Daniel Konarzewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Daniel Konarzewski
Ilustracja
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 21 sierpnia 1871
Petersburg, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 3 kwietnia 1935
Warszawa, Polska
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Izmaiłowski Pułk Gwardii
Stanowiska dowódca
• brygady w 1 Dywizji Strzelców Polskich
• 1 Pułku Strzelców Wielkopolskich
• Okręgu Generalnego „Białystok”
DOK III
DOK I,
szef Administracji Armii,
I wiceminister spraw wojskowych
Główne wojny i bitwy wojna rosyjsko-japońska
I wojna światowa
powstanie wielkopolskie
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Wielki Orderu Korony Rumunii Wielka Wstęga Orderu Leopolda (Belgia) Order Lwa Białego I Klasy (Czechosłowacja) Order Krzyża Orła I Klasy (Estonia) Wielki Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Oficer Orderu Świętego Sawy Medal Zwycięstwa
Daniel Konarzewski 1918
Gen. Daniel Konarzewski i sztab 14 DP. Wojna polsko-bolszewicka 1920

Daniel Konarzewski, herbu Pobóg (ur. 21 sierpnia 1871 w Petersburgu, zm. 3 kwietnia 1935 w Warszawie)[1] – polski dowódca wojskowy, pułkownik Armii Imperium Rosyjskiego i generał dywizji Wojska Polskiego, uczestnik wojen: rosyjsko-japońskiej, I światowej, polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej oraz powstania wielkopolskiego. Odznaczony Orderem Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj]

Służba w armii rosyjskiej oraz polskich formacjach wojskowych w Rosji

Po ukończeniu II Korpusu Kadetów w Moskwie wstąpił do 1 Pawłowskiej Szkoły Wojskowej w Petersburgu. 6 sierpnia 1890 awansowany został na podporucznika i przydzielony do Izmaiłowskiego Pułku Gwardii. W czasie służby wojskowej studiował prawo na Uniwersytecie Petersburskim (pięć semestrów), a następnie w Petersburskim Instytucie Archeologicznym. W latach 1904-1905 jako ochotnik uczestniczył w wojnie rosyjsko-japońskiej. W 1907 zwolniony został, na własną prośbę, do rezerwy. W 1914 został zmobilizowany i wyznaczony na stanowisko dowódcy pułku, a następnie brygady piechoty. W 1917 pułkownik na froncie niemieckim. Po rewolucji 1917 organizator i dowódca Legii Rycerskiej, a następnie dowódca brygady w 1 Dywizji Strzelców Polskich. W 1918 pod Toszycą był ranny i kontuzjowany. Po rozwiązaniu I Korpusu Polskiego w maju 1918 osiadł we własnym majątku – Punżanki (poczta Podbrodzie, woj. wileńskie) na Litwie.

Służba w Armii Wielkopolskiej, Wojsku Litwy Środkowej i Wojsku Polskim

19 stycznia 1919 wyznaczony został na stanowisko dowódcy 1 Pułku Strzelców Wielkopolskich, późniejszego 55 Poznańskiego Pułku Piechoty. Później kolejno dowodził Grupą Wojsk Wielkopolskich, I Brygadą w 1 Dywizji Strzelców Wielkopolskich, 1 Dywizji Strzelców Wielkopolskich (IX 1919 – 20 IV 1921), Okręgiem Generalnym „Białystok” (od 20 IV 1921[2]).

Po zakończeniu działań wojennych z bolszewikami został zastępcą dowódcy, a później dowódcą Grupy Operacyjnej „Bieniakonie” w strukturze Wojsk Litwy Środkowej. Kolejnym stanowiskiem w jego karierze wojskowej było Dowództwo Okręgu Korpusu nr III w Grodnie. 22 listopada 1922 został urlopowany z powodów zdrowotnych. 19 sierpnia 1923 otrzymał nominację na funkcję dowódcy Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie[3].

31 marca 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego, awansował go na generała dywizji ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 6. lokatą w korpusie generałów[4]. 14 grudnia 1925 mianowany został szefem Administracji Armii[5], a w lipcu 1926 – I wiceministrem spraw wojskowych i szefem Administracji Armii. 15 grudnia 1930 roku, w związku z wyjazdem marszałka Polski Józefa Piłsudskiego na urlop wypoczynkowy, na Maderę, Prezydent RP powierzył mu kierownictwo Ministerstwa Spraw Wojskowych od wtorku 16 grudnia 1930 roku[6]. W niedzielę 29 marca 1931 roku w Gdyni przekazał obowiązki Józefowi Piłsudskiemu, który powrócił do kraju na pokładzie kontrtorpedowca ORP „Wicher”.

2 czerwca 1931 został inspektorem armii z siedzibą w Warszawie[7]. Zmarł 3 kwietnia 1935 o godz. 8.00 w Warszawie na zawał serca.

Rodzina

Żona generała była pierwszą przewodniczącą Zarządu Naczelnego Stowarzyszenia „Rodzina Wojskowa”[8][8], w 1926 odznaczona papieskim orderem Pro Ecclesia et Pontifice za zasługi przy stworzeniu kaplicy w Korpusie Kadetów we Lwowie i za opiekę nad nią[9], zmarła 24 marca 1933[10]. Daniel Konarzewski mieszkał we własnym dworze w Punżankach, w których w 1935 podjął budowę rodzinnej kaplicy pw. świętych Kazimierza i Wincentego. Po śmierci generała pochowano na cmentarzu parafialnym w Balingródku, ale po wzniesieniu kaplicy jego zwłoki zostały do niej przeniesione, gdzie spoczęli także jego żona Wincenta Prewysz-Kwinto, syn i córka Maria.

16 stycznia 1929 o godz. 17.00 w kościele archikatedralnym Św. Jana w Warszawie Halina Konarzewska, córka generała Daniela Konarzewskiego i Wincenty Prewysz-Kwintów Konarzewskiej, zawarła związek małżeński z Włodzimierzem Łaszkiewiczem, właścicielem majątku Daukszyszki, w gminie Soły, powiatu oszmiańskiego, synem ś.p. Adolfa i Natalii z Łaszkiewiczów. Związek pobłogosławił ksiądz biskup polowy Stanisław Gall. Po uroczystości zaślubin, w salonach pp. Konarzewskich w Pałacu Mostowskich przy ulicy Przejazd 15, odbył się raut[11].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Kościół w Balingródku

Przypisy

  1. sejm-wielki.pl – Daniel Konarzewski h. Pobóg (pol.) [dostęp 2011-11-08]
  2. Dekret Nr L. 2828 Naczelnego Wodza z 20 IV 1921 r., Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 18 z dnia 7 V 1921, pkt 675
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 57 z 30.08.1923 r.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 32 z 02.04.1924 r.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 135 z 22.12.1925 r.
  6. Wyjazd Marszałka Piłsudskiego na urlop wypoczynkowy, Kierownictwo M.S.Wojsk. na czas nieobecności p. Marszałka Piłsudskiego p. Prezydent Rzplitej poruczył gen. Konarzewskiemu, „Polska Zbrojna” Nr 343 z 16 grudnia 1930 roku, s. 1.
  7. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 5 z 3.08.1931 r.
  8. a b Historia. rodzinawojskowa.pl. [dostęp 25 marca 2015].
  9. Wiadomości bieżące. Z miasta. „Kurier Warszawski”, s. 7, Nr 122 z 5 maja 1926. 
  10. Polska Zbrojna” Nr 84 z 25 marca 1933 r. s. 2, 5.
  11. „Polska Zbrojna”, Nr 16 z 16 stycznia 1929 r. s. 6
  12. Dekret Wodza Naczelnego L. 2863 z 13 kwietnia 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 16, poz. 561)
  13. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. nr 54 z 23.12.1926
  14. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 25.
  15. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 119
  16. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1936 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 35, poz. 1763)
  17. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. nr 12 z 03.03.1926
  18. a b Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 19 z 12 grudnia 1929 r.
  19. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 4/1935, s. 19
  20. Fred Puss (red.), Eesti tänab 1919-2000, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, s. 153, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-30] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-27] (est.).
  21. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. nr 16 z 12.04.1926
  22. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1717 z 28 maja 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1208)

Bibliografia[edytuj]

  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Warszawa 1991
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ​ISBN 83-11-08262-6
  • H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 1, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998
  • Roczniki Oficerskie, 1923, 1924, 1928 i 1932
  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych

Linki zewnętrzne[edytuj]