Daniel (postać biblijna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy Biblii. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Daniel
ilustracja
Występowanie 1 Księga Machabejska
Księga Daniela
Daniel interpretuje sen Nabuchodonozora
Grobowiec Daniela w Suzie

Daniel – główny bohater biblijnej Księgi Daniela, prorok żydowski, którego nie należy identyfikować z innym Danielem – mężczyzną z Księgi Ezechiela (rozdz. 14.,wiersze 14. i 20.)

Daniel w pismach deuterokanonicznych[edytuj | edytuj kod]

W 1. poł. II w. p.n.e., w czasie prześladowań religijnych władcy państwa Seleucydów Antiocha IV zostały napisane w języku greckim tzw. Opowiadanie o Zuzannie, Opowiadanie o Belu i Opowiadanie o smoku, których bohaterem jest Daniel. W Opowiadaniu o Zuzannie Daniel ratuje niewinną kobietę Zuzannę z rąk nieuczciwych świadków, a w opowieściach o Belu i smoku niszczy bożki babilońskie i perskie.

Powyższe księgi są w Kościele katolickim uznawane za kanoniczne i znajdują się w rozdziałach 13. i 14. Księgi Daniela.

Śmierć Daniela oraz legendy związane z grobowcem[edytuj | edytuj kod]

Ostatnia wzmianka o Danielu w Księdze Daniela ma miejsce w trzecim roku działalności Cyrusa (Dn 10: 1). Źródła rabiniczne przypuszczają, że jeszcze żył za panowania króla perskiego Achaszwerosza (znanego lepiej jako Artakserkses - Talmud babiloński, Megillah 15a, oparty na Księdze Estery 4, 5), kiedy był zabity przez nikczemnego Hamana, najwyższego urzędnika Achaszwerosza (Targum Sheini w Księdze Estery, 4, 11).

Żydowski pisarz z I wieku Józef Flawiusz doniósł, że ciało Daniela spoczywało w wieży w Ekbatanie w Partii, obok ciał królów Medów i Persów; później żydowskie władze oznajmiły, że został pochowany w Suzie, a w pobliżu jego domu ukryto naczynia ze Świątynii Salomona. Źródła muzułmańskie doniosły, że muzułmanie odkryli jego ciało, lub prawdopodobnie jedynie skrzynię zawierające fragmenty jego ciała (nerwy i żyły), wraz z książką, słoikiem tłuszczu i sygnetem z wygrawerowanym wizerunkiem człowieka liżonego przez dwa lwy. Zwłoki zostały ponownie pochowane, natomiast grzebacze zostali ścięci, aby zapobiec ujawnieniu miejsca pochówku. [1]

Obecnie za Grób Daniela uważa się sześć następujących miast : Babilon, Kirkuk i Al-Mikdadijja w Iraku, Suza i Ize w Iranie i Samarkanda w Uzbekistanie. [2] Najbardziej znany jest ten w Suzie, (Shush, w płd.-zach. Iranie) , w miejscu znanym jako Shush-e Daniyal. Zgodnie z żydowską tradycją, zamożni ludzie mieszkali po jednej stronie rzeki, natomiast biedni - po drugiej; toczyli oni między sobą spór o to, do kogo mają należeć zwłoki; w ramach porozumienia, katafalk miał w danym roku przebywać u bogaczy, a w kolejnym - po drugiej stronie rzeki, u biednych. Perski król Sanjar postanowił zakończyć te praktyki i kazał zawiesić katafalk na samym środku mostu łączącego oba brzegi. W pobliżu zbudowano dom modlitewny, otwarty dla wszystkich wierzących w Boga, natomiast łowienie ryb w pewnej odległości w górę i w dół rzeki zostało zabronione; ryby pływające w tym odcinku rzeki miały mieć głowy lśniące jak złoto, a bezbożnicy, którzy weszli do świętej dzielnicy, mieli w cudowny, niewyjaśniony sposób tonąć w rzece. Ponadto w pobliżu domu Daniela miał leżeć kamień, pod którym ukryto naczynia ze Świątyni Salomona. Według legendy, każdy kto go doknął, ginął w niewyjaśnionych okolicznościach, a ci, którzy próbowali podkopać głaz - byli rażeni piorunem. [3] Do dziś grób jest popularnym celem pielgrzymek.

Jego wspomnienie obchodzone jest 21 lipca[4][5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Scott B. Noegel, Brannon M. Wheeler: Historical Dictionary of Prophets in Islam and Judaism. Scarecrow Press, 2002. ISBN 978-0-8108-6610-2. (ang.)
  2. Daniel's Tomb. W: Richard Gottheil, Eduard König: Jewish Encyclopedia. 1906. (ang.)
  3. Louis Ginzberg: The Legends of the Jews. T. 4. JHU Press, 1998. ISBN 978-0-8018-5893-2. (ang.)
  4. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. T. 2: D–G. Kraków: WAM, Księża Jezuici, 1997, s. 8/9. ISBN 83-7097-374-4.
  5. Teofilo Garcia de Orbiso: San Daniele (wł.). [dostęp 2009-08-12].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]