Dariusz Michalczewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dariusz Michalczewski
Dariusz Michalczewski (2009)
Dariusz Michalczewski (2009)
Pseudonim Tiger (pol. Tygrys)
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1968
Gdańsk
Obywatelstwo polskie, niemieckie
Styl walki praworęczny
(orthodox)
Kategoria wagowa półciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 50
Zwycięstwa 48
Przez nokauty 40
Porażki 2
Remisy 0
Nieodbyte 0
Kopia pasa mistrzowskiego i autograf D. Michalczewskiego w Alei Gwiazd Sportu w Dziwnowie
Gwiazda w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie

Dariusz Tomasz Michalczewski ps. Tiger (ur. 5 maja 1968 w Gdańsku) – polski i niemiecki bokser, były mistrz świata zawodowców federacji WBO, WBA, IBF w kategorii półciężkiej oraz WBO w kategorii junior ciężkiej; mistrz Europy amatorów w kategorii półciężkiej. Michalczewski był niepokonanym bokserem przez 12 lat.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Boksem zajął się w wieku dwunastu lat. Karierę sportową rozpoczął w swoim rodzinnym mieście, gdzie na treningi do sali bokserskiej zaprowadził go jego wuj. Najpierw reprezentował barwy Stoczniowca Gdańsk, a w latach 1987–1988 Czarnych Słupsk.

W 1985 został mistrzem Polski juniorów w wadze półśredniej, a rok później wywalczył złoty medal młodzieżowych mistrzostw Polski w wadze lekkośredniej. W 1987 wywalczył tytuł mistrza Polski w gronie seniorów w wadze lekkośredniej.

24 kwietnia 1988 nie powrócił z wyjazdu ekipy bokserskiej do RFN i tam rozpoczął karierę zawodową, za co został dożywotnio zdyskwalifikowany przez Polski Związek Bokserski. W lipcu tego roku otrzymał obywatelstwo niemieckie i kontynuował karierę amatorską. Po pewnym czasie zaczął boksować w Bayerze Leverkusen.

Zdobył najpierw mistrzostwo Niemiec, a potem w 1991 w Göteborgu został mistrzem Europy w wadze półciężkiej (81 kg).

Osiągnięcia amatorskie:

  • 150 walk, 139 zwycięstw, z tego 89 przez KO.
  • 1991 Mistrz Europy w wadze półciężkiej.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 1991 przeszedł na zawodowstwo i podpisał kontrakt z Universum Box-Promotion w Hamburgu. Na zawodowym ringu zadebiutował 16 września 1991 w Hamburgu wygrywając z rozpoczynającym karierę Frederic Porterem (miał wtedy bilans 0-3-1) w 2. rundzie przez TKO.

22 maja 1993 wywalczył tytuł interkontynentalnego mistrza IBF w kat. półciężkiej po zwycięstwie przez TKO w 8. rundzie nad Noele Magee.

10 września 1994 zdobył mistrzostwo świata WBO w kat. półciężkiej wygrywając w Hamburgu na punkty z Leonzerem Barberem. 17 grudnia zdobył mistrzostwo świata WBO w kat. juniorciężkiej wygrywając w Hamburgu przez KO w 10. rundzie z Nestorem Giovannini.

13 czerwca 1997 w Oberhausen pokonał Virgila Hilla i zdobył dodatkowo mistrzowskie pasy organizacji WBA i IBF w kat. półciężkiej.

14 września 2002 po raz pierwszy na zawodowym ringu stoczył pojedynek w polskich barwach, a przed spotkaniem odegrano polski hymn. Tego dnia obronił w Brunszwiku po raz 22 tytuł bokserskiego mistrza świata w wadze półciężkiej organizacji WBO, pokonując przez TKO w 10. rundzie Jamajczyka Richarda Halla.

W 2002 federacja WBO ogłosiła Michalczewskiego „czempionem wszech czasów”, a jego walkę z Jamajczykiem Richardem Hallem za najlepszy pojedynek roku 2002.

18 października 2003 doznał pierwszej porażki na zawodowych ringach przegrywając niejednogłośnie w Hamburgu na punkty z Meksykaninem Julio Cesarem Gonzalezem i tracąc pas WBO w kat. półciężkiej po dziewięciu latach zwycięstw w mistrzowskich pojedynkach.


26 lutego 2005 przegrał walkę o mistrzostwo świata organizacji WBA w wadze półciężkiej z Francuzem Fabrice Tiozzo. Zakończył pojedynek w 6. rundzie poprzez techniczny nokaut. 1 czerwca ogłosił zakończenie kariery bokserskiej.

Trenerem Michalczewskiego był Fritz Sdunek, a menedżerem – Klaus-Peter Kohl.

Osiągnięcia w boksie zawodowym:

  • międzynarodowy mistrz Niemiec w wadze półciężkiej – 13 maja 1992 pokonał Alego Saidi przez techniczny nokaut w 10. rundzie.
  • mistrz interkontynentalny IBF – 22 maja 1993 pokonał Noela Magee przez techniczny nokaut w 8 rundzie.
  • mistrz świata WBO w wadze półciężkiej – 10 września 1994 pokonał Leeonzera Barbera jednogłośnie na punkty.
  • mistrz świata WBO w wadze juniorciężkiej – 17 grudnia 1994 pokonał Nestora Giovanniniego przez techniczny nokaut w 10. rundzie.
  • mistrz świata WBA/IBF w wadze półciężkiej – 13 czerwca 1997 pokonał Virgila Hilla jednogłośnie na punkty.

Jako pierwszy bokser w historii zunifikował pasy mistrzowskie organizacji WBA, IBF i WBO.

  • 48 walk wygranych – 2 walki przegrane – 0 walk remisowych.
Osiągnięcia w boksie amatorskim
Rok Tytuł
1985 Mistrz Polski Juniorów
1986 Mistrz Polski Juniorów
1986 brązowy medal Mistrzostw Europy Juniorów w Danii[1][2].
1987 Mistrzostwo Polski Seniorów
1991 Mistrzostwo Europy Seniorów (waga półciężka)
Osiągnięcia w boksie zawodowym
Rok Tytuł
1992 Mistrzostwo Niemiec (waga półciężka)
1993 Mistrz Świata kategorii IBF (waga półciężka)
1994 Mistrz Świata kategorii WBO (waga półciężka)
1997 Mistrz Świata kategorii WBO (waga półciężka)
1997 Mistrz Świata kategorii WBA (waga półciężka)
1997 Mistrz Świata kategorii IBF (waga półciężka)
2002 „Champion wszech czasów” federacji WBO


Poprzednik
Leeonzer Barber
Mistrz świata wagi półciężkiej WBO
10 września 1994 – 18 października 2003
Następca
Julio César González
Poprzednik
Nestor Hipolito Giovannini
Mistrz świata wagi junior ciężkiej WBO
17 grudnia 1994 – styczeń 1995
Następca
Ralf Rocchigiani
Poprzednik
Virgil Hill
Mistrz świata wagi półciężkiej WBA
13 czerwca 1997 – 1 lipca 1997
Następca
Lou Del Valle
Poprzednik
Virgil Hill
Mistrz świata wagi półciężkiej IBF
13 czerwca 1997 – 1 lipca 1997
Następca
William Guthrie

Działalność biznesowa[edytuj | edytuj kod]

Uważa się za twórcę i właściciela znaku towarowego Tiger Energy Drink[3], bezalkoholowego napoju energetyzującego. Nazwa napoju (z ang. Tygrys) odnosi się bezpośrednio do przydomka nadanego bokserowi przez komentatorów sportowych. Zyski z posiadania marki Dariusz Michalczewski przekazuje na działalność założonej w 2003 Fundacji „Równe Szanse[potrzebny przypis].

Działalność społeczna i charytatywna[edytuj | edytuj kod]

Dariusz Michalczewski (2008)

Zainteresowanie sprawami społecznymi zaowocowało zaangażowaniem boksera w działalność charytatywną. Fundacja „Równe Szanse[4] została założona przez Dariusza Michalczewskiego w 2003. Misją organizacji jest wspieranie inicjatyw mających na celu wyrównanie szans młodzieży pochodzącej ze środowisk zagrożonych negatywnymi zjawiskami społecznymi. Fundacja swoje działania kieruje przede wszystkim do utalentowanych młodych ludzi, których warunki materialne uniemożliwiają rozwijanie talentu sportowego. Fundacja „Równe Szanse” wspiera liczne sekcje bokserskie (Oświęcim, Oleśnica, Tarnów, Białystok, Ciechanów, Wieliczka, Gubin, Inowrocław), swoim patronatem obejmuje imprezy sportowe na terenie całego kraju. W 2008 fundacja ufundowała m.in. 14 stypendiów dla najbardziej utalentowanych młodych adeptów boksu.

W 2014 poparł Kampanię Przeciw Homofobii i ich akcję „Ramię w ramię po równość” na rzecz wprowadzenia związków partnerskich w Polsce, adopcji dzieci przez pary homoseksualne i walki z homofobią[5][6][7].

Publicznie poparł kandydaturę Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w 2015[8].

Media[edytuj | edytuj kod]

Aktor[edytuj | edytuj kod]

  • 1998: Tatort – Bienzle und der Champion
  • 1999: Modern Talking 1998/1999
  • 2004: Der Tag der Ehre – Entscheidung im Boxring
  • 2005: Sąsiedzi[9]
  • 2006: Tiger
  • 2007: Nie ma takiego numeru

Udział w telewizyjnych programach rozrywkowych (wybór)[edytuj | edytuj kod]

Programy zagraniczne[edytuj | edytuj kod]

  • 1998: Die Ulla Kock am Brink Show
  • 1999: Die Lotto-Show
  • 1999: Ein Herz für Kinder
  • 2000–2005: NDR Talk Show
  • 2001: Klinikum Berlin Mitte – Leben in Bereitschaft
  • 2003: Rent-a-Pocher
  • 2003: Das aktuelle Sportstudio
  • 2003: Menschen bei Maischberger
  • 2005–2008: Die Johannes B. Kerner Show
  • 2005: TV total (odc. Wok-WM #3)
  • 2005: Rent-a-Pocher
  • 2006: Pochers WM-Countdown
  • 2006: Panda, Gorilla & Co.
  • 2007: Entern oder Kentern
  • 2007: TV total (odc. McFit Fight Night)
  • 2008: TV total (odc. Autoball Europameisterschaft)
  • 2014: Markus Lanz

Teledyski[edytuj | edytuj kod]

  • 1995: „No Mercy” – Marky Mark[11]
  • 2012: „So Wat U Wonna Do?” – DOD (Kaszalot, Zawodnik) feat. Hurragun Crew (Wojtas, Sensi, Tytson) & Liroy

Książki[edytuj | edytuj kod]

W 2004 ukazała się autobiografia Michalczewskiego pod tytułem „Dariusz Michalczewski – Silniejszy niż strach. Moje życie” wydawnictwa Pruszyński i S-ka.

Kariera muzyczna[edytuj | edytuj kod]

W 1995 wystąpił w teledysku piosenki „No Mercy (The Fist of the Tiger)” Marka Wahlberga (Marky Mark), która została dla niego napisana.

W 1997 wziął udział w nagraniu singla „Niedawno” zespołu Lady Pank. Utwór ten został również zarejestrowany na potrzeby telewizji. 9 listopada 2002 wystąpił wspólnie z Janem Borysewiczem na koncercie zespołu Scorpions, śpiewając najpierw „Zawsze tam gdzie ty”, utwór z repertuaru Lady Pank, a następnie „Hurricane” razem ze Scorpions.

Brał udział w muzycznym show stacji telewizyjnej Polsat pt. Show!Time, nadawanym od marca 2006.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Ma siostrę Dagmarę i brata Tomasza.

Jego pierwszą żoną była Dorota Chwaszczyńska-Michalczewska (ur. 1968 w Gdańsku), z którą brał ślub dwa razy (pierwszy w 1987 i drugi w 1992). Z tego małżeństwa mają dwóch synów: Michała (ur. 1987) i Nicolasa (ur. 1991). 30 listopada 2004 para ostatecznie rozstała się[12]. W latach 2006–2008 jego żoną była Patrycja Ossowska (ur. 1972). W kwietniu 2009 ożenił się z Barbarą Imos (ur. 1980)[13][14], z którą ma syna Dariusza (ur. 10 września 2009)[15] i córkę Nel (ur. 2015).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]