Daniel Schneidermann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Daniel Schneidermann
Ilustracja
Daniel Schneidermann, 2009
Data i miejsce urodzenia 5 kwietnia 1958
Paryż
Zawód, zajęcie dziennikarz, publicysta
Narodowość francuska

Daniel Schneidermann (ur. 5 kwietnia 1958 w Paryżu) – francuski dziennikarz i publicysta zajmujący się analizą i krytyką mediów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Schneidermann studiował na prywatnej uczelni Centre de formation des journalistes (CFJ). W latach 1979-2003 pracował jako reporter i publicysta we francuskim dzienniku Le Monde, od 2003 roku pisał dla dziennika Libération[1]. Przez 12 lat był gospodarzem programu Arrêt sur images emitowanego na kanale edukacyjnym France 5 w latach 1995-2007[1]. 18 czerwca 2007 roku, dzień po ogłoszeniu wyników wyborów zarząd publicznej telewizji zdjął z anteny Arrêt sur images, najstarszy program edukacyjnej Piątki, zajmujący się krytycznym analizowaniem mediów, a jego prowadzący, dziennikarz Daniel Schneidermann, dostał wymówienie[2]. Przez wiele lat współpracował z ekspertami, którzy pomagali mu demaskować najsubtelniejsze manipulacje. Judith Bernard, profesorka francuskiego i językoznawca, rozbierała na czynniki pierwsze język mediów, by obnażyć ukryty sens przekazów[2]. Sébastien Bohler, specjalista od mózgu, wyjaśniał z niezrównanym wdziękiem reakcje szarych komórek na bombardujące je sygnały. Julia Kapustina i Maja Leskovic rozszerzały horyzont, analizując medialne manipulacje poza granicami Francji[2].

Po zakończeniu współpracy z kanałem France 5, w tym samym roku założył witrynę internetową Arrêt sur images, gdzie kontynuował swoją pracę na temat analizy i krytyki mediów rozszerzając zasięg dokonywanej rekonstrukcji narracji medialnych[1].

Daniel Schneidermann jest autorem wielu książek o mediach i ich wpływie. Ostatnia jego publikacja ukazała się w 2018 roku Berlin, 1933: la presse internationale face à Hitler, w której, na podstawie tysięcy zgromadzonych artykułów i przekazów medialnych z tamtego okresu, poddaje analizie zbiorową ślepotę mediów światowych na wydarzenia jakie nastąpiły po dojściu Hitlera do władzy[3]. W 1933 roku w Berlinie stacjonowało około 200 zachodnich dziennikarzy. Bardzo niewielu z nich zostało wydalonych a mimo to, poza nielicznymi wyjątkami gazety nie wiedziały, jak informować o narastającym terrorze i prześladowaniach[3].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Daniel Schneidermann (fr.). Arrêt sur images. [dostęp 2019-06-04].
  2. a b c Stefan Rieger: Ręce precz od mediów!. RFI. [dostęp 2019-06-04].
  3. a b Alain Geneste: Lire : Berlin, 1933. La presse internationale face à Hitler de Daniel Schneidermann (fr.). Acrimed. [dostęp 2019-06-04].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]