Daria Kvekić

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Daria Kvekić
Даринка
Księżna Czarnogóry
Ilustracja
rys. wg fot., 1855
Księżna Czarnogóry
Okres od 12 stycznia 1855
do 13 sierpnia 1860
Jako żona Daniela
Koronacja 12 stycznia 1855
Następczyni ona sama
(jako księżna-wdowa)
Księżna-wdowa Czarnogóry
Okres od 13 sierpnia 1860
do 8 listopada 1862
wdowa po Danielu
Następca Milena
(jako księżna-małżonka)
Dane biograficzne
Dynastia Kvekiciowie
Data i miejsce urodzenia 19 grudnia 1838
Triest
Data i miejsce śmierci 2 lutego 1892
Wenecja
Ojciec Marko Kvekić
Matka Jelisaveta Mirković
Małżeństwo Daniel
od 12 stycznia 1855
do 13 sierpnia 1860
Dzieci Olga Petrović-Njegoš

Daria Kvekić zam. Petrović-Njegoš, czarn. Darinka Kvekić a. Petrović-Njegoš, cyr. Даринка Квекић a. Петровић-Његош (ur. 19 grudnia 1838 w Trieście, zm. 2 lutego 1892 w Wenecji) – księżna Czarnogóry jako żona Daniela.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wychowała się w Trieście jako jedyna córka serbskiego kupca Marka Kvekicia i jego żony Jelisavety Katariny hr. Mirković. Wykształcenie powszechne odebrała w domu. Następnie kontynuowała naukę pod opieką zorientowanych profrancusko nauczycieli m.in. bibliotekarza i historyka J. Nikolicia. Obok zagadnień ogólnokształcących otrzymała solidne przygotowanie w zakresie historii, literatury, estetyki i języków klasycznych (łacina i greka). Biegle posługiwała się językami: włoskim, francuskim, niemieckim i rosyjskim.

12 stycznia 1855 poślubiła w Njeguši księcia Czarnogóry Daniela. Wniesiony pokaźny posag posłużył jej mężowi do pokrycia kosztów szeroko zakrojonych reform administracji i prawa cywilnego. Samodzielnie dysponując znaczną jego częścią, księżna wspierała rozwój szkolnictwa powszechnego oraz przyznawała roczne stypendia dla finansowania studiów zagranicznych uzdolnionej młodzieży czarnogórskiej. Wspierała rozwój kultury i nauki, faworyzując francuskich i zachodnio zorientowanych twórców. Do Cetynii sprowadziła przedstawicieli serbskiej inteligencji z Triestu: m.in. historyka A. Dukovicia i poetę J. Palikucia. Wspierała finansowo działalność oświatową J. Lombardić w Hercegowinie.

Na kongresie paryskim w 1856 książę Daniel obrał profrancuski kierunek polityki zagranicznej. Zachowawcza szlachta, a zwłaszcza reakcyjny kler odebrali tę zmianę za zdradę prawosławnej Rosji. Polityczne położenie księcia nie sprzyjało mecenatowi księżnej Darii. Szybko zyskała sobie opozycję obyczajową, która oskarżała ją o wspieranie demoralizacji młodzieży.

Po zamordowaniu męża w 1860, przyznano jej dożywotnio tytuł księżnej-wdowy oraz apanaże. Jednak po małżeństwie następcy Daniela, Mikołaja z Mileną Vukotić Darię zobowiązano do ograniczenia mecenatu i odebrano niemal wszystkie posiadłości ziemskie wraz z honorowym tytułem księżnej-wdowy. Wobec tego księżna Daria wraz z córką Olgą (18591896) opuściła Czarnogórę w 1862. Wyemigrowała do Austrii, aby ostatecznie osiąść w Wenecji. Poza krajem nadal wspierała finansowo serbską inteligencję z Czarnogóry, Serbii i Turcji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Радojнчнћ, Драгана: Између култура Истока и Запада: северозападна Бока Которска. Бeoгpaд: CAНУ, 2006. ​ISBN 86-7587-037-X​ (serb.).