternasta w kolejności i zdobyła tylko siedem punktów (4 od Izraela i po jednym od Litwy, Malty i Turcji), kończąc udział na ostatnim miejscu[159], zostając tym samym została pierwszą reprezentantką Danii, która tego dokonała[160]. Wokalistka przyznała, że była zaskoczona wynikiem[161], obwiniała się za osiągnięcie słabego rezultatu dla kraju[162]. Jedna z członkiń krajowej komisji jurorskiej, Sascha Dupont, przyznała, że „angielskie słowa piosenki były dwadzieścia razy lepsze od duńskich”, które – według niej – „były słabe”[163]. Podczas występu Mortensen towarzyszył chórek w składzie: Michael Ronson, Kenny Lübcke, Stine Findsen, Tina Lupe Moe i Lei Aloha Moe[164].

W związku z dużą liczbą krajów, które zainteresowane były debiutem na Konkursie Piosenki Eurowizji, dziesięć państw (w tym m.in. Dania) z najgorszymi wynikami podczas konkursu w 2002 nie mogło wziąć udziału w konkursie w 2003[160]. Po rocznej przerwie telewizja duńska powróciła do udziału w konkursie[165]. Zmieniła format eliminacji, usuwając z nich głosowanie jurorskie. Finał Dansk Melodi Grand Prix 2004 zorganizowany został 7 lutego w Atletion Arena w Aarhus[166]. Do udziału w selekcjach zgłoszono 315 utworów, wśród nich znalazła się piosenka napisana przez zmarłego pół roku wcześniej Tommy’ego Seebacha i Torbena Lundgreena[167]. Rodzina oraz najbliżsi Seebacha domagali się wycofania propozycji z udziału w eliminacjach, posądzając współautora kompozycji o „promowanie się na nazwisku zmarłego”[168]. Ostatecznie spośród wszystkich kandydatur wytypowano dziesięciu finalistów, których ujawniono w grudniu 2003[169][170]. W pierwszej rundzie głosowania telewidzowie wybrali pięciu najlepszych uczestników, którzy awansowali do drugiego etapu. W decydującym etapie selekcji wystąpili: Neighbours, Petsi Tvørfoss, Zididada, Ditlev oraz Tomas Thordarson, który zdobył największą liczbę 60 głosów publiczności za utwór „Sig det’ løgn[171][172] autorstwa Ivara Lindy Greinera[173]. Koncert finałowy poprowadzili Peter Mygind i Natascha Crone[174] W 2004 EBU wprowadziła eurowizyjną rundę półfinałową, w której zaprezentował się m.in. reprezentant Danii. Wystąpił w koncercie jako 19. w kolejności z anglojęzyczną wersją swojej konkursowej piosenki – „Shame on You[175][176]. Zdobył 56 punktów, w tym 12 z Islandii, i zajął 13. miejsce, nie kwalifikując się do finału, do którego awansowała pierwsza dziesiątka z ogólnej klasyfikacji[177]. Po półfinale konkursu krajowa delegacja wyraziła swoje niezadowolenie z wyboru fragmentu występu wykorzystanego w skrócie wszystkich prezentacji, co, ich zdaniem, mogło wpłynąć na brak awansu Thordarsona do finału[178].

W sierpniu 2004 rozpoczęto proces zbierania zgłoszeń do udziału w Dansk Melodi Grand Prix 2005. Po raz pierwszy w historii selekcji można było zgłosić utwór napisany w języku angielskim[179]. Do siedziby krajowego nadawcy nadesłano łącznie 263 propozycji[180], zaś do udziału w finale selekcji wybrano dziesięciu uczestników, którymi zostali: Chi Hua Hua, Maria Keis Uhre, Jakob Sveistrup, Luna Park, Kim Schwartz, Tamra Rosanes, Kandis, Ditlev Ulriksen, Sweethearts[181] i duet Olsen Brothers[182][183], któremu na scenie towarzyszyła Kayo Shekoni, wokalistka szwedzkiego girls bandu Afro-dite[184]. 10 lutego stacja DR umożliwiła internetową transmisję prób do koncertu finałowego[185]. Finał selekcji odbył się 12 lutego w hali Forum w Horsens[186][187]. Do drugiego etapu głosowania finałowego awansowało pięciu najwyżej ocenionych uczestników, tj. Keis Uhre, Luna Park, Rosanes, Olsen Brothers i Sveistrup, który uzyskał największą liczbę 58 punktów za utwór „Tænder på dig” autorstwa Andreasa Mørcka i Jacoba Launbjerga, dzięki czemu został wybrany na reprezentanta Danii w 50. Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Kijowie[188][189][190]. Obie rundy głosowania prowadzili Jarl Friis Mikkelsen i Birthe Kjær. W trakcie finału telewidzowie oddali największą wówczas liczbę głosów, co spowodowało przeciążenie sieci komórkowej odpowiedzialnej za przyjmowanie głosów. Problemy techniczne nie wpłynęły na ostateczny wynik[191]. 19 maja wystąpił w półfinale widowiska z dwudziestym czwartym numerem startowym z anglojęzyczną wersją propozycji („Talking to You”) i z trzeciego miejsca awansował do finału[192], w którym otrzymał łącznie 125 punktów (w tym m.in. maksymalną notę od Norwegii), dzięki czemu zajął dziewiąte miejsce[193].

Do udziału w Dansk Melodi Grand Prix w 2006 zgłoszono 336 kompozycji[194]. 11 lutego w Aalborg odbył się dwuetapowy finał selekcji[195], w którym wzięło udział dziesięciu uczestników: Søren Poppe & Lene Matthiesen Nørrelykke Writers/composer(s): Andreas Mørck, Søren Poppe & Jacob Launbjerg, Danni Elmo, Kristine Blond, Trine Jepsen & Christian Bach, David Mader, Neighbours, Kim Schwartz, Sidsel Ben Semmane, Jørgen Thorup i Claus Hasfeldt[196]. W drugiej rundzie głosowania telewidzów wystąpili: Poppe & Mathiesen, Neighbours, Schwartz, Elmo oraz Semmane, który wygrał eliminacje z utworem „Twist of Love” autorstwa Nielsa Drevsholta[197], która otrzymała w sumie 48 punktów od widzów[198]. Koncert prowadzili Mads Vangsø i Adam Duvå Hall[198]. W związku z zajęciem miejsca w pierwszej dziesiątce rok wcześniej, duńska reprezentantka nie musiała brać udziału w półfinale i miała gwarantowane miejsce w finale. Kraj zachował jednak prawo głosu w rundzie półfinałowej. W finale, który odbył się 20 maja w Olympic Indoor Hall w Atenach, Semmane zaprezentowała się jako dziewiąta. Otrzymała 26 punktów (wszystkie od krajów nordyckich[199]), dzięki którym zakończyła udział na 18. miejscu[200].

DQ w półfinale 52. Konkursu Piosenki Eurowizji, maj 2007

Formuła Dansk Melodi Grand Prix w 2007 zmieniła się: finał konkursu poprzedzony został dwiema rundami półfinałowymi transmitowanymi w telewizji, w którym wzięło udział po 8 uczestników. Pierwszy półfinał odbył się 26 stycznia w Holstebro Musikteater, a drugi – 2 lutego w hali Centrum Kongresowo-Kulturowym w Aalborg. Do rundy finałowej zakwalifikowali się: Jacob Andersen, Annette Heick, Danni Elmo, Annika Askman, Stig Rossen, Katrine Falkenberg, James Sampson i Me & My[201]. Aby dopełnić stawkę finałową, by znalazło się w niej 10 kandydatów, zorganizowano dwie rundy dogrywkowe dla wyeliminowanych piosenek. W każdej z nich brały udział po 4 utwory, a słuchacze stacji radiowych P3 i P4 typowali dwa najlepsze. W pierwszej rundzie awans zdobył drag queen Peter „DQ” Andersen (60% głosów), a w drugiej – Jørgen Olsen (47%). W finale zwycięzcą głosowania regionalnego został utwór „Drama Queen”, który zwycięzca napisał we współpracy z Clausem Christensenem i Simonem Munkiem[202]. Piosenka otrzymała 56 punktów, w tym najwyższe oceny od Jutlandii Północnej, Zelandii i Kopenhagi[203]. Z powodu zajęcia słabego miejsca rok wcześniej Dania musiała wziął udział w półfinale 52. Konkursu Piosenki Eurowizji, który zorganizowano 10 maja w Hartwall Arena w Helsinkach. DQ wystąpił jako dwunasty i otrzymał w sumie 45 punktów, które uplasowały go na 19. miejscu, nie zapewniającym awansu do finału[204].

Formuła eliminacji Dansk Melodi Grand Prix 2008 nie uległa zmianom: ponownie zorganizowano dwa półfinały, dwie rundy dogrywkowe oraz finał. W każdym półfinale wystąpiło po ośmiu uczestników wybranych spośród 443 zgłoszeń: Anorah, Sidse Holte, UNITE, Amin Jensen, Anne-Marie & Claus Hassing, Louise Victoria, Camille & Ulrik, Charlie, Gunhild, Julie Rugaards, Simon Mathews, Kendr Lou, Lars & Josefine, Sandee May, Lasse Lindorff i The Dreams[205]. Pierwsza runda półfinałowa odbyła się 12, a druga – 19 stycznia, oba w DR Byen w Kopenhadze. Do finału selekcji awansowało ośmiu kandydatów: Unite, Jensen, duet Hassing & Hassing, Charlie, Mathew, Josefine & Lars, May oraz The Dreams[206]. Pozostałymi finalistami zostali zwycięzcy rund dogrywkowych – Kendra Lou oraz Lasse Lindorff. W finale, który zorganizowano 2 lutego w hali Forum w Horsens, najwięcej punktów (48) zdobył Simon Mathew i utwór „All Night Long”[206]. Piosenkę napisali Jacob Launbjerg, Svend Gudiksen i Nis Bogvad[207]. W 2008 EBU zmieniła format imprezy, wprowadzając podczas 53. Konkursu Piosenki Eurowizji dwie rundy półfinałowe. Nowe zasady wymagały podzielenia wszystkich uczestników na tzw. „koszyki”, aby rozdzielić państwa wzajemnie popierające się punktami. Dania trafiła do koszyka skandynawskiego wraz ze Szwecją, Finlandią, Norwegią, Islandią i Estonią[208]. Duński reprezentant został przydzielony do drugiego półfinału[209], w którym wystąpił 22 maja jako trzynasty[210]. Zdobył 112 punktów, w tym 12 od Islandii, Szwecji oraz Węgier, i awansował do finału z trzeciego miejsca[211][212]. Podczas konferencji prasowej dla finalistów Mathew wylosował szesnasty numer startowy[213]. W finale, który odbył się 24 maja, otrzymał 60 punktów, w tym najwyższe noty od Islandii i Norwegii, kończąc udział na 15. miejscu[214].

W 2009 telewizja DR postanowiła zmienić format selekcji Dansk Melodi Grand Prix 2009. Nadawca przywrócił funkcję komisji sędziowskiej (Søs Fenger, Bent Fabrisius Bjerre, Anna David, Martin Brygman, Kjeld Tolstrup, Kalle Vestergaard), zrezygnował z przygotowywania półfinałów i powrócił do jednodniowego koncertu finałowego, w którym wzięło udział 10 najlepszych utworów. Sześć z nich wybrała komisja sędziowska spośród 684 zgłoszeń, a pozostałe cztery otrzymały tzw. „dzikie karty” od DR[215]. Głosowanie finałowe podzielono na trzy części: najpierw widzowie i jurorzy wybrali 4 uczestników (Herę Björk, grupę Sukkerchok, Brincka (Nielsa Kristensena) oraz Johnny’ego Deluxe), których połączono na dwie pary. Potem zwycięzcy poszczególnych duetów wzięli udział w dogrywce, a wygrany został reprezentantem Danii podczas 54. Konkursu Piosenki Eurowizji[215]. W ostatecznej dogrywce znalazła się Björk oraz Brinck, który z utworem „Believe Again” Larsa Halvora Jensena, Martina Michaela Larssona oraz Ronana Keatinga[216] ostatecznie wygrał eliminacje[217][218]. Finał odbył się 31 stycznia w Messecenter w Herning, prowadzili go Felix Smith i Birthe Kjær[215]. Z duńskimi eliminacjami wiąże się kilka kontrowersji. Z powodu błędu technicznego album z utworami konkursowymi został wypuszczony do sprzedaży internetowej za wcześnie, przed finałem selekcji. Zanim został usunięty, ściągnęło go 17 osób, a jeden opublikował wszystkie piosenki w Internecie. Wytwórnia My Way Music oskarżyła internautę o nielegalne rozpowszechnianie utworów, co skończyło się dla niego poważnymi konsekwencjami[219][220]. Co więcej, zwycięski utwór „Believe Again” oskarżono o plagiat, porównując jego tekst do „Bigger Than Us” Miley Cyrus oraz muzykę do „I Will Remember You” Ryana Cabrera[221]. Nie wszczęto jednak żadnych oficjalnych postępowań w tej sprawie[222]. Podczas losowania półfinałów 54. Konkursu Piosenki Eurowizji kraj został przydzielony do koszyka skandynawskiego i po raz drugi trafił do drugiej rundy półfinałowej, organizowanej 14 maja[223]. Brinck wystąpił w nim jako dziewiąty[224] i zdobył 69 punktów, w tym 12 od Norwegii, awansując do finału[225] z ósmego miejsca[226]. Podczas konferencji prasowej dla finalistów wylosował szesnasty numer startowy. 16 maja w finale zdobył 74 punkty i zakończył udział na 13. miejscu[227]. Finałowe głosy były przyznawane zarówno przez telewidzów, jak i sędziów, w stosunku 50:50[228][229].

Lata 2010–2019[edytuj | edytuj kod]

Telewizja duńska zachowała format preselekcji Dansk Melodi Grand Prix wprowadzony rok wcześniej. Do konkursu zgłoszono 562 utwory[230], spośród których komisja sędziowska (Paw Lagermann, Camille Jones, Søs Fenger, Bent Fabricius-Bjerre, Kenneth Kreutzmann[231]) wybrała do finału siedmiu uczestników. W stawce finałowej znaleźli się: Joakim Tranberg, MariaMathilde Band, Jens Marni, Chanée i Tomas N’evergreen, Thomas Barsøe, Silas i KatSimone oraz Bryan Rice, Kaya Brüel i Sukkerchok, którzy otrzymali od krajowego nadawcy zaproszenia[232]. Do udziału zaproszona została również Zindy Laursen, jednak wycofała się z rywalizacji dzień przed oficjalną prezentacją uczestników. Powodem rezygnacji było opublikowanie jej konkursowej piosenki „All About Me” przed regulaminowym czasem (podczas pokazu mody w Holstebro)[232]. Zamiast wokalistki do rywalizacji przystąpił zespół MarieMatilde Band. Finał selekcji odbył się 6 lutego 2009 w hali Gigantium w Aalborg, gospodarzami zostali Felix Smith i Julie Berthelsen[232][233]. W pierwszej rundzie głosowania odpadło sześciu kandydatów, a do super finału zakwalifikował się Rice oraz duet Chanee i N’evergreen, który ostatecznie wygrał eliminacje z utworem „In a Moment Like ThisThomasa G:sona, Henrika Sethssona i Erika Bernholma[234][235]. Po finale pojawiły się pogłoski o podejrzeniu popełniania plagiatu przez twórców piosenki. Zwycięski utwór porównano do przeboju grupy The PoliceEvery Breath You Take”. Plotki zdementowano, a duet został dopuszczony do udziału w 55. Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanym w norweskim Oslo[236]. Podczas losowania półfinałowego Dania trafiła do jednego koszyka ze Szwecją, Islandią, Finlandią, Estonią, Litwą i Łotwą[237], została przydzielona do drugiego półfinału, który odbył się 27 maja[238]. Reprezentanci wystąpili w nim z czwartym numerem startowym[239][240]. Przed koncertem utwór wygrał międzynarodowe głosowanie klubów Stowarzyszenia Miłośników Konkursu Piosenki Eurowizji (OGAE) i został faworytem fanów do zwycięstwa[241]. Podczas prezentacji parze towarzyszył czteroosobowy chórek[242]. Aby głosowanie było bardziej sprawiedliwe, EBU kontynuowała przywróconą rok wcześniej zasadę 50:50 przyznającą 50% ważności głosów telewidzom oraz 50% – jurorom, tym razem jednak obowiązywała ona również w półfinałach[243]. Występ otrzymał 101 punktów (12 od Szwecji i Rumunii), które zapewniły duetowi awans do finału z 5. miejsca[244][245]. W sobotniej rundzie finałowej para wystąpiła jako ostatnia, 25. reprezentacja[246], zdobyła w sumie 149 punktów (najwyższe noty od Irlandii, Islandii, Rumunii, Słowenii i Polski), zajmując tym samym czwarte miejsce[247].

Zespół A Friend in London podczas występu w finale 57. Konkursu Piosenki Eurowizji, maj 2011

Do udziału w Dansk Melodi Grand Prix 2011 zgłoszono rekordową liczbę 663 propozycji[248]. Podobnie jak rok wcześniej, do finału zakwalifikowano siedmiu uczestników (dopuszczeni przez jurorów zostali: A Friend in London, Christopher Brandt, Jenny Berggren, Kat i Justin Hopkins, Le Freak, Lee Hutton, Sine Vig Kjærgaard), a pozostałych trzech (Annę Noa, Jenny Berggren i Stine Kinck) zaprosił duński nadawca, wręczając im tzw. „dzikie karty”[249][250]. Koncert odbył się 26 lutego 2011 w Ballerup Super Arena w Kopenhadze[251], poprowadzili go Felix Smith i Lise Rønne[252]. W pierwszej rundzie głosowania telewidzowie i sędziowie wyeliminowali sześciu kandydatów, a w decydującym udziale znalazła się Anna Noa oraz zespół A Friend in London, który ostatecznie wygrał selekcje[253]. Duńską propozycją eurowizyjną podczas 56. Konkursu Piosenki Eurowizji został utwór „New Tomorrow" napisany przez Lise Cabble i Jakoba Schack Glæsnera[254]. Po zwycięstwie zespołu w krajowych eliminacjach pojawiły się podejrzenia o popełnieniu plagiatu. Kompozycję porównano do utworów: „Sing For Me” Andreasa Johnsona[255], „Shine” grupy Take That, „Face To Face” Future Trance United[256], „Yasashii Uta” Mucc[257], „Herz an Herz” Paso Doble, „Silk Road” Kitarooraz „Super Star” S.H.E[258]. Doniesienia zostały jednak zdementowane[259]. Podczas losowania grup półfinałowych Dania trafiła do koszyka razem ze Szwecją, Norwegią, Estonią, Finlandią i Islandią[260]. Kraj trafił do drugiego półfinału organizowanego 12 maja[261]. Zespół wystąpił jako przedostatni, 18. uczestnik[262], otrzymał w sumie 135 punktów (maksymalne noty zdobył od Szwecji, Bułgarii, Łotwy i Irlandii) i awansował do finału z drugiego miejsca[263]. Podczas konferencji prasowej dla finalistów grupa wylosowała trzeci numer startowy[264]. Zdobyła w sumie 134 punkty, które zapewniły Danii 5. miejsce w finale. 12 punktów przyznały duńskie piosence Islandia, Irlandia i Holandia[265]. Pod koniec maja EBU opublikowała szczegółowe rankingi jurorów i widzów, z których wynikało, że gdyby występy oceniali tylko krajowi sędziowie, A Friend in London zajęliby 3. miejsce. Jednak gdyby o wynikach decydowali telewidzowie, zespół skończyłby udział na 18. pozycji[266].

W 2012 telewizja DR po raz kolejny zmieniła format krajowych selekcji. Finał Dansk Melodi Grand Prix składał się z dwóch rund, które rozegrano 21 stycznia w Aalborg[267][268], a do głosowania w super-finale wprowadzono międzynarodowych sędziów, którzy stworzyli cztery oddziały: azerski, niemiecki, norweski i rosyjski[269]. Prowadzącymi eliminacje zostali Louise Smith i Emil Thorup, a wprowadzoną w tym roku funkcję komentatora imprezy objął Ole Tøpholm[270]. Do siedziby duńskiego nadawcy napłynęło 678 propozycji[271], a w stawce finałowej znaleźli się: Aya, Kenneth Potempa, Ditte Marie, Philip Halloun & Emilia, Karen Viuff oraz Soluna Samay, Christian Brøns & Patrik Isaksson, Jesper Nohrstedt i Heidi „Suriya” Sørensen, którzy otrzymali „dzikie karty” od telewizji[272][273]. Dziesiątą finalistką miała zostać Tine „Valen:tine” Lynggaard, jednak kilka dni po ogłoszeniu listy uczestników eliminacji została ona zdyskwalifikowana za opublikowanie swojego konkursowego utworu „Nowhere” przed 1 września 2011, czym naruszyła regulamin Konkursu Piosenki Eurowizji[274]. Dzięki głosom telewidzów i duńskiej komisji jurorskiej[275] (Kenneth Bager, Søs Fenger, Laust Sonne, Lars Trillingsgaard, Freja Loeb[270]) do super-finału eliminacji awansowała trójka uczestników: Nohrstedt, Brøns & Isaksson oraz Samay, która ostatecznie zdobyła najwięcej głosów telewidzów i jurorów, dzięki czemu została reprezentantką Danii podczas 57. Konkursu Piosenki Eurowizji[276]. Zwycięski utwór „Should’ve Known Better” napisali Remee, Lars Pedersen, Isam Bachiri i Amir Sulaiman[277][278]. Podczas losowania przydzielającego wszystkich uczestników do półfinałów, Dania trafiła do jednego koszyka z pozostałymi państwami nordyckimi[278]. Soluna Samay została uczestniczką pierwszej rundy półfinałowej, która odbyła się 24 maja[279]. Wystąpiła z trzynastym numerem startowym[280], zdobyła 63 punkty i awansowała do finału z 9. miejsca[281]. W rundzie finałowej zaprezentowała się jako 15. w kolejności[282] i zdobyła 21 punktów, zajmując 23. miejsce[283].

Emmelie de Forest podczas występu w finale 58. Konkursu Piosenki Eurowizji, maj 2013

W 2013 telewizja DR wybrała swojego eurowizyjnego reprezentanta za pośrednictwem formatu Dansk Melodi Grand Prix 2013[284]. Finał został zorganizowany 26 stycznia w Boxen w Herning, koncert poprowadzili Sofie Lassen-Kahlke, Louise Wolff i Lise Rønne[284][285]. Największą w historii selekcji scenę koncertową zaprojektował Claus Zier, dodano także kulisy (tzw. „Green Room”)[286]. Do siedziby nadawcy DR dotarła rekordowa liczba 692 propozycji[287][288] W finale selekcji wystąpili: Frederikke Vedel, Brinck, Kate Hall, Daze, Simone Egeriis, Emmelie de Forest, Albin, Mohamed oraz Louise Dubiel oraz Jack Rowan i Sam Gray, którzy otrzymali „dzikie karty” od telewizji DR[289][290]. Dzięki decyzji widzów i komisji sędziowskiej (w składzie: Jørgen de Mylius, Lis Sørensen, Maria Lucia, Cutfather i Kato)[291] do decydującej rundy awansowało troje uczestników: Simone, Ali i de Forest. Największą liczbę punktów (26) zdobyła Emmelie de Forest z piosenką „Only Teardrops[292], którą napisali: Lise Cabble, Julia Fabrin Jakobsen i Thomas Steengard[293]. Ze względu na chęć doprowadzenia do sprawiedliwej dystrybucji wejściówek i uniknięcia problemów ze sprzedażą biletów na konkurs organizowany w Malmö, EBU automatycznie przydzieliła do półfinałów oba sąsiadujące z miastem gospodarza kraje: Danię do pierwszej rundy, a Norwegię – do drugiej[294]. Przed rundami półfinałowymi duński piosenka „Only Teardrops” wygrała głosowanie klubów OGAE i była głównym faworytem do wygrania konkursu[295]. Emmelie de Forest wystąpiła jako piąta[296] i zdobyła 167 punktów, dzięki którym wygrała półfinał i awansowała do finału z pierwszego miejsca. Najwyższe oceny przyznali kompozycji: Austria, Estonia, Chorwacja, Holandia, Irlandia, Szwecja i Wielka Brytania[297]. Wokalistka wystąpiła w sukience wykonanej z ekologicznej bawełny, uszytej według projektu Anji Elefterii[298]. Na scenie pojawił się flecista Jacob Baagøe Thomsen[298]. W sobotniej rundzie finałowej utwór „Only Teardrops” został wykonany jako osiemnasty w kolejności[299] i otrzymał w sumie 281 punktów (w tym 12 od Macedonii, Francji, Irlandii, Islandii, Włoszech, Serbii, Słowenii i Wielkiej Brytanii[300]), które zapewniły Danii trzecie zwycięstwo w historii eurowizyjnych startów[1][301].

Basim podczas występu w finale 59. Konkursu Piosenki Eurowizji, maj 2014

20 sierpnia 2013 duński nadawca rozpoczął przyjmowanie zgłoszeń do Dansk Melodi Grand Prix[302]. Do siedziby telewizji napłynęła rekordowa ilość zgłoszeń 872 piosenek[303]. Eliminacje odbyły się 8 marca 2014 w Odense[303][304], wzięło w nim udział dziesięciu uczestników: sześciu wybranych przez komisję jurorską spośród wszystkich zgłoszeń (tj. Bryan Rice, Basim, Rebekka Thornbech, Danni Elmo, Emilie Moldow, GlamboyP) oraz czterech zaproszonych do udziału przez nadawcę[305] (tj. Sonny, Nadia Malm, Anna David, Michael Rune)[306]. Koncert finałowy prowadzili Louise Wolff i Jacob Riising[307]. Do drugiej rundy finałowej zakwalifikowali się Thornbech, Rune z Nataschą Bessez oraz Basim, który ostatecznie wygrał selekcje z utworem „Cliché Love Song”, zdobywając maksymalną liczbę punktów od komisji jurorskiej (w składzie: Jørgen de Mylius, Camille Jones, Søs Fenger, Lars Pedersen, Mich Hedin „Cutfather” Hansen[308]) oraz pierwsze miejsce w głosowaniu telewidzów[309]. W związku z wygraną duńskiej reprezentantki podczas konkursu w 2013, 59. Konkurs Piosenki Eurowizji odbył się 6, 8 i 10 maja w B&W Hallerne w Kopenhadze[310][311], wszystkie trzy koncerty konkursowe poprowadzili: pianista, dziennikarz oraz dyrektor muzyczny Nikolaj Koppel, aktor Johan Philip „Pilou” Asbæk oraz prezenterka telewizyjna Lise Rønne[312][313]. Gospodarzami konferencji prasowych oraz ceremonii otwarcia zostali Ulla Essendrop i Abdel Aziz Mahmoud[314]. Basim wystąpił w finale jako 23. w kolejności i zajął ostatecznie 9. miejsce, zdobywając 74 punkty[315]. Podczas występu wokaliście towarzyszyli tancerze Tobias Ellehammer[316] i Ivan Spahi[317] oraz chórek w składzie: Ayoe Angelica[318], Andy Roda[319] i Marcel Gbekle[320]. W krajowej komisji jurorskiej zasiedli: Lise Cabble, Rune Funch, Monique Spartalis, Cutfather i Sys Bjerre[321][322][323]. Finał konkursu obejrzało łącznie ok. 195 milionów telewidzów na świecie[324].

Zespół Anti Social Media podczas prób do występu w 60. Konkursie Piosenki Eurowizji, maj 2015

Pod koniec maja 2014 nadawca DR potwierdził udział w 60. Konkursie Piosenki Eurowizji[325]. Termin nadsyłania zgłoszeń przez kompozytorów i wykonawców minął 8 września tegoż roku[326]. Do siedziby telewizji napłynęło łącznie 687 propozycji, spośród których wybrano dziesięciu uczestników rundy finałowej[327][328]. Pod koniec października telewizja zaprezentowała nowe, odświeżone logo konkursu[329], a 26 stycznia 2015 ogłosiła listę finalistów selekcji, którymi zostali: Sara Sukurani, Tina & René, Marcel & Soulman Group, Cecilie Alexandra, Andy Roda, Julie Bjerre, Anti Social Media, Anne Gadegaard, Babou i World of Girls[330]. Tego samego dnia wszystkie zakwalifikowane utwory zostały premierowo zaprezentowane przez nadawcę[331]. Finał krajowych selekcji został rozegrany 7 lutego w hali Gigantium Arena w Aalborgu[332][333][334], koncert finałowy poprowadzili Esben Bjerre i Jacob Riising[335]. Podobnie jak w poprzednim roku, o wyborze zwycięzcy zdecydowali telewidzowie, a także komisje jurorskie z poszczególnych krajów[336], w których skład weszli: Søren Poppe, Pelle Peter Jensen i Anna David z Regionu Stołecznego, Tim Schou, Maria Montell i Lars Trillingsgaard z Zelandii, Trine Jepsen, Claus Visbye i Jette Torp z Jutlandii Środkowej, Lotte Feder, Jan H. Jensen i Henrik Milling z Jutlandii Północnej oraz Jakob Sveistrup, Trine Gadeberg i Maria Theessink z Danii Południowej[337]. Ostatecznie największą liczbę głosów zdobył boys band Anti Social Media za utwór „The Way You Are[338]. 19 maja zespół wystąpił jako trzynasty w kolejności podczas pierwszego koncertu półfinałowego Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Wiedniu[339], jednak nie zakwalifikował się do rundy finałowej. Tym samym Dania po raz pierwszy od 2008 nie znalazła się w stawce finałowej konkursu.

Kilka dni po rozegraniu finału konkursu w 2015 krajowa telewizja potwierdziła udział w 61. Konkursie Piosenki Eurowizji organizowanym w Sztokholmie w maju 2016[340][341]. Pod koniec czerwca stacja opublikowała regulamin eliminacji Dansk Melodi Grand Prix 2016 oraz uruchomiła proces nadsyłania propozycji przez zainteresowanych kompozytorów i wykonawców. Termin nadsyłania zgłoszeń minął 7 września 2015[342], do siedziby nadawcy napłynęło łącznie 982 propozycji[343], spośród których telewizja DR wybrała w styczniu 2016 10 finałowych utworów[344]. Finał selekcji odbył się 13 lutego 2016 w hali Horsens Forum w Horsens[345]. Wygrał je boysband Lighthouse X z utworem „Soldiers of Love”. Zespół wystąpił 12 maja jako trzynasty w kolejności w drugim półfinale konkursu i zajęli w nim 17. miejsce z 34 punktami na koncie nie zdobywając awansu do finału.

Uczestnictwo[edytuj | edytuj kod]

Dania uczestniczy w Konkursie Piosenki Eurowizji od 1957 i do tej pory wzięła w nim udział 49 razy. Poniższa tabela uwzględnia nazwiska wszystkich duńskich reprezentantów, tytuły konkursowych piosenek oraz wyniki w poszczególnych latach[1]: