Daniel Cormier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
MMA pictogram.svg Daniel Cormier
Cormier w 2016
Cormier w 2016
Pseudonim DC[1]
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1979[1]
Lafayette (Luizjana)
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 180 cm
Masa ciała 93 kg
Styl walki zapasy
Kategoria wagowa półciężka, ciężka (do 2014)[1]
Klub American Kickboxing Academy
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 21[1]
Zwycięstwa 19
Przez nokauty 6
Przez poddania 7
Przez decyzje 7
Porażki 1
Nieodbyte 1
  1. Bilans walk aktualny na 29.07.2017.

Daniel Cormier (ur. 20 marca 1979 w Lafayette) − amerykański zapaśnik stylu wolnego, pięciokrotny mistrz USA, medalista igrzysk panamerykańskich i mistrzostw świata oraz dwukrotny olimpijczyk. Od 2009 roku zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA), Zwycięzca turnieju Strikeforce Heavyweight Grand Prix z 2012 oraz od 2015 mistrz UFC w wadze półciężkiej.

Sportowa kariera[edytuj]

Zapasy[edytuj]

W 2001 roku, reprezentując Oklahoma State University, został wicemistrzem NCAA Division I w swojej kategorii wagowej. W tym samym roku został włączony do seniorskiej kadry narodowej w stylu wolnym (startował w wadze do 96 kg). Rok później odniósł swój pierwszy sukces na arenie międzynarodowej, gdy został w w Maracaibo mistrzem panamerykańskim. W 2003 roku wywalczył tytuł mistrza kraju (pierwszy z sześciu z rzędu), zdobył złoty medal igrzysk panamerykańskich w Santo Domingo oraz uplasował się na 5. miejscu podczas mistrzostw świata w Nowym Jorku.

W 2004 roku wygrał krajowe kwalifikacje olimpijskie i wystartował na igrzyskach w Atenach. Wygrał tam swoją grupę eliminacyjną, pokonując wysoko na punkty Radovana Valacha oraz Bartłomieja Bartnickiego, i awansował do półfinału, w którym jednak przegrał z późniejszym złotym medalistą, Chadżymuratem Gacałowem. Następnie, w walce o brązowy medal, Cormier uległ jednym punktem Irańczykowi Alirezie Heidariemu i ostatecznie zajął w turnieju olimpijskim 4. miejsce[2] .

W kolejnych dwóch latach bez powodzenia startował w mistrzostwach świata, zajmując odległe miejsca. Zajął drugie miejsce w Pucharze Świata w 2005 roku. Rok 2007 przyniósł mu dwa poważne międzynarodowe sukcesy. Najpierw w lipcu zdobył brązowy medal na igrzyskach panamerykańskich w Rio de Janeiro, a następnie we wrześniu zajął również trzecie miejsce podczas mistrzostw świata w Baku.

Będąc jednym z najbardziej doświadczonych zapaśników w amerykańskiej kadrze, w 2008 roku dostąpił honoru bycia kapitanem reprezentacji na igrzyska olimpijskie w Pekinie. Ostatecznie jednak w stolicy Chin nie stoczył ani jednej walki, gdyż na kilkadziesiąt minut przed swoim pierwszym pojedynkiem został odwieziony do szpitala. Zdiagnozowano u niego ostrą niewydolność nerek, która była spowodowana nagłym odwodnieniem organizmu, będącym z kolei rezultatem zrzucania wagi przed oficjalnym ważeniem[3][4].

Mieszane sztuki walki[edytuj]

Po igrzyskach zakończył karierę zapaśniczą i rozpoczął trenować MMA z zamiarem przejścia na zawodowstwo. Początkowo przymierzany był do kategorii półciężkiej (93 kg)[5], jednak obawy przed negatywnymi dla jego nerek skutkami ścinania wagi skłoniły go do startów w ciężkiej (120 kg). Profesjonalny debiut zanotował we wrześniu 2009 roku. W ciągu kilkunastu miesięcy, walcząc dla organizacji Strikeforce, KOTC i XMMA, wygrał 7 pojedynków z rzędu. W 2011 roku wystartował w turnieju World Grand Prix wagi ciężkiej Strikeforce w roli zawodnika rezerwowego. Po pokonaniu Jeffa Monsona zajął miejsce Alistaira Overeema w półfinale. Zmierzył się w nim z Antônio Silvą. Cormier znokautował faworyzowanego Brazylijczyka w 1. rundzie ciosami pięściami. W rozegranym 19 maja 2012 rok finale wystąpił przeciwko Joshowi Barnettowi. Cormier dominował nad znacznie bardziej doświadczonym rywalem, prezentując lepsze umiejętności zapaśnicze i bokserskie. Ostatecznie wygrał pojedynek przez jednogłośną decyzję, zostając mistrzem całego turnieju[6].

Pod koniec roku w grudniu podpisał kontrakt z UFC który miał obowiązywać po jego ostatniej walce w Strikeforce czyli 12 stycznia (Cormier bez większych problemów wygrał przez TKO w 2. rundzie z Holendrem Dionem Staringiem). Po tej gali Strikeforce zostało rozwiązane, a większość zawodników mających kontrakt ze Strikeforce przeszło do UFC, również Cormier.

Ultimate Fighting Championship[edytuj]

W UFC zadebiutował 2013 pokonując Franka Mira jednogłośnie na punkty[7]. Na początku 2014 zszedł kategorię niżej. Po dwóch zwycięstwach w wadze półciężkiej m.in. nad Danem Hendersonem 3 stycznia 2015 zmierzył się o mistrzostwo wagi półciężkiej z Jon Jonesem lecz przegrał na punkty notując pierwszą porażkę w karierze[8].

23 maja 2015 ponownie stanął do walki o pas (który został odebrany Jonesowi w kwietniu tego samego roku[9]) z Anthonym Johnsonem. Cormier pokonał rywala dusząc go w 3. rundzie[10]. 3 października 2015 na gali UFC 192 obronił tytuł w walce ze Szwedem Alexandrem Gustafssonem, pokonując go niejednogłośnie na punkty[11].

9 lipca 2016 na jubileuszowej gali UFC 200 miał zmierzyć się w swojej drugiej obronie pasa z Jon Jonesem jednak do rewanżu nie doszło z powodu wpadki dopingowej Jonesa na dwa dni przed zaplanowanym pojedynkiem[12]. Jego miejsce zajął były wieloletni mistrz wagi średniej Brazylijczyk Anderson Silva którego Cormier ostatecznie pokonał wyraźnie na punkty. Walka nie miała statusu mistrzowskiego[13].

8 kwietnia 2017 na UFC 210 pokonał w rewanżowej walce Anthonego Johnsona przez poddanie w drugiej rundzie, broniąc tym samym drugi raz mistrzostwo wagi półciężkiej[14].

29 lipca 2017 na UFC 214 doszło do długo oczekiwanego rewanżu z Cormiera z Jonesem. Ostatecznie Cormier przegrał pojedynek przez nokaut w trzeciej rundzie, tracąc mistrzostwo na rzecz Jonesa[15].

22 sierpnia 2017 amerykańskie media branżowe poinformowały o ponownym naruszeniu polityki antydopingowej przez Jonesa[16][17]. 13 września 2017 USADA potwierdziła, że w próbce Jonesa którą oddał zaraz przed galą UFC 214 znaleziono zabronioną substancję - turinabol[18]. W związku z recydywą Komisja Sportowa Stanu Kalifornia ukarała Amerykanina czteroletnim zawieszeniem, odebraniem pasa mistrzowskiego który wrócił do Cormiera oraz zmianą wyniku walki na nierozstrzygnięty[18][19].

Osiągnięcia[edytuj]

Mieszane sztuki walki:

  • 2010-2011: mistrz Xtreme MMA w wadze ciężkiej[20]
  • 2010-2011: mistrz King of the Cage w wadze ciężkiej[20]
  • 2012: Strikeforce Heavyweight Grand Prix - 1. miejsce w turnieju wagi ciężkiej
  • 2015: mistrz UFC w wadze półciężkiej

Zapasy[21]:

Akademickie zapasy[21][22]:

Lista walk w MMA[edytuj]

Wynik Bilans Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda Czas Rozgrywki Data Miejsce Uwagi
No contest 19-2 Stany Zjednoczone Jon Jones Zmiana wyniku walki przez Komisję Sportową Stanu Kalifornia 3 3:01 UFC 214 29.07.2017 Stany Zjednoczone Anaheim Walka o mistrzostwo UFC wagi półciężkiej. Początkowo przegrana Cormiera przez KO. W związku z pozytywnym wynikiem antydopingowym po gali, wynik walki zmieniono na no contest.
Wygrana 19-1 Stany Zjednoczone Anthony Johnson Poddanie (duszenie zza pleców) 2 3:37 UFC 210 08.04.2017 Stany Zjednoczone Buffalo obronił pas mistrzowski UFC w wadze półciężkiej
Wygrana 18-1 Brazylia Anderson Silva Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 UFC 200 09.07.2016 Stany Zjednoczone Las Vegas
Wygrana 17-1 Szwecja Alexander Gustafsson Decyzja (niejednogłośna) 5 5:00 UFC 192 03.10.2015 Stany Zjednoczone Houston obronił pas mistrzowski UFC w wadze półciężkiej, walka wieczoru
Wygrana 16-1 Stany Zjednoczone Anthony Johnson Poddanie (duszenie zza pleców) 3 2:39 UFC 187 23.05.2015 Stany Zjednoczone Las Vegas zdobył pas mistrzowski UFC w wadze półciężkiej, występ wieczoru
Przegrana 15-1 Stany Zjednoczone Jon Jones Decyzja (jednogłośna) 5 5:00 UFC 182 03.01.2015 Stany Zjednoczone Las Vegas walka o pas mistrzowski UFC w wadze półciężkiej
Wygrana 15-0 Stany Zjednoczone Dan Henderson Poddanie (duszenie zza pleców) 3 3:53 UFC 173 - Barao vs. Dillashaw 24.05.2014 Stany Zjednoczone Las Vegas
Wygrana 14-0 Stany Zjednoczone Pat Cummins TKO (ciosy pięściami) 1 1:19 UFC 170: Rousey vs. McMann 22.02.2014 Stany Zjednoczone Las Vegas pierwsza walka po przejściu do kategorii półciężkiej
Wygrana 13-0 Stany Zjednoczone Roy Nelson Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 UFC 166: Velasquez vs. Dos Santos 3 19.10.2013 Stany Zjednoczone Houston
Wygrana 12-0 Stany Zjednoczone Frank Mir Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 UFC on Fox: Henderson vs. Melendez 20.04.2013 Stany Zjednoczone San Jose
Wygrana 11-0 Holandia Dion Staring TKO (ciosy pięściami) 2 4:02 Strikeforce: Marquardt vs Saffiedine 12.01.2013 Stany Zjednoczone Oklahoma City
Wygrana 10-0 Stany Zjednoczone Josh Barnett Decyzja (jednogłośna) 5 5:00 Strikeforce: Barnett vs Cormier 19.05.2012 Stany Zjednoczone San Jose zwyciężył w turnieju Strikeforce World Grand Prix wagi ciężkiej
Wygrana 9-0 Brazylia Antônio Silva KO (ciosy pięściami) 1 3:56 Strikeforce: Barnett vs Kharitonov 18.06.2011 Stany Zjednoczone Cincinnati półfinał turnieju Strikeforce World Grand Prix wagi ciężkiej
Wygrana 8-0 Stany Zjednoczone Jeff Monson Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 Strikeforce: Overeem vs Werdum 18.06.2011 Stany Zjednoczone Dallas pojedynek rezerwowy turnieju Strikeforce World Grand Prix wagi ciężkiej
Wygrana 7-0 Stany Zjednoczone Devin Cole Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 Strikeforce Challengers: Woodley vs Saffiedine 07.01.2011 Stany Zjednoczone Nashville
Wygrana 6-0 Australia Soa Palelei Poddanie (ciosy pięściami) 1 Xtreme MMA 3 05.11.2010 Australia Sydney obronił mistrzostwo Xtreme MMA w wadze ciężkiej
Wygrana 5-0 Stany Zjednoczone Jason Riley Poddanie (ciosy pięściami) 1 1:02 Strikeforce: Houston 21.08.2010 Stany Zjednoczone Houston
Wygrana 4-0 Stany Zjednoczone Tony Johnson Poddanie (duszenie zza pleców) 1 2:27 KOTC: Imminent Danger 13.08.2010 Stany Zjednoczone Mescalero zdobył mistrzostwo King of The Cage w wadze ciężkiej
Wygrana 3-0 Australia Lucas Browne KO (cios pięścią) 1 4:35 Xtreme MMA 2 31.07.2010 Australia Sydney zdobył mistrzostwo Xtreme MMA w wadze ciężkiej
Wygrana 2-0 Stany Zjednoczone John Devine KO (cios pięścią) 1 1:19 Strikeforce Challengers: Johnson vs Mahe 26.03.2010 Stany Zjednoczone Fresno
Wygrana 1-0 Stany Zjednoczone Gary Frazier TKO (ciosy pięściami) 2 3:39 Strikeforce Challengers: Kennedy vs Cummings 25.09.2009 Stany Zjednoczone Bixby

Przypisy

  1. a b c d Statystyki i rekord MMA Daniela Cormiera (ang.). sherdog.com. [dostęp 2017-07-30].
  2. Daniel Cormier (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-02-22].
  3. Maggie Hendricks: American wrestler Daniel Cormier will not compete due to kidney failure (ang.). sports.yahoo.com, 20 sierpnia 2008. [dostęp 2012-02-22].
  4. Nate Wilcox: Weight Cutting: The Phantom Menace of MMA (ang.). sbnation.com, 12 sierpnia 2011. [dostęp 2012-02-22].
  5. U.S. Olympic wrestling team captain Daniel Cormier announces move to MMA (ang.). mmajunkie.com, 12 sierpnia 2009. [dostęp 2012-02-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-10)].
  6. Steve Jennum: 'Strikeforce: Heavyweight Grand Prix Final' results: Cormier downs Barnett for tourney win (ang.). mmajunkie.com, 20 maja 2012. [dostęp 2012-05-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-07-11)].
  7. Tomasz Chmura: UFC on FOX: Henderson vs Melendez – wyniki i relacja (pol.). mmarocks.pl, 2013-04-20. [dostęp 2017-01-28].
  8. Jakub Bijan: UFC 182 – wyniki i relacja (pol.). mmarocks.pl, 2015-01-04. [dostęp 2017-01-28].
  9. Jon Jones pozbawiony pasa UFC! Cormier kontra Johnson o tytuł! (pol.). mmarocks.pl, 2015-04-29. [dostęp 2017-01-28].
  10. Karol Dąbrowski: UFC 187: Johnson vs. Cormier – relacja i wyniki (pol.). mmarocks.pl, 2015-05-24. [dostęp 2017-01-28].
  11. Jakub Bijan: UFC 192: Cormier vs. Gustafsson – wyniki i relacja (pol.). mmarocks.pl, 2015-10-03. [dostęp 2017-01-28].
  12. W. Mrozowski: Anderson Silva nowym rywalem Daniela Cormiera na UFC 200 w walce bez pasa (pol.). mmanews.pl, 2016-07-08. [dostęp 2017-01-28].
  13. Jakub Bijan: Historyczne UFC 200 – wyniki (pol.). mmarocks.pl, 2016-07-09. [dostęp 2017-01-28].
  14. K. Witek: Wyniki UFC 210: Cormier obronił pas, Mousasi pokonał Weidmana, Błachowicz przegrał decyzją (pol.). mmanews.pl, 2017-04-08. [dostęp 2017-04-09].
  15. Bartłomiej Zubkiewicz: Jon Jones nokautuje Daniela Cormiera, „Bones” wraca na tron! (pol.). mmarocks.pl, 2017-07-30. [dostęp 2017-07-30].
  16. on Jones na dopingu po UFC 214 (pol.). fightsport.pl, 2017-08-23. [dostęp 2017-09-14].
  17. Marc Raimondi: Jon Jones failed drug test at UFC 214 (ang.). mmafighting.com, 2017-08-22. [dostęp 2017-09-14].
  18. a b Marc Raimondi: Jon Jones vs. Daniel Cormier at UFC 214 overturned to no-contest (ang.). mmafighting.com, 2017-09-13. [dostęp 2017-09-14].
  19. Bartłomiej Zubkiewicz: Daniel Cormier powraca na tron kategorii półciężkiej UFC (pol.). mmarocks.pl, 2017-09-14. [dostęp 2017-09-14].
  20. a b Heavyweight Daniel Cormier remains undefeated with win at "KOTC: Imminent Danger" (ang.). mmajunkie.com, 2010-08-14. [dostęp 2017-07-30].
  21. a b Profil Cormiera na ufc.com (ang.). ufc.com. [dostęp 2017-07-30].
  22. Brian Mull: NCAA wrestlers in the UFC, or mixed martial arts (ang.). ncaa.com, 2015-09-30. [dostęp 2017-07-30].

Linki zewnętrzne[edytuj]


Poprzednik
Jon Jones
(odebrano mu tytuł)
Mistrz UFC wagi półciężkiej
23 maja 2015 – nadal
Następca