Danuta Słomińska-Paprocka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Danuta Słomińska-Paprocka
Data i miejsce urodzenia 2 czerwca 1937
Inowrocław
Zawód, zajęcie historyk sztuki
Alma Mater Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Odznaka Honorowa Zasłużony dla Kultury Polskiej
Złota Odznaka Za opiekę nad zabytkami.jpg

Danuta Słomińska-Paprocka (ur. 2 czerwca 1937 w Inowrocławiu) – konserwator, muzealnik, regionalistka.

Ur. 2 VI 1937 w Inowrocławiu. Absolwentka Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Konopnickiej w Inowrocławiu (1955) oraz Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Początkowo pracowała w dziale naukowo–oświatowym Muzeum Okręgowego w Toruniu, od X 1962 – w Muzeum Świętokrzyskim w Kielcach i państwowej służbie konserwatorskiej województwa kieleckiego (ochrona zabytków ruchomych, nadzór nad pracami konserwatorskimi)[1].

Od 1968 kierownik, następnie dyrektor tworzonego od podstaw Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu – początkowo oddziału Muzeum  Świętokrzyskiego, od 1976 samodzielnej placówki, którą kierowała do 1992. We współpracy z etnomuzykologami z Instytutu Sztuki PAN i w bezpośrednich kontaktach z muzykami i budowniczymi instrumentów zgromadziła największy w Polsce zbiór instrumentów (i warsztatów) ze wszystkich regionów kraju i doprowadziła do ich ekspozycji na wystawach stałych w 1975. Jednocześnie sprawowała nadzór konserwatorski nad remontem zamku – siedzibą muzeum, biblioteki i domu kultury[2][3][4].

Oddziałami muzeum w latach 1979–1992 były: Pracownia Konserwacji Dzieł Sztuki oraz Muzeum im. Oskara Kolberga w Przysusze otwarte w 1990 (w 100–lecie śmierci Kolberga) w odremontowanym dworze Dembińskich[5].

W latach 1972–1989 była prezesem Towarzystwa Miłośników Ziemi Szydłowieckiej, gromadząc obiekty związane z historią Szydłowca; opublikowała popularno–naukowe monografie miasta i powiatu[6][7][8][9] oraz uczestniczyła w inwentaryzacji zabytkowej zabudowy Szydłowca, dokumentując m.in. piwnice z XVI – XIX w.

Wyróżniona m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, złotą odznaką Za opiekę nad zabytkami oraz tytułem Zasłużony dla powiatu szydłowieckiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Romańska posadzka w Wiślicy, „Informator Kulturalno-Artystyczny Ikar”, 4 (7–8), Kielce: Wydział Spraw Obywatelskich Urzędu Wojewódzkiego, Kieleckie Centrum Kultury, 1996, ISSN 1231-7276.
  2. Początki Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu [w:] Marzena Maćkowska (red.), 30 lat Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu. Materiały sympozjum: Szydłowiec 19 maja 2005, Szydłowiec: Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu, 2005, s. 27–40.
  3. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Danuta Słomińska-Paprocka, Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu, „Rocznik Muzeum Narodowego w Kielcach”, 24, 2009, s. 411–415, ISSN 0137-2866.
  4. Wspomnienia i refleksje, „Ziemia Odrowążów. Kwartalnik społeczno-kulturalny”, 1, Starostwo Powiatowe w Końskich, 2014, s. 45–48, ISSN 2080-0967.
  5. Danuta Paprocka, Bogusław Paprocki, Muzeum im. Oskara Kolberga w Przysusze, „Etnografia Polska”, 37 (2), Instytut Archeologii i Etnografii Polskiej Akademii Nauk, 1993, s. 121–131, ISSN 0071-1861.
  6. Danuta Paprocka, Tadeusz Palacz, Szydłowiec, Kielce: Muzeum Świętokrzyskie, 1971.
  7. Danuta Paprocka, Szydłowiec, Krajowa Agencja Wydawnicza, 1983.
  8. Danuta Słonimska-Paprocka, Szydłowiec i okolice, Starostwo Powiatowe w Szydłowcu, 2003.
  9. Danuta Paprocka-Słomińska, Powiat szydłowiecki w województwie mazowieckim, Szydłowiec – Kielce: Panzet, 2009.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Oborny, Kronika muzealna 1975, „Rocznik Muzeum Narodowego w Kielcach”, 1977,  t. 10, s. 518–524
  • A.I. Oborny, Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu 1975–2010, Kielce 2010
  • 50 lat Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu, Szydłowiec 2018, s. 11–16
  • Zasłużeni dla powiatu szydłowieckiego, „Ziemia Odrowążów” 2014”, nr 1, s. 15–16
  • Powiat szydłowiecki – Zasłużeni dla Powiatu Szydłowieckiego (arch.)