Dariusz Michalczewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Dariusz Michalczewski
Dariusz Michalczewski (2009)
Dariusz Michalczewski (2009)
Pseudonim Tiger (pol. Tygrys)
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1968
Gdańsk
Obywatelstwo  Polska
 Niemcy
Styl walki praworęczny
(orthodox)
Kategoria wagowa półciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 50
Zwycięstwa 48
Przez nokauty 40
Porażki 2
Remisy 0
Nieodbyte 0
Kopia pasa mistrzowskiego i autograf D. Michalczewskiego w Alei Gwiazd Sportu w Dziwnowie
Gwiazda w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie

Dariusz Michalczewski (ur. 5 maja 1968 w Gdańsku) – polski i niemiecki bokser, były mistrz świata zawodowców federacji WBO, WBA, IBF w kat. półciężkiej oraz WBO w kat. junior ciężkiej; mistrz Europy amatorów w kategorii półciężkiej. Michalczewski był niepokonanym bokserem przez 12 lat. Znany jest również pod przydomkiem Tiger (Tygrys).

Kariera amatorska[edytuj]

Boksem zajął się w wieku dwunastu lat. Karierę sportową rozpoczął w swoim rodzinnym mieście, gdzie na treningi do sali bokserskiej zaprowadził go jego wuj. Najpierw reprezentował barwy Stoczniowca Gdańsk, a w latach 1987–1988 Czarnych Słupsk.

W 1985 roku został mistrzem Polski juniorów w wadze półśredniej, a rok później wywalczył złoty medal młodzieżowych mistrzostw Polski w wadze lekkośredniej.

W roku 1987 wywalczył tytuł mistrza Polski w gronie seniorów w wadze lekkośredniej.

24 kwietnia 1988 nie powrócił z wyjazdu ekipy bokserskiej do RFN i tam rozpoczął karierę zawodową, za co został dożywotnio zdyskwalifikowany przez Polski Związek Bokserski. W lipcu tego roku otrzymał obywatelstwo niemieckie i kontynuował karierę amatorską. Po pewnym czasie zaczął boksować w Bayerze Leverkusen.

Zdobył najpierw mistrzostwo Niemiec, a potem w 1991 w Göteborgu został mistrzem Europy w wadze półciężkiej (81 kg).

Osiągnięcia amatorskie:

  • 150 walk, 139 zwycięstw, z tego 89 przez KO.
  • 1991 Mistrz Europy w wadze półciężkiej.

Kariera zawodowa[edytuj]

W sierpniu 1991 roku zdecydował się przejść na zawodowstwo i podpisał kontrakt z Universum Box-Promotion w Hamburgu. Na zawodowym ringu zadebiutował 16 września 1991 roku w Hamburgu wygrywając z rozpoczynającym karierę Frederic Porterem (miał wtedy bilans 0-3-1) w 2. rundzie przez TKO.

22 maja 1993 wywalczył tytuł interkontynentalnego mistrza IBF w kat. półciężkiej po zwycięstwie przez TKO w 8. rundzie nad Noele Magee.

10 września 1994 zdobył mistrzostwo świata WBO w kat. półciężkiej wygrywając w Hamburgu na punkty z Leonzerem Barberem.

17 grudnia 1994 zdobył mistrzostwo świata WBO w kat. juniorciężkiej wygrywając w Hamburgu przez KO w 10. rundzie z Nestorem Giovannini.

13 czerwca 1997 w Oberhausen pokonał Virgila Hilla i zdobył dodatkowo mistrzowskie pasy organizacji WBA i IBF w kat. półciężkiej.

14 września 2002 Michalczewski po raz pierwszy na zawodowym ringu stoczył pojedynek w polskich barwach, a przed spotkaniem odegrano polski hymn. Tego dnia obronił w Brunszwiku po raz 22 tytuł bokserskiego mistrza świata w wadze półciężkiej organizacji WBO, pokonując przez TKO w 10. rundzie Jamajczyka Richarda Halla.

W 2002 federacja WBO ogłosiła Michalczewskiego „championem wszech czasów”, a jego walkę z Jamajczykiem Richardem Hallem za najlepszy pojedynek roku 2002.

18 października 2003 doznał pierwszej porażki na zawodowych ringach przegrywając niejednogłośnie w Hamburgu na punkty z Meksykaninem Julio Cesarem Gonzalezem i tracąc pas WBO w kat. półciężkiej po dziewięciu latach zwycięstw w mistrzowskich pojedynkach.


26 lutego 2005 przegrał walkę o mistrzostwo świata organizacji WBA w wadze półciężkiej z Francuzem Fabrice Tiozzo. Zakończył pojedynek w 6. rundzie poprzez techniczny nokaut.

1 czerwca 2005 Dariusz Michalczewski ogłosił zakończenie kariery bokserskiej.

Trenerem Michalczewskiego był Fritz Sdunek, a menedżerem Klaus-Peter Kohl.

Osiągnięcia w boksie zawodowym:

  • międzynarodowy mistrz Niemiec w wadze półciężkiej – 13 maja 1992 pokonał Alego Saidi przez techniczny nokaut w 10. rundzie.
  • mistrz interkontynentalny IBF – 22 maja 1993 pokonał Noela Magee przez techniczny nokaut w 8 rundzie.
  • mistrz świata WBO w wadze półciężkiej – 10 września 1994 pokonał Leeonzera Barbera jednogłośnie na punkty.
  • mistrz świata WBO w wadze juniorciężkiej – 17 grudnia 1994 pokonał Nestora Giovanniniego przez techniczny nokaut w 10. rundzie.
  • mistrz świata WBA/IBF w wadze półciężkiej – 13 czerwca 1997 pokonał Virgila Hilla jednogłośnie na punkty.

Jako pierwszy bokser w historii zunifikował pasy mistrzowskie organizacji WBA, IBF i WBO.

  • 48 walk wygranych – 2 walki przegrane – 0 walk remisowych.
Osiągnięcia w boksie amatorskim
Rok Tytuł
1985 Mistrz Polski Juniorów
1986 Mistrz Polski Juniorów
1986 brązowy medal w Mistrzostwach Europy Juniorów w Danii
1987 Mistrzostwo Polski Seniorów
1991 Mistrzostwo Europy Seniorów (waga półciężka)
Osiągnięcia w boksie zawodowym
Rok Tytuł
1992 Mistrzostwo Niemiec (waga półciężka)
1993 Mistrz Świata kategorii IBF (waga półciężka)
1994 Mistrz Świata kategorii WBO (waga półciężka)
1997 Mistrz Świata kategorii WBO (waga półciężka)
1997 Mistrz Świata kategorii WBA (waga półciężka)
1997 Mistrz Świata kategorii IBF (waga półciężka)
2002 „Champion wszech czasów” federacji WBO


Poprzednik
Leeonzer Barber
Mistrz świata wagi półciężkiej WBO
10 września 1994 – 18 października 2003
Następca
Julio César González
Poprzednik
Nestor Hipolito Giovannini
Mistrz świata wagi junior ciężkiej WBO
17 grudnia 1994 – styczeń 1995
Następca
Ralf Rocchigiani
Poprzednik
Virgil Hill
Mistrz świata wagi półciężkiej WBA
13 czerwca 1997 – 1 lipca 1997
Następca
Lou Del Valle
Poprzednik
Virgil Hill
Mistrz świata wagi półciężkiej IBF
13 czerwca 1997 – 1 lipca 1997
Następca
William Guthrie


Działalność biznesowa[edytuj]

Dariusz Michalczewski uważa się za twórcę i właściciela znaku towarowego Tiger Energy Drink[1], bezalkoholowego napoju energetyzującego. Nazwa napoju (z ang. Tygrys) odnosi się bezpośrednio do przydomka nadanego bokserowi przez komentatorów sportowych. Zyski z posiadania marki Dariusz Michalczewski przekazuje na działalność założonej w 2003 roku Fundacji „Równe Szanse[potrzebny przypis].

Działalność społeczna i charytatywna[edytuj]

Dariusz Michalczewski (2008)

Zainteresowanie sprawami społecznymi zaowocowało zaangażowaniem boksera w działalność charytatywną. Fundacja „Równe Szanse[2] została założona przez Dariusza Michalczewskiego w 2003 roku. Misją organizacji jest wspieranie inicjatyw mających na celu wyrównanie szans młodzieży pochodzącej ze środowisk zagrożonych negatywnymi zjawiskami społecznymi. Fundacja swoje działania kieruje przede wszystkim do utalentowanych młodych ludzi, których warunki materialne uniemożliwiają rozwijanie talentu sportowego. Fundacja „Równe Szanse” wspiera liczne sekcje bokserskie (Oświęcim, Oleśnica, Tarnów, Białystok, Ciechanów, Wieliczka, Gubin, Inowrocław), swoim patronatem obejmuje imprezy sportowe na terenie całego kraju. W 2008 roku fundacja „Równe Szanse” ufundowała m.in. 14 stypendiów dla najbardziej utalentowanych młodych adeptów boksu.

W 2014 roku poparł Kampanię Przeciw Homofobii i ich akcję „Ramię w ramię po równość” na rzecz wprowadzenia związków partnerskich w Polsce, adopcji dzieci przez pary homoseksualne i walki z homofobią[3][4][5].

Publicznie poparł kandydaturę Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w 2015 roku[6].

Media[edytuj]

Aktor[edytuj]

  • 1998: Tatort – Bienzle und der Champion
  • 1999: Modern Talking 1998/1999
  • 2004: Der Tag der Ehre – Entscheidung im Boxring
  • 2005: Sąsiedzi[7]
  • 2006: Tiger
  • 2007: Nie ma takiego numeru

Udział w telewizyjnych programach rozrywkowych (wybór)[edytuj]

Programy zagraniczne[edytuj]

  • 1998: Die Ulla Kock am Brink Show
  • 1999: Die Lotto-Show
  • 1999: Ein Herz für Kinder
  • 2000–2005: NDR Talk Show
  • 2001: Klinikum Berlin Mitte – Leben in Bereitschaft
  • 2003: Rent-a-Pocher
  • 2003: Das aktuelle Sportstudio
  • 2003: Menschen bei Maischberger
  • 2005–2008: Die Johannes B. Kerner Show
  • 2005: TV total (odc. Wok-WM #3)
  • 2005: Rent-a-Pocher
  • 2006: Pochers WM-Countdown
  • 2006: Panda, Gorilla & Co.
  • 2007: Entern oder Kentern
  • 2007: TV total (odc. McFit Fight Night)
  • 2008: TV total (odc. Autoball Europameisterschaft)
  • 2014: Markus Lanz

Teledyski[edytuj]

  • 1995: „No Mercy” – Marky Mark[9]
  • 2012: „So Wat U Wonna Do?” – DOD (Kaszalot, Zawodnik) feat. Hurragun Crew (Wojtas, Sensi, Tytson) & Liroy

Książki[edytuj]

W 2004 roku ukazała się autobiografia D. Michalczewskiego pod tytułem „Dariusz Michalczewski – Silniejszy niż strach. Moje życie” wydawnictwa Pruszyński i S-ka.

Kariera muzyczna[edytuj]

W 1995 roku Dariusz Michalczewski wystąpił w teledysku piosenki No Mercy (The fist of the Tiger) Marka Wahlberga (Marky Mark) która była dla niego napisana. Michalczewski i Wahlberg do dzisiaj są dobrymi przyjaciółmi.

W 1997 roku Dariusz Michalczewski wziął udział w nagraniu singla Niedawno zespołu Lady Pank. Utwór ten został również zarejestrowany na potrzeby telewizji. 9 listopada 2002 roku wystąpił wspólnie z Janem Borysewiczem na koncercie zespołu Scorpions, śpiewając najpierw „Zawsze tam gdzie ty”, utwór z repertuaru Lady Pank, a następnie „Hurricane” razem ze Scorpions.

Brał udział w muzycznym show stacji telewizyjnej Polsat pt. Show!Time, nadawanym od marca 2006 roku.

Życie prywatne[edytuj]

Rodzeństwo: siostra Dagmara i brat Tomasz.

Pierwszą żoną boksera była Dorota Chwaszczyńska-Michalczewska (ur. 1968 w Gdańsku), z którą brał ślub dwa razy (pierwszy w 1987 roku i drugi w 1992 roku). Z tego małżeństwa mają dwóch synów: Michała (ur. 1987) i Nicolasa (ur. 1991). 30 listopada 2004 roku para ostatecznie rozstała się[10]. W latach 2006–2008 żoną Dariusza Michalczewskiego była Patrycja Ossowska (ur. 1972). W kwietniu 2009 roku bokser ożenił się z Barbarą Imos (ur. 1980)[11][12]. 10 września 2009 roku Michalczewski został kolejny raz ojcem, Barbara Imos urodziła ich syna Dariusza[13].


Bilans walk zawodowych[edytuj]

Nr. Rezultat Rekord Przeciwnik Typ Runda, czas Data Miejsce
50 Przegrana 48–2 Fabrice Tiozzo TKO 6 (12) 26 Lut 2005 Color Line Arena, Hamburg, Niemcy
49 Przegrana 48–1 Julio César González SD 12 18 Paź 2003 Color Line Arena, Hamburg, Niemcy
48 Wygrana 48–0 Derrick Harmon KO 9 (12) 29 Mar 2003 Color Line Arena, Hamburg, Niemcy
47 Wygrana 47–0 Richard Hall TKO 10 (12) 14 Wrze 2002 Volkswagen Halle, Braunschweig, Niemcy
46 Wygrana 46–0 Joey DeGrandis KO 2 (12) 20 Kwi 2002 Hala Olivia, Gdańsk, Polska
45 Wygrana 45–0 Richard Hall TKO 11 (12), 1:50 15 Gru 2001 Estrel Hotel, Berlin, Niemcy
44 Wygrana 44–0 Alejandro Lakatos KO 9 (12), 1:35 5 Maj 2001 Volkswagen Halle, Braunschweig, Niemcy
43 Wygrana 43–0 Ka-Dy King TKO 7 (12), 0:28 16 Gru 2000 Grugahalle, Essen, Niemcy
42 Wygrana 42–0 Graciano Rocchigiani TKO 10 (12), 3:00 15 Kwi 2000 Preussag Arena, Hanover, Niemcy
41 Wygrana 41–0 Montell Griffin TKO 4 (12), 2:59 28 Sie 1999 Stadthalle, Bremen, Niemcy
40 Wygrana 40–0 Muslim Biarslanov TKO 7 (12), 1:41 3 Kwi 1999 Stadthalle, Bremen, Niemcy
39 Wygrana 39–0 Drake Thadzi TKO 9 (12), 1:45 12 Gru 1998 Ballsporthalle, Frankfurt, Niemcy
38 Wygrana 38–0 Mark Prince KO 8 (12) 19 Wrze 1998 Arena Oberhausen, Oberhausen, Niemcy
37 Wygrana 37–0 Andrea Magi TKO 4 (12) 20 Mar 1998 Ballsporthalle, Frankfurt, Niemcy
36 Wygrana 36–0 Darren Zenner RTD 6 (12), 3:00 13 Gru 1997 Alsterdorfer Sporthalle, Hamburg, Niemcy
35 Wygrana 35–0 Nicky Piper TKO 7 (12), 3:00 4 Paź 1997 Stadionsporthalle, Hanover, Niemcy
34 Wygrana 34–0 Virgil Hill UD 12 13 Czer 1997 Oberhausen, Niemcy
33 Wygrana 33–0 Christophe Girard TKO 8 (12) 13 Gru 1996 Stadionsporthalle, Hanover, Niemcy
32 Wygrana 32–0 Graciano Rocchigiani DQ 7 (12), 3:00 10 Sie 1996 Wilhelm-Koch-Stadion, Hamburg, Niemcy
31 Wygrana 31–0 Christophe Girard UD 12 8 Czer 1996 Sporthalle, Cologne, Niemcy
30 Wygrana 30–0 Asluddin Umarov TKO 5 (12), 2:30 6 Kwi 1996 Stadionsporthalle, Hanover, Niemcy
29 Wygrana 29–0 Philippe Michel UD 12 7 Paź 1995 Festhalle, Frankfurt, Niemcy
28 Wygrana 28–0 Everardo Armenta Jr. KO 5 (12), 2:59 19 Sier 1995 Eisstadion an der Brehmstraße, Düsseldorf, Niemcy
27 Wygrana 27–0 Paul Carlo KO 4 (12), 2:46 20 Maj 1995 Alsterdorfer Sporthalle, Hamburg, Niemcy
26 Wygrana 26–0 Roberto Dominguez KO 2 (12), 1:05 11 Mar 1995 Sporthalle, Cologne, Niemcy
25 Wygrana 25–0 Nestor Giovannini KO 10 (12), 1:25 17 Gru 1994 Alsterdorfer Sporthalle, Hamburg, Niemcy
24 Wygrana 24–0 Leeonzer Barber UD 12 10 Wrze 1994 Alsterdorfer Sporthalle, Hamburg, Niemcy
23 Wygrana 23–0 Melvin Wynn KO 2, 3:05 28 Maj 1994 Tivoli Eissporthalle, Aachen, Niemcy
22 Wygrana 22–0 David Davis KO 7 (10) 23 Kwi 1994 Halle, Niemcy
21 Wygrana 21–0 David Vedder DQ 1 19 Luty 1994 Sporthalle Wandsbek, Hamburg, Niemcy
20 Wygrana 20–0 Sergio Daniel Merani TD 9 (12) 20 Lis 1993 Alsterdorfer Sporthalle, Hamburg, Niemcy
19 Wygrana 19–0 Mwehu Beya PTS 12 11 Wrze 1993 Tivoli Eissporthalle, Aachen, Niemcy
18 Wygrana 18–0 Juan Alberto Barrero KO 5 (10) 26 Czer 1993 Alsterdorfer Sporthalle, Hamburg, Niemcy
17 Wygrana 17–0 Noel Magee TKO 8 (12) 22 Maj 1993 Tivoli Eissporthalle, Aachen, Niemcy
16 Wygrana 16–0 Pat Alley KO 4 3 Kwie 1993 Wandsbek, Hamburg, Niemcy
15 Wygrana 15–0 Ali Saidi KO 10 (10) 13 Luty 1993 Alsterdorfer Sporthalle, Hamburg, Niemcy
14 Wygrana 14–0 Willie McDonald KO 2 (8) 12 Czer 1993 Saaltheater Geulen, Aachen, Niemcy
13 Wygrana 13–0 Mike Peak PTS 8 8 Gru 1992 Legien-Center, Berlin, Niemcy
12 Wygrana 12–0 Keith Williams USA 2 17 Lis 1992 Holstentorhalle, Lübeck, Niemcy
11 Wygrana 11–0 Cecil Simms KO 2 7 Lis 1992 Sporthalle, Cologne, Niemcy
10 Wygrana 10–0 Steve McCarthy DQ 3 (10), 2:59 29 Wrze 1992 Legien-Center, Berlin, Niemcy
9 Wygrana 9–0 Sylvester White TKO 5 28 Sier 1992 Tivoli Eissporthalle, Aachen, Niemcy
8 Wygrana 8–0 Richard Bustin KO 4 (8) 27 Czer 1992 Quinta do Lago, Portugalia
7 Wygrana 7–0 Terrence Wright TKO 2 22 Maj 1992 Dinslaken, Niemcy
6 Wygrana 6–0 Robert Johnson TKO 2 (8), 2:41 4 Kwie 1992 Düsseldorf, Niemcy
5 Wygrana 5–0 Sean Mannion TKO 3 21 Luty 1992 Legien-Center, Berlin, Niemcy
4 Wygrana 4–0 Yves Monsieur TKO 4 (8) 28 Sty 1992 Legien-Center, Berlin, Niemcy
3 Wygrana 3–0 Zoltan Habda TKO 2 (6) 10 Sty 1992 Aachen, Niemcy
2 Wygrana 2–0 Peter Cenki TKO 2 15 Paź 1991 Legien-Center, Berlin, Niemcy
1 Wygrana 1–0 Frederic Porter TKO 2 16 Wrze 1991 Legien-Center, Berlin, Niemcy


Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]