Daniel Odija

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Daniel Odija (ur. 1974 w Słupsku) – polski pisarz i dziennikarz, publicysta.

Życiorys[edytuj]

Studiował polonistykę na Uniwersytecie Gdańskim, pracował w słupskim oddziale Telewizji Polskiej. Publikował w wielu periodykach literackich, w roku 2000 - nakładem słupskiego oddziału Związku Literatów Polskich - ukazał się zbiór jego opowiadań zatytułowany Podróże w miejscu. Kolejne jego książki zostały wydane przez Wydawnictwo Czarne. Jego twórczość zalicza się do tzw. Prozy Północy.

Jego pierwszą książką która się ukazała to "Ulica". W swoich utworach pisarz maluje realistyczny obraz tzw. Polski B przełomu tysiącleci. Akcja jego powieści i opowiadań rozgrywa się w podupadłych miasteczkach (Ulica) oraz na popegeerowskiej wsi (Tartak). Bohaterami Odiji są przegrani transformacji ustrojowej - bezrobotni, bezdomni, podupadli intelektualiści, robotnicy oraz drobni kombinatorzy, złodzieje i oszuści, ale także młodzi ludzie dopiero wkraczający w dorosłość. Wszyscy z trudem utrzymują się na powierzchni, żyjąc z dnia na dzień bez większej nadziei na poprawę losu. Powieść Tartak w 2004 znalazła się wśród finalistów Nagrody Literackiej Nike[1] a Kronika umarłych była nominowana do Nagrody Literackiej Nike w 2011[2]. Od 2012 felietony Daniela Odiji czytać można w magazynie Pragnienie Piękna.

Odija przez pewien czas był felietonistą tygodnika społecznego Ozon.

Twórczość[edytuj]

  • Podróże w miejscu
  • Ulica (2001)
  • Tartak (2003)
  • Szklana huta (2005)
  • Niech to nie będzie sen (2008)
  • Kronika umarłych (2010)

Przypisy

  1. Nagroda Nike 2004. nike.org.pl. [dostęp 2015-07-19].
  2. Nagroda Nike 2011. nike.org.pl. [dostęp 2015-07-19].