Dave Finlay

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dave Finlay
Finlay w 2008 roku.
Finlay w 2008 roku.
Data i miejsce
urodzenia
31 stycznia 1958
Irlandia Północna Belfast, Irlandia Północna
Miejsce
zamieszkania
Flag of Georgia (U.S. state).svg Atlanta, Georgia
Współmałżonek Princess Paula (ślub: 1976; rozwód: 1979)
Melanie Duffin (ślub: 1983)
Dzieci 3
Kariera wrestlera
Pseudonimy
ringowe
Finlay
Dave Finlay
Fit Finlay
Sir Finlay
Fit Finley
Finley
Belfast Bruiser
Young Apollo
Wzrost 188 cm
Masa ciała 106 kg
Debiut 1974
Emerytura 2012

David Finlay Jr. (ur. 31 stycznia 1958) – północnoirlandzki wrestler oraz trener wrestlingu. Posiadacz m.in.: WCW World Television Championship (1998) oraz WWE United States Championship (2006).

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Karierę wrestlera rozpoczął w 1974 roku w promocji prowadzonej przez jego ojca. W 1978 r. przeprowadził się do Anglii i zaczął występować w takich organizacjach jak Catch Wrestling Association i Joint Promotions. W 1982 r. zdobył pierwszy tytuł w Joint Promotions - British Heavy Middleweight Championship. W 1990 r. sięgnął po pas British Heavyweight Championship. Już w październiku 1989 r. zadebiutował w federacji World Wrestling Federation (WWF) w tag teamowym dark matchu w drużynie z Markiem Rocco i Skullem Murphy'm przeciwko Alowi Perezowi, Dale'owi Wolfe'owi i Timowi Hornerowi[1].

W 1995 r. zadebiutował w World Championship Wrestling (WCW) jako Belfast Bruiser[2]. Gimmick „Belfast Bruisera” porzucił pod koniec października 1997 r., przybierając nowy pseudonim ringowy: Fit Finlay. 4 maja 1998 r. na tygodniówce Nitro sięgnął po swój pierwszy tytuł w federacji WCW - WCW World Television Championship pokonując Bookera T[3]. Tytuł ten stracił w czerwcu 1998 r. na gali WCW The Great American Bash na korzyść Bookera T. WCW World Television Championship był jedynym tytułem jaki zdobył w tejże federacji. W 1999 r. na WCW Bash at the Beach wygrał jeszcze turniej Hardcore Junkyard Invitational Tournament. W listopadzie 2000 r. zaliczył swój ostatni występ w WCW podczas house show jaki odbył się w Niemczech.

W 2001 r. po tym jak WWF zakupiło WCW, Finlay został trenerem przyszłych wrestlerów federacji WWF (WWE). Trenował m.in. Johna Cenę i Randy'ego Ortona oraz diwy. W 2004 r. okresowo walczył w ringu. W dniu 20 stycznia 2006 r. pojawił się po raz pierwszy na tygodniówce SmackDown! w walce z Mattem Hardy'm gdzie wystąpił jako antagonista. Od stycznia 2006 r. odgrywał postać „dumnego Irlandczyka, który uwielbia walczyć”[4]. Po tym jak Booker T zwyciężył w turnieju King of the Ring w 2006 r., Finlay dołączył do stajni, którą utworzył sam Booker T, występujący wtedy już pod gimmickiem „King Booker”. Stajnia ta nosiła nazwę King Booker's Court, a Dave Finlay otrzymał od Bookera T przydomek Sir Finlay.

W maju 2006 r. do Finlay'a dołączył Hornswoggle (Dylan Postl), który wielokrotnie później pomagał Finlay'owi wygrywać kolejne starcia, np. po przez podrzucanie laski shillelagh, której ten używał jako broni lub odwracając uwagę przeciwników Finlay'a (Hornswoggle odgrywał wtedy w kayfabe postać syna Finlay'a[5]). W lipcu 2006 r. na SmackDown! wywalczył swój pierwszy tytuł w World Wrestling Entertainment - był to pas WWE United States Championship. Tytuł ten stracił również na SmackDown!, w dniu 29 sierpnia 2006 r. na korzyść Mr'a Kennedy'ego. Na gali Bragging Rights w 2009 r. zdołał jeszcze sięgnąć po drużynowe trofeum tej gali z teamem SmackDown!, w której oprócz Finlay'a znaleźli się: Chris Jericho, Kane, R-Truth, Matt Hardy, David Hart Smith i Tyson Kidd[6].

W latach 2009-2011 jeszcze okresowo pojawiał się w telewizji, jednak już od 2010 r. stał się trenerem i agentem federacji WWE. W marcu 2011 r. odszedł z WWE, podpisując kontrakt z federacją Total Nonstop Action Wrestling jednak nie zawalczył dla tej federacji ani razu. Od lipca 2011 r. zaczął walczyć w federacjach niezależnych takich jak: Pro Wrestling Guerilla, Stampede Wrestling, Ring of Honor i Wrestling New Classic[7].

W lipcu 2012 r. powrócił do WWE jako zakulisowy producent i na tym stanowisku pracuje do dziś.

W wrestlingu[edytuj | edytuj kod]

Finlay zakładający dźwignię Fujiwara armbar w walce z Harrym Smithem.
Dave Finlay i Hornswoggle na jednym z show.
  • Finishery
  • Akcje rozpoznawcze
    • Finlay Press (Double foot stomp)
    • European uppercut
    • Headlock
    • High knee
    • Hotshot
    • Leg drop
    • Nerve hold
    • Rolling Hills (Rolling fireman's carry slam)
    • Running senton
    • Seated senton
    • Short-arm clothesline
  • Menadżerowie
  • Nicki
    • "The Belfast Brawler/Bruiser"
    • "The King of Terror"
    • "The Man Who Loves to Fight"
    • "The Shillelagh Swingin' Bruiser"
  • Motywy muzyczne
    • "Belfast" – Boney M. (CWA/Europe/WCW; 1977–1997, 2000–2001)
    • "Byakuen" – Osamu Totsuka (NJPW; 1991–1994)
    • "Pride (In The Name of Love)" – U2 (NJPW; 1998)
    • "Rock Energy" (WCW; 1996)
    • "Scattered" (WCW; 1997–2000)
    • "Lambeg" – Jim Johnston (WWE; styczeń 2006 – maj 2008)
    • "(Unknown Title)" – The Swaggerin' Growlers (WWE; 3 marca 2008)
    • "Hes Ma Da" – Jim Johnston (WWE; maj 2008 – czerwiec 2010)

Jako trener[edytuj | edytuj kod]

Tytuły mistrzowskie i inne osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego ojciec i dziadek również byli zawodowymi zapaśnikami, a jego siostra była sędziną wrestlingu. Jego brat - Albert był piłkarzem i grał na pozycji bramkarza w klubie Glentoran FC na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Z drugą żoną - Melanie ma troje dzieci. Cała trójka jego dzieci trenowała zapasy amatorskie. Jego najstarszy syn - David zadebiutował w wrestlingu w grudniu 2012 r. w japońskiej federacji New Japan Pro Wrestling[10]. Obecnie rodzina Finlay'ów mieszka w Atlancie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. [1], cagematch.com, [dostęp: 2018-03-21].
  2. Belfast Bruiser, theofficialwrestlingmuseum.com, [dostęp: 2018-03-22].
  3. Fit Finlay - Title History, onlineworldofwrestling.com, [dostęp: 2018-03-21].
  4. WWE: 9 Unforgivably Stupid Gimmicks That Ruined Great Characters, whatculture.com, [dostęp: 2018-03-22].
  5. Finaly, wwe.com, [dostęp: 2018-03-22].
  6. Team SmackDown def. Team Raw, wwe.com, [dostęp: 2018-03-22].
  7. Finlay, cagematch.com, [dostęp: 2018-03-22].
  8. Trained, cagematch.com, [dostęp: 2018-03-22].
  9. Titles, cagematch.com, [dostęp: 2018-03-22].
  10. David Finlay, njpw1972.com, [dostęp: 2018-03-22].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]