Daniel Moi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Daniel Toroitich arap Moi
Daniel arap Moi 1979b.jpg
Data i miejsce urodzenia 2 września 1924
Sacho
Kenia 2. prezydent Kenii
Okres od 22 sierpnia 1978
do 30 grudnia 2002
Przynależność polityczna Afrykański Narodowy Związek Kenii
Poprzednik Jomo Kenyatta
Następca Mwai Kibaki
Arap moi Signature.svg
Odznaczenia
Medal Nalubaale (Uganda)

Daniel Toroitich arap Moi (ur. 2 września 1924 w Sacho[1]) – kenijski polityk, prezydent kraju w latach 1978-2002. Przez powszechne protesty i naciski z zagranicy został zmuszony do przeprowadzenia przedterminowych wyborów w 1992 roku; poprowadził partię KANU do zwycięstwa w wyborach 1992 i 1997 roku. Zanim został prezydentem, był trzecim wiceprezydentem Kenii w latach 1967-1978[2].

Moi jest powszechnie znany Kenijczykom jako „Nyayo”, co w języku suahili oznacza „kroki, ślady”, ponieważ często mówił, że podąża śladami pierwszego prezydenta, Jomo Kenyatty. Nazywają go także „profesorem polityki”, gdyż zajmował się polityką przez 24 lata, najdłużej w historii Kenii[3].

Zarys biografii[edytuj]

Urodził się w Sacho w prowincji Rift Valley na zachodzie kraju. Po ukończeniu szkoły średniej w 1946, pracował jako nauczyciel. W 1955 założył Kenijski Afrykański Związek Demokratyczny (KADU), którego celem było obrona interesów mniejszych plemion, takich jak Kalenjin, do którego sam należy. W 1963 Jomo Kenyatta przekonał go do połączenia sił, co też nastąpiło. W 1964 otrzymał nominację na ministra spraw wewnętrznych, a w 1967 został wiceprezydentem Kenii. W 1978, po śmierci Kenyatty, został zaprzysiężony na urząd prezydenta kraju. Stanowisko to sprawował do wyborów w 2002, po których wycofał się z polityki.

Przypisy

  1. Roger East, Richard J. Thomas, Profiles of People in Power: The World's Government Leaders, Routledge, 3 czerwca 2014, ISBN 9781317639404 [dostęp 2017-08-16] (ang.).
  2. Profile of Daniel Toroitich arap Moi, 5 lipca 2014 [dostęp 2017-08-16] [zarchiwizowane z adresu 2014-07-05].
  3. Moi: the ruthless 'professor of politics' - theage.com.au, www.theage.com.au [dostęp 2017-08-16].