Dasziw

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Daszów (obwód winnicki))
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dasziw
Дашів
Ilustracja
Pałac Potockich w Daszowie
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód winnicki
Rejon iliniecki
Populacja 
• liczba ludności

4233
Nr kierunkowy +380 4345
Kod pocztowy 22740
Położenie na mapie obwodu winnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu winnickiego
Dasziw
Dasziw
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Dasziw
Dasziw
Ziemia49°00′17″N 29°25′40″E/49,004722 29,427778
Portal Portal Ukraina

Dasziw (ukr. Дашів, pol. hist. Daszów[1]) – osiedle typu miejskiego nad Sobem na Ukrainie w rejonie ilinieckim obwodu winnickiego.

Historia[edytuj]

Dawny majątek hrabiego Wacława Seweryna Rzewuskiego, a także miejsce bitwy pod Daszowem w roku 1831. Po powstaniu klucz daszowski uległ konfiskacie, a następnie przeszedł w posiadanie Włodzimierza hr. Potockiego, syna Włodzimierza[2].

Siedziba dawnej gminy Daszów(ukr.) w powiecie lipowieckim Ukrainy.

Pałac[edytuj]

  • pałac[3] wybudowany na początku XIX w. przez Józefa Wincentego Platera odbudowany po pożarze z 1831 r. przez Włodzimierza Potockiego po 1850 r.[4] W części centralnej piętrowy, zwieńczony tympanonem; nakryty dachem dwuspadowych szczytem do frontu. Skrzydła parterowe, na wysokiej podmurówce, również kryte dachem dwuspadowym. Od frontu arkadowy portyk z sześcioma kolumnami podtrzymującymi balkon z balustradą. Do pałacu prowadzą dwubiegowe schody z balustradą rozchodzące się od środka na boki.

W roku 2016 dwór z zewnątrz był dobrze zachowany.[5]

Przypisy

  1. Daszów w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego, Tom I (Aa – Dereneczna) z 1880 r.
  2. Pamiętniki Tadeusza Bobrowskiego
  3. Antoni Urbański: Z czarnego szlaku i tamtych rubieży: zabytki polskie przepadłe na Podolu, Wołyniu, Ukrainie Z czarnego szlaku i tamtych rubieży: zabytki polskie przepadłe na Podolu, Wołyniu, Ukrainie. Warszawa: 1928, s. 119.
  4. Roman Aftanazy: Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej. Województwo bracławskie, T. 10, wyd. 2 przejrzane i uzupełnione, Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Wrocław, Warszawa: 1996, s. 79-86.
  5. Dmytro Antoniuk, Po byłych majątkach Potockich i Jaroszyńskich.

Literatura[edytuj]