Dariusz Nowacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dariusz Nowacki (ur. 23 czerwca 1965 w Bydgoszczy) – krytyk literacki i badacz literatury, pracownik Instytutu Nauk o Literaturze Polskiej Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach.

Redaktor kwartalnika kulturalnego „Opcje”, były redaktor kwartalnika literackiego „FA-art”, współpracownik pism literackich, a także gazet codziennych i wydawnictw. Zajmuje się głównie współczesną prozą polską. Opublikował zbiór szkiców krytycznych „Zawód: czytelnik” (Kraków 1999), za który otrzymał Nagrodę Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek, rozprawę „Ja nieuniknione. O podmiocie pisarstwa Jerzego Andrzejewskiego” (Katowice 2000) oraz książkę krytycznoliteracką „Wielkie Wczoraj” (Kraków 2004). Współautor (wraz z Ivaną Vidović Bolt) zbioru „Orkiestru iza leda. Antologija poljske kratke price” (Zagrzeb 2001) oraz antologii (wespół z Krzysztofem Uniłowskim) „Była sobie krytyka. Wybór tekstów z lat dziewięćdziesiątych i pierwszych” (Katowice 2003). Wydał ponadto: „Kto im dał skrzydła. Uwagi o prozie, dramacie i krytyce (2001-2010)" (Katowice 2011), „Ukosem. Szkice o prozie" (Katowice 2013).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paweł Majerski, Nowacki Dariusz, w: Pisarze i badacze literatury w Zagłębiu Dąbrowskim. Słownik biobibliograficzny, tom 2 (pod redakcją Pawła Majerskiego), Sosnowiec 2002, s. 154–155