Przejdź do zawartości

Darewo (gmina)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Darewo
gmina wiejska
1861–1939[1]
Ilustracja
Państwo

 Polska

Województwo

(1861–1919: gub. mińska)
(1919: okręg wileński)
(1919–20: okręg brzeski)
(1920–21: okręg nowogródzki)
1921–39: nowogródzkie

Powiat

1861–1919: nowogródzki
1919: baranowicki (BSRR)
1919–39: baranowicki

Data powstania

1861

Data likwidacji

1939

Siedziba

Darewo

Populacja (1921)
• liczba ludności


9064[2]

Szczegółowy podział administracyjny (1921)
Liczba gromad

71

Położenie na mapie Polski w 1939 r.
Mapa konturowa Polski w 1939 r., po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Darewo”
53°06′36,0000″N 26°10′12,0000″E/53,110000 26,170000

Darewo (ros. Даревская волость) – dawna gmina wiejska istniejąca w latach 1861–1939 na Mińszczyźnie (obecnie na terenie Białorusi).

Siedzibą gminy była wieś Darewo (15 mieszk. w 1921 roku[2])[3].

Historia

[edytuj | edytuj kod]

Gmina zbiorowa Darewo powstała w 1861 roku w guberni mińskiej Imperium Rosyjskiego. Należała do powiatu nowogródzkiego[4].

Po I wojnie światowej, znajdowała się pod kontrolą Armii Czerwonej. Decyzją Prezydium Centralnego Komitetu Wykonawczego Białoruskiej SRR z 6 lutego 1919 roku weszła w skład białoruskiego powiatu baranowickiego w guberni mińskiej[5].

Latem 1919, gmina przeszła pod administracją polskiego Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich, do okręgu mińskiego. 1 sierpnia 1919 władze polskie utworzyły na tym obszarsze powiat baranowicki, o innych granicach, w skład którego weszła także gmina Darewo[6].

19 lutego 1921 gminę wraz z powiatem baranowickim włączono do nowo utworzonego woj. nowogródzkiego[7][2].

23 kwietnia 1930 część obszaru gminy Darewo włączono do gminy Lachowicze[8].

Po wojnie obszar gminy Darewo wszedł w struktury administracyjne Związku Radzieckiego.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Od 1921 jednostka administracyjna nowo utworzonego polskiego woj. nowogródzkiego; w czasie II wojny światowej poza administracją polską; po II wojnie światowej poza granicami Polski.
  2. a b c Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej - Tom VII - Część I - Województwo Nowogródzkie, Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1923
  3. Główny Urząd Statystyczny w Warszawie: Województwa centralne i wschodnie Rzeczypospolitej Polskiej - podział na gminy według stanu z dnia 1.IV 1933 roku, Książnica-Atlas, Lwów 1933
  4. Памятная книжка Виленскаго генералъ губернаторства на 1868 годъ. – Санктпетербургъ, Витебский губернский статистический комитет, 1868.
  5. Баранавіцкі павет // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі: у 6 т. / БелЭн; Рэдкал.: М. В. Біч і інш.; Прадм. М. Ткачова; Маст. Э. Э. Жакевіч. Т. 1. А — Беліца. — Мн.: БелЭн, 1993. — 494 с., [8] к.: іл. — С. 299. — ISBN 5-85700-074-2.
  6. Dz. Urz. ZCZW z 1919 r. Nr 19, poz. 172.
  7. Dz. U. z 1921 r. Nr 16, poz. 93
  8. Dz. U. z 1930 r. Nr 29, poz. 257