Daniel mezopotamski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Daniel mezopotamski
Dama mesopotamica[1]
(Brooke, 1875)
Daniel mezopotamski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd parzystokopytne
Podrząd przeżuwacze
Rodzina jeleniowate
Podrodzina jelenie
Rodzaj daniel
Gatunek daniel mezopotamski
Synonimy
  • Dama dama mesopotamica (Brooke, 1875)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EN pl.svg

Daniel mezopotamski[3][4], daniel perski (Dama mesopotamica) – gatunek ssaka z rodziny jeleniowatych, dawniej traktowany jako podgatunek daniela[5][6][4].

Występowanie i biotop[edytuj]

Naturalny zasięg jego występowania obejmował Azję Mniejszą od Egiptu po Mezopotamię. Obecnie występuje w kilku regionach Iranu i w Izraelu[7]. Preferuje otwarte tereny trawiaste.

Charakterystyka[edytuj]

Daniel mezopotamski jest nieco większy od daniela europejskiego (Dama dama), ma zwykle większe i mniej łopatowate poroże. Ubarwienie jasnopłowe z białymi plamkami na bokach i grzbiecie, od spodu białawe.
Długość ciała – do 240 cm
Wysokość w kłębie – do 110 cm
masa ciała – dochodzi do 200 kg

Zagrożenia i ochrona[edytuj]

Daniel mezopotamski jest zwierzęciem bardzo rzadkim. Został uznany za gatunek zagrożony wyginięciem. Objęto go całkowitą ochroną. Jest objęty konwencją waszyngtońską CITES (załącznik I)[8]. Jedyna populacja dziko żyjących danieli perskich występuje w rezerwatach w pobliżu rzek Dez i Karkheh w Iranie. Został reintrodukowany w północnym Izraelu[9].

Występowanie w Polsce[edytuj]

Daniele mezopotamskie w Polsce hodowane są we wrocławskim oraz łódzkim ogrodzie zoologicznym[10].

Przypisy

  1. Dama mesopotamica, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Rabiei, A. & Saltz, D. 2013. Dama mesopotamica. W: IUCN 2015. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-09-04]
  3. Nazwa polska za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 175. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. a b K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 42, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  5. Komosińska Halina, Podsiadło Elżbieta: Ssaki kopytne. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002. ISBN 83-01-13806-8.
  6. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Dama dama mesopotamica. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-09-04]
  7. Reintroduction of animal and plant species extinct from Israel
  8. Appendices I, II and III of CITES (ang.). cites.org, 12 czerwca 2013. [dostęp 2013-07-03].
  9. Dharmani, A. 2000.: "Dama dama" (On-line), Animal Diversity Web. (ang.). [dostęp 24 listopada 2007].
  10. Informator Polskich Ogrodów Zoologicznych 2008, Ryszard Topola, Łódź 2009