Dariusz Kordek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dariusz Kordek
Ilustracja
Imię i nazwisko Dariusz Sławomir Kordek[1]
Data i miejsce urodzenia 26 stycznia 1965
Warszawa
Zawód aktor, prezenter telewizyjny, piosenkarz
Współmałżonek Agnieszka Kordek
(2001-2008; rozwód)
Eliza Jędrzejewska
(od 2010)
Lata aktywności od 1986
Strona internetowa

Dariusz Sławomir Kordek[1] (ur. 26 stycznia 1965 w Warszawie) – polski aktor teatralny, musicalowy, i filmowy, prezenter telewizyjny, konferansjer, piosenkarz. Powszechną popularność zdobył w latach 90. jako Marek Siedlecki w kultowej telenoweli W labiryncie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się i dorastał w Warszawie[2][3]. Uczęszczał do klasy matematyczno-fizycznej w warszawskim VI Liceum Ogólnokształcącym im. Tadeusza Reytana[4]. Działał w amatorskim teatrze przy Parafii św. Stefana Króla przy ul. ​Czerniakowskiej, gdzie zbierał pierwsze doświadczenia sceniczne, a także był ministrantem i lektorem. Studiował na Wydziale Aktorskim w warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej, którą ukończył w 1988.

Kariera sceniczna[edytuj | edytuj kod]

Dariusz Kordek w Studio Buffo

Jeszcze podczas studiów otrzymał nagrodę na VI Ogólnopolskim Przeglądzie Przedstawień Dyplomowych Szkół Teatralnych w Łodzi za podwójną rolę Kacpra i Leondera w spektaklu składanym kabaretowo-rewiowym Czyste szaleństwo w reżyserii Jana Englerta[5]. W 1987 zadebiutował na scenie warszawskiego ​Teatru Polskiego w roli Cyngi w sztuce Witkacego Bezimienne dzieło w reż. Jana Englerta. W 1989 zdobył jedną z trzech głównych nagród – Nagrodę Pagartu i stypendium pieniężne Ministerstwa Kultury i Sztuki za wykonanie piosenki „Och, ty w życiu” na X Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Po tym sukcesie, w latach 1988–1992 występował w Teatrze Rampa na Targówku, gdzie wziął udział w przedstawieniach: Cabaretro (1988), Sweet Fifties (1989), Muzykoterapia (1989) i Czerwony stoliczek (1990). Następnie związał się z teatrem muzycznym Studio Buffo pod kierownictwem Janusza Stokłosy i Janusza Józefowicza. Był tam obsadzony w musicalach: Do grającej szafy grosik wrzuć (1993), Nie opuszczaj mnie ... (1994) Jacquesa Brela i Grosik 2 - Piosenki z lat 60. (1995). W latach 1991-1997 grał Jana w Metro[6]. W 2009 miała miejsce premiera musicalu Romeo i Julia, gdzie występował jako Pan Capulet.

W 1995 w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu​ grał gościnnie rolę Jimmy’ego Portera w sztuce Johna Osborne’a​ Miłość i gniew w reż. Jana Buchwald​a. Był Gustawem w komedii Aleksandra Fredry Śluby panieńskie (1995) w reż. Zbigniewa Lesienia we Wrocławskim Teatrze Współczesnym im. Edmunda Wiercińskiego, gdzie w 1996 wystąpił w recitalu Playback Romana Kołakowski​ego​. Był faraonem w biblijnym musicalu Tima Rice i Andrew Lloyda Webbera Józef i cudowny płaszcz snów w technikolorze (1996) w Teatrze Powszechnym im. Jana Kochanowskiego w Radomiu. W warszawskim Teatrze „Scena Prezentacje” wystąpił w roli Leopolda w przedstawieniu Françoise Sagan​a Czasami skrzypce... (1997) w reż. Romualda Szejda u boku Ewy Wiśniewskiej i Leonarda Pietraszaka. W Teatrze Rozrywki w Chorzowie wystąpił gościnnie jako Riff-Raff w musicalu Richarda O’Brien​a The Rocky Horror Show (1999) w reż. Marcela Kochańczyka. Był królewiczem w produkcji Jacka Bromskiego i Krzysztofa Kolbergera Królewna Śnieżka i krasnoludki (1999) w ​Operze na Zamku w Szczecinie. W Teatrze Polskim w Bielsku-Białej​ wystąpił w potrójnej roli taksówkarza Freda, studenta Antona i polityka Charlesa w spektaklu Davida Hare’a Tonacja blue albo Blue Room (2000) w reż. Krzysztofa Zaleski​ego.

W Teatrze Syrena wystąpił w widowiskach: Taka noc nie powtórzy się więcej (2001) autorstwa grupy dziennikarzy ukrywających się pod pseudonimem Kasper Stefanowicz w reż. Artura Barcisia jako Gucio i Jesienne manewry (2013) Petera Coke’a w reż. Krzysztofa Szuster​a jako Żółty Jim. W Teatrze Muzycznym „Roma” grał w musicalach: Grease (2002) w reż. Wojciecha Kępczyński​ego jako Johnny Casino, Pięciu braci Moe (2002) w reż. Olafa Lubaszenki jako Nomax, Cohen (2002) Leonarda Cohena w reż. Krzysztofa Zaleski​ego, Deszczowa piosenka (2012) w reż. Wojciecha Kępczyński​ego jako Don Lockwood i Mamma Mia! (2015) w reż. Wojciecha Kępczyński​ego jako Sam Carmichael. W warszawskim Teatrze Na Woli grał Tomka w przedstawieniu Sztuka kochania, czyli serdeczne porachunki (2004) Jadwigi Has​​ w reż. Jana Szurmieja. W ​Teatrze Komedia wystąpił z recitalem Songi (2006) Bertolta Brechta w reż. Tomasza Dutkiewicz​a.

Kariera ekranowa[edytuj | edytuj kod]

Rola Marka Siedleckiego, pracującego w laboratorium przystojniaka i podrywacza w telenoweli W labiryncie (1990–1991) zapewniła Kordkowi ogromną popularność i stała się początkiem przygody z telewizją. W sensacyjnym dramacie psychologicznym Władysława Pasikowskiego Kroll (1991)[7] zagrał przyjaciela tytułowego bohatera granego przez Olafa Lubaszenkę.

Ponadto, można go było zobaczyć w wielu programach rozrywkowych. W latach 1996–1999 prowadził na antenie telewizji Polsat interaktywny teleturniej Trzy Kwadraty. W 2006 wystąpił w trzeciej edycji programu Jak oni śpiewają, w którym zajął 7. miejsce. W 2011 był uczestnikiem trzynastej edycji Tańca z gwiazdami. Jego partnerką taneczną była Blanka Winiarska, z którą zajął 9. miejsce.

Wiosną 2016 wziął udział w piątej edycji programu Twoja twarz brzmi znajomo, emitowanego w telewizji Polsat. Kordek wygrał drugi odcinek, wcielając się w Ninę Simone. Po dziewięciu odcinkach znalazł się w finale, gdzie zaśpiewał piosenkę pt. El tango de Roxanne z repertuaru Jacka Komana. Aktor ostatecznie zajął 2. miejsce, przegrywając z Aleksandrą Szwed.

Od 2018 jest jednym z jurorów talent-show telewizji Polsat Śpiewajmy razem. All Together Now[8][9].

Kariera muzyczna[edytuj | edytuj kod]

W 1996 wydał album zatytułowany tylko cień..., którego producentami byli Romuald Lipko i Paweł Skura. W 2004 w duecie z aktorką Olgą Bończyk nagrał płytę Sztuka kochania, czyli serdeczne porachunki.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W latach 1993-1996 był związany z Edytą Górniak[10]. W latach 2001-2008 był żonaty z Agnieszką Gewert[10]. 7 sierpnia 20102 poślubił Elizę Jędrzejewską, z którą ma syna Maksymiliana (ur. 2009) i córkę Marię Elizę (ur. 22 lipca 2013)[10].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmy[edytuj | edytuj kod]

Seriale TV[edytuj | edytuj kod]

Programy TV[edytuj | edytuj kod]

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy[edytuj | edytuj kod]

  • 1996: tylko cień... (wyd. New Abra)
  • 2001: Gala 2001 Niedziela na Głównym Piosenki Wojciecha Młynarskiego/Nagranie- live Teatr Polski we Wrocławiu, 18 marca i 19 marca 2001 – piosenka „Och, ty w życiu” (muz. Janusz Sent/sł. Wojciech Młynarski)
  • 2004: Do grającej szafy grosik wrzuć piosenki „Apasjonata” i „Kuba, wyspa jak wulkan gorąca” (wyd. Fonografika)
  • 2004: Sztuka kochania, czyli serdeczne porachunki w duecie z Olgą Bończyk (wyd. Studio S-3 Polskiego Radia)

Single[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Pozycja na liście
WiR[11]
1997 Chwile 1

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Profil Osoby: Dariusz Sławomir Kordek (pol.). Krajowy Rejestr Sądowy. [dostęp 2020-11-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-11-10)].
  2. Dariusz Kordek (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2020-11-10].
  3. Personalidade: Dariusz Kordek (Polônia) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2020-11-10].
  4. Dariusz Kordek: Chłopiec z amerykańską urodą filmową (pol.). Interia.pl. [dostęp 2020-11-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-26)].
  5. Dariusz Kordek: „Na wieki wieków amant” (pol.). Interia.pl. [dostęp 2020-11-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-01-23)].
  6. Dariusz Kordek Songs (ang.). AllMusic. [dostęp 2020-11-10].
  7. Dariusz Kordek Pictures (ang.). FanPix.Net. [dostęp 2020-11-10].
  8. Ewa Farna, Dariusz Kordek i Anja Orthodox w jury show Polsatu „Śpiewajmy razem. All Together Now” (pol.). [dostęp 2018-08-23].
  9. Śpiewajmy razem. All Together Now 2019 - JURY. Kto oceni uczestników? (pol.). Radio Eska. [dostęp 2019-03-20].
  10. a b c Dariusz Kordek Dating (ang.). FamousFix.com. [dostęp 2020-11-16].
  11. Notowanie 1041 z dnia 10/18/2013 (pol.). wietrzneradio.com. [dostęp 2016-03-27]. [zarchiwizowane z tego adresu].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]