Dariusz Michalczewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dariusz Michalczewski
Ilustracja
Dariusz Michalczewski (2009)
Pseudonim Tiger (pol. Tygrys)
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1968
Gdańsk
Obywatelstwo polskie, niemieckie
Styl walki praworęczny
(orthodox)
Kategoria wagowa półciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 50
Zwycięstwa 48
Przez nokauty 40
Porażki 2
Remisy 0
Nieodbyte 0
Kopia pasa mistrzowskiego i autograf D. Michalczewskiego w Alei Gwiazd Sportu w Dziwnowie
Gwiazda w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie

Dariusz Stanisław[1] Michalczewski ps. Tiger (ur. 5 maja 1968 w Gdańsku) – polski pięściarz, przedsiębiorca, filantrop i osobowość medialna.

Były mistrz świata zawodowców federacji WBO, WBA, IBF w kategorii półciężkiej oraz WBO w kategorii junior ciężkiej, mistrz Europy amatorów w kategorii półciężkiej. Był niepokonanym pięściarzem przez 12 lat. W swojej karierze pokonał 22 zawodników o tytuł mistrza świata[2]. W rankingu BoxRec jest największym polskim zawodnikiem wszech czasów, pound for pound[3]. Promotor i menedżer bokserski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Marii i Bogusława Michalczewskich, ksiegowej i radiotechnika w Polskich Kolejach Państwowych[4]. Jego ojciec zmarł w 1980, mając 37 lat, wskutek choroby – zdiagnozowano u niego nowotwór węzłów chłonnych[5]. Wychowywał się z młodszym o 11 miesięcy rodzeństwem bliźniaczym, Dagmarą i Tomaszem[6], w blokowisku na Przymorzu, gdzie mieszkał do 1986[7].

Będąc uczniem Szkoły Podstawowej nr 78 im. mjr Bronisława Lachowicza w Gdańsku[8], przez cztery lata śpiewał w szkolnym chórze i zespole wokalnym[9]. Następnie ukończył naukę w szkole zawodowej jako stolarz tapicer[10].

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

W młodości przez kilka miesięcy trenował zapasy i piłkę nożną[11]. Gdy miał 12 lat, wuj Józef Baranowski – trener boksu i brat matki Michalczewskiego – zaprowadził go na pierwszy trening bokserski do klubu Stoczniowiec Gdańsk[7]. Pierwszą oficjalną walkę rozegrał 1 maja 1983 podczas meczu towarzyskiego Czarni-Stoczniowiec w Słupsku i wygrał ją na punkty[12].

W 1985 został mistrzem Polski juniorów w wadze półśredniej, a rok później wywalczył złoty medal młodzieżowych mistrzostw Polski w wadze lekkośredniej. W 1986 zdobył brązowy medal na Mistrzostwach Europy Juniorów w Kopenhadze, przegrywając 5:0 walkę z Blagoyem Sokolovem[13][14]. Latem 1986 wyprowadził się z domu rodzinnego i – ze względu na lepsze warunki treningowe – zamieszkał w Słupsku[7], gdzie w latach 1987–1988 reprezentował klub Czarnych[15]. W 1987 wywalczył tytuł mistrza Polski w gronie seniorów w wadze lekkośredniej[16].

24 kwietnia 1988 nie powrócił z wyjazdu ekipy bokserskiej do RFN i tam rozpoczął karierę zawodową – za ucieczkę z kraju został dożywotnio zdyskwalifikowany przez Polski Związek Bokserski. W lipcu 1988 otrzymał obywatelstwo niemieckie[17] i kontynuował karierę amatorską w klubie Bayer 04 Leverkusen[18], jednocześnie dorywczo pracował jako dekarz, pracownik siłowy w zakładach produkujących materiały fotograficzne oraz mechanik w warsztacie samochodowym[19]. Trenerem Michalczewskiego był Fritz Sdunek[20]. Wkrótce zdobył mistrzostwo Niemiec, a w 1991 w Göteborgu został mistrzem Europy w wadze półciężkiej (81 kg)[20]. Amatorsko rozegrał 150 walk, z czego 139 wygrał, w tym 89 przez KO.

Osiągnięcia w boksie amatorskim
Rok Tytuł
1985 Mistrz Polski Juniorów
1986 Mistrz Polski Juniorów
1986 brązowy medal Mistrzostw Europy Juniorów w Danii
1987 Mistrzostwo Polski Seniorów
1991 Mistrzostwo Europy Seniorów (waga półciężka)

W sierpniu 1991 przeszedł na zawodowstwo, podpisując kontrakt menedżerski z Universum Box-Promotion w Hamburgu – jego promotorem został Klaus-Peter Kohl[21]. Na zawodowym ringu zadebiutował 16 września 1991 w Hamburgu, wygrywając z rozpoczynającym karierę Fredericem Porterem (miał wtedy bilans 0-3-1) w drugiej rundzie przez TKO[22]. Wkrótce jego trenerem został Eckhard Dagge[23], trenował go również Chuck Talhami[24]. 13 maja 1992 pokonał Alego Saidi przez techniczny nokaut w 10. rundzie, zdobywając tytuł międzynarodowego mistrza Niemiec w wadze półciężkiej[25]. 22 maja 1993 wywalczył tytuł interkontynentalnego mistrza IBF w kat. półciężkiej po zwycięstwie przez TKO w ósmej rundzie nad Noele Magee. 10 września 1994 zdobył mistrzostwo świata WBO w kat. półciężkiej, wygrywając w Hamburgu na punkty z Leonzerem Barberem[26], a 17 grudnia zdobył mistrzostwo świata WBO w kat. juniorciężkiej, wygrywając w Hamburgu przez KO w 10. rundzie z Nestorem Giovanninim[27]. 13 czerwca 1997 w Oberhausen pokonał Virgila Hilla i zdobył dodatkowo mistrzowskie pasy organizacji WBA i IBF w kat. półciężkiej[28]. Jako pierwszy bokser w historii zunifikował pasy mistrzowskie organizacji WBA, IBF i WBO[29]. Został wybrany najlepszym bokserem 1997 w plebiscycie czytelników magazynu „Box-Sport”, uhonorowano go także tytułem „World Boxer of the Year”, a w 1998 uzyskał tytuł „sportowca roku w Europie”[30].

14 września 2002 po raz pierwszy na zawodowym ringu stoczył pojedynek w polskich barwach, a przed spotkaniem odegrano polski hymn[31]. Tego dnia obronił w Brunszwiku po raz 22 tytuł bokserskiego mistrza świata w wadze półciężkiej organizacji WBO, pokonując przez TKO w 10. rundzie Jamajczyka Richarda Halla[32]. W 2002 federacja WBO ogłosiła Michalczewskiego „czempionem wszech czasów”, a jego walkę z Richardem Hallem uznała za najlepszy pojedynek roku 2002[32]. 18 października 2003 doznał pierwszej porażki na zawodowych ringach, przegrywając niejednogłośnie w Hamburgu na punkty z Meksykaninem Julio Cesarem Gonzalezem[33] i tracąc pas WBO w kat. półciężkiej po dziewięciu latach zwycięstw w mistrzowskich pojedynkach. 26 lutego 2005 przegrał walkę o mistrzostwo świata organizacji WBA w wadze półciężkiej z Francuzem Fabrice Tiozzo, kończąc pojedynek w szóstej rundzie poprzez techniczny nokaut[34].

1 czerwca 2005 ogłosił zakończenie kariery bokserskiej, zawodowo rozegrał 50 walk, w tym 48 wygranych i dwie przegrane.

Osiągnięcia w boksie zawodowym
Rok Tytuł
1992 Mistrzostwo Niemiec (waga półciężka)
1993 Mistrz Świata kategorii IBF (waga półciężka)
1994 Mistrz Świata kategorii WBO (waga półciężka)
1997 Mistrz Świata kategorii WBO (waga półciężka)
1997 Mistrz Świata kategorii WBA (waga półciężka)
1997 Mistrz Świata kategorii IBF (waga półciężka)
2002 „Champion wszech czasów” federacji WBO

Działalność społeczna i charytatywna[edytuj | edytuj kod]

Dariusz Michalczewski (2008)

Zainteresowanie sprawami społecznymi zaowocowało zaangażowaniem boksera w działalność charytatywną – w 2003 założył fundację „Równe Szanse[35], której misją jest wspieranie inicjatyw mających na celu wyrównanie szans młodzieży pochodzącej ze środowisk zagrożonych negatywnymi zjawiskami społecznymi[36]. Fundacja wspiera liczne sekcje bokserskie w kilku polskich miastach i obejmuje patronatem imprezy sportowe na terenie kraju.

W 2014 poparł Kampanię Przeciw Homofobii i ich akcję „Ramię w ramię po równość” na rzecz wprowadzenia związków partnerskich w Polsce, adopcji dzieci przez pary homoseksualne i walki z homofobią[37][38][39].

Publicznie poparł kandydaturę Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w 2015[40].

Pozostałe przedsięwzięcia[edytuj | edytuj kod]

W 1995 wystąpił w teledysku do piosenki Marka Wahlberga „No Mercy (The Fist of the Tiger)”, która opisywała dzieciństwo Michalczewskiego i jego karierę sportową. W 1997 wziął udział w nagraniu singla zespołu Lady PankNiedawno”, a w 1998 wystąpił w filmie Dietera Schlotterbecka Tatort – Bienzle und der Champion[41].

W latach 90. otworzył „Tiger-Pub” w Gdańsku, następnie uruchomił kolejne filie w Warszawie i Szczecinie[42]. Uważa się za twórcę i właściciela znaku towarowego Tiger Energy Drink[43], bezalkoholowego napoju energetyzującego. Zyski z posiadania marki przekazuje na działalność Fundacji „Równe Szanse[44]. Na początku lat 2000. został jednym z głównych udziałowców centrum handlowego Manhattan w Gdańsku [45].

9 listopada 2002 wystąpił wspólnie z Janem Borysewiczem na koncercie zespołu Scorpions, śpiewając najpierw utwór „Zawsze tam gdzie ty” z repertuaru Lady Pank, a następnie „Hurricane” razem ze Scorpions. W 2004 nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka ukazała się autobiografia Michalczewskiego pt. „Dariusz Michalczewski – Silniejszy niż strach. Moje życie”. Również w 2004 otworzył sieć klubów fitness „Tiger Gym”. W 2005 zagrał gościnnie w serialu Sąsiedzi[46]. Wiosną 2006 uczestniczył programie rozrywkowym Polsatu Show!Time.

W 2015 nakładem wydawnictwa Agora wydana została kolejna książka autobiograficzna boksera pt. „Tiger. Bez cenzury”, będąca wywiadem-rzeką przeprowadzonym ze sportowcem przez Macieja Drzewickiego i Grzegorza Kubickiego.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego pierwszą żoną była Dorota Chwaszczyńska (ur. 1968), z którą ożenił się 17 października 1987[47], następnie rozwiódł w lipcu 1991[20], po czym 19 marca 1995 ponownie się ożenił[48], a 30 listopada 2004 wziął rozwód[49]. Z tego małżeństwa ma dwóch synów: Michała (ur. 1987)[50] i Nicolasa (ur. 1991)[20].

W latach 2006–2008 jego żoną była Patrycja Ossowska (ur. 1972), z którą spotykał się od 2000[51]. W kwietniu 2009 ożenił się z Barbarą Imos (ur. 1980)[52][53], z którą ma syna Dariusza (ur. 2009)[54] i córkę Nel (ur. 2015)[55].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1998: Tatort – Bienzle und der Champion
  • 1999: Modern Talking 1998/1999
  • 2004: Der Tag der Ehre – Entscheidung im Boxring
  • 2005: Sąsiedzi
  • 2006: Tiger
  • 2007: Nie ma takiego numeru

Udział w telewizyjnych programach rozrywkowych (wybór)[edytuj | edytuj kod]

Programy zagraniczne[edytuj | edytuj kod]

  • 1998: Die Ulla Kock am Brink Show
  • 1999: Die Lotto-Show
  • 1999: Ein Herz für Kinder
  • 2000–2005: NDR Talk Show
  • 2001: Klinikum Berlin Mitte – Leben in Bereitschaft
  • 2003: Rent-a-Pocher
  • 2003: Das aktuelle Sportstudio
  • 2003: Menschen bei Maischberger
  • 2005–2008: Die Johannes B. Kerner Show
  • 2005: TV total (odc. Wok-WM #3)
  • 2005: Rent-a-Pocher
  • 2006: Pochers WM-Countdown
  • 2006: Panda, Gorilla & Co.
  • 2007: Entern oder Kentern
  • 2007: TV total (odc. McFit Fight Night)
  • 2008: TV total (odc. Autoball Europameisterschaft)
  • 2014: Markus Lanz

Teledyski[edytuj | edytuj kod]

  • 1995: „No Mercy” – Marky Mark[57]
  • 2012: „So Wat U Wonna Do?” – DOD (Kaszalot, Zawodnik) feat. Hurragun Crew (Wojtas, Sensi, Tytson) & Liroy

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Michalczewski 2004 ↓, s. 26.
  2. Dariusz Michalczewski (ang.). [dostęp 2021-02-14].
  3. BoxRec ratings: Poland, pound-for-pound, active and inactive, BoxRec.data dostępu?
  4. Michalczewski 2004 ↓, s. 21, 25.
  5. Michalczewski, Drzewicki i Kubicki 2015 ↓, s. 12.
  6. Michalczewski 2004 ↓, s. 14.
  7. a b c Michalczewski 2004 ↓, s. 12–13
  8. Michalczewski, Drzewicki i Kubicki 2015 ↓, s. 22.
  9. Michalczewski, Drzewicki i Kubicki 2015 ↓, s. 24–25.
  10. Michalczewski, Drzewicki i Kubicki 2015 ↓, s. 47.
  11. Michalczewski, Drzewicki i Kubicki 2015 ↓, s. 31.
  12. Michalczewski, Drzewicki i Kubicki 2015 ↓, s. 32.
  13. Andrzej Gołota mistrzem Europy. „Trybuna Śląska”. 221, s. 8, 22 września 1986. 
  14. 9. European Junior Championships – Copenhagen, Denmark – September 15-21 1986 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2017-09-04].
  15. Michalczewski 2004 ↓, s. 57.
  16. Michalczewski, Drzewicki i Kubicki 2015 ↓, s. 61.
  17. Michalczewski 2004 ↓, s. 73.
  18. Michalczewski 2004 ↓, s. 75.
  19. Michalczewski 2004 ↓, s. 77, 78.
  20. a b c d Michalczewski 2004 ↓, s. 84–85
  21. Michalczewski 2004 ↓, s. 87, 89.
  22. Michalczewski 2004 ↓, s. 94.
  23. Michalczewski 2004 ↓, s. 96.
  24. Michalczewski 2004 ↓, s. 134.
  25. Michalczewski 2004 ↓, s. 104.
  26. Michalczewski 2004 ↓, s. 120.
  27. Michalczewski 2004 ↓, s. 139.
  28. Michalczewski 2004 ↓, s. 199.
  29. Michalczewski, Drzewicki i Kubicki 2015 ↓, s. 210.
  30. Michalczewski 2004 ↓, s. 203.
  31. Michalczewski 2004 ↓, s. 242.
  32. a b Michalczewski 2004 ↓, s. 244
  33. Michalczewski 2004 ↓, s. 272.
  34. Michalczewski, Drzewicki i Kubicki 2015 ↓, s. 248–249.
  35. „Równe Szanse” – Fundacja Sportowa Darka Michalczewskiego.
  36. Michalczewski 2004 ↓, s. 216.
  37. Dariusz Michalczewski: Mówią, że są katolikami i dlatego dyskryminują gejów? To obłudni, zacofani pseudokatolicy
  38. Michalczewski: Popieram adopcję dzieci przez pary homoseksualne – Sporty walki – Najnowsze wiadomości – Dziennik.pl
  39. Dariusz Michalczewski: Homofobia to obciach
  40. #Bronekmusisz – dołącz do akcji. popieramkomorowskiego.pl. [dostęp 2015-05-20].
  41. Michalczewski 2004 ↓, s. 206.
  42. Michalczewski 2004 ↓, s. 240.
  43. Przekrój, www.przekroj.pl [dostęp 2017-11-17] (pol.).
  44. W co inwestują sportowcy, Onet Biznes, 17 lipca 2016 [dostęp 2020-01-23].
  45. Michalczewski 2004 ↓, s. 275.
  46. Dariusz Michalczewski w bazie filmpolski.pl
  47. Michalczewski 2004 ↓, s. 58.
  48. Michalczewski 2004 ↓, s. 130.
  49. Małżeńskie K.O. Dariusza “Tygrysa” Michalczewskiego.
  50. Michalczewski 2004 ↓, s. 60.
  51. Michalczewski, Drzewicki i Kubicki 2015 ↓, s. 166.
  52. Słynny bokser znów się ożenił.
  53. Michalczewski się ożenił, Tygrys wziął ślub.
  54. Dariusz „Tiger” Michalczewski został ojcem.
  55. Michalczewski, Drzewicki i Kubicki 2015 ↓, s. 272–273.
  56. Najnowsze newsy – MTV
  57. YouTube – Marky Mark – No Mercy (The Fist Of The Tiger).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dariusz Michalczewski: Silniejszy niż strach. Prószyński i S-ka, 2004. ISBN 83-7337-875-8.
  • Dariusz Michalczewski, Maciej Drzewicki, Grzegorz Kubicki: Tiger. Bez cenzury. Warszawa: Agora, 2015-10-22. ISBN 978-83-268-2304-6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]