David Cameron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
David Cameron
David Cameron (cropped).jpg
David Cameron w 2013
Data i miejsce urodzenia 9 października 1966
Londyn
Wielka Brytania 78. Premier Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Okres urzędowania od 11 maja 2010
Poprzednik Gordon Brown
Wielka Brytania 40. Lider Opozycji
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Okres urzędowania od 6 grudnia 2005
do 11 maja 2010
Poprzednik Michael Howard
Następca Harriet Harman
Odznaczenia
Order Króla Abdulaziza al Sauda I klasy (Arabia Saudyjska)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

David William Donald Cameron (ur. 9 października 1966 w Londynie) – brytyjski polityk, od 11 maja 2010 premier Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, od 2005 lider Partii Konserwatywnej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Początki kariery[edytuj | edytuj kod]

David Cameron dorastał niedaleko Wantage w hrabstwie Oxfordshire. Jest synem maklera giełdowego Iana Donalda Camerona i Mary Fleur Mount, córki sir Williama Mounta, 2. baroneta. Cameron posiada szkockie korzenie, a jednym z jego przodków jest król Wielkiej Brytanii Wilhelm IV Hanowerski. Wykształcenie odebrał w Eton College. W wieku 15 lat został ukarany przez szkołę za palenie marihuany. Później miał rok przerwy w odbywaniu nauki, podczas którego wyjechał do Związku Radzieckiego, gdzie, jak sam przypuszcza[1], próbowało go zwerbować KGB.

Po powrocie rozpoczął studia w Brasenose College na Uniwersytecie Oksfordzkim. Uczelnię tę ukończył z tytułem licencjata politologii, filozofii i ekonomii[2]. Jeden z jego profesorów, Vernon Bogdanor, określił go jako najzdolniejszego studenta jakiego znał, z poglądami umiarkowanie konserwatywnymi[3]. Podczas studiów Cameron był członkiem klubu studenckiego Bullingdon Club, wzbudzającego wiele kontrowersji z powodu prowadzenia przez jego członków bujnego życia towarzyskiego i obfitej konsumpcji alkoholu.

Po ukończeniu uczelni z dyplomem pierwszej klasy w 1988, Cameron przez 4 lata pracował w departamencie badawczym Partii Konserwatywnej. Po wyborach 1992 został specjalnym doradcą rządu, początkowo w Ministerstwie Skarbu, później w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych.

W latach 1994–2001 Cameron był dyrektorem ds. spółki Carlton Communications.

W Izbie Gmin[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą próbę dostania się do Izby Gmin podjął w 1997. Startował wtedy w okręgu Stafford, ale nie osiągnął zamierzonego celu[4]. Udało mu się natomiast w 2001 r., kiedy wygrał wybory w okręgu Witney[5]. Od razu po wyborach wszedł w skład parlamentarnej komisji spraw wewnętrznych. W 2003 r. został wiceprzewodniczącym Partii Konserwatywnej. Rok później był głównym mówcą konserwatystów w sprawach dotyczących samorządu lokalnego. Niedługo później został ministrem edukacji w gabinecie cieni[6].

Lider opozycji[edytuj | edytuj kod]

Po kolejnej porażce konserwatystów w wyborach w maju 2005 ze stanowiska lidera partii zrezygnował Michael Howard. Cameron zgłosił swoją kandydaturę 29 września. Zyskał poparcie innego wiceprzewodniczącego partii, Michaela Ancrama, byłego lidera konserwatystów Williama Hague'a, Kanclerza Skarbu w gabinecie cieni George'a Osbone'a oraz Olivera Letwina i Borisa Johnsona[7]. W swojej deklaracji Cameron ogłosił, że chce aby ludzie znów byli dumni z faktu bycia konserwatystami[8].

Pierwsza tura wyborów na przewodniczącego partii odbyła się 18 października. Oprócz Camerona w wyborcze szranki stanęli Kenneth Clarke (Kanclerz Skarbu w rządzie Johna Majora), David Davis (minister spraw wewnętrznych w gabinecie cieni) oraz Liam Fox (minister spraw zagranicznych w gabinecie cieni). W pierwszej turze (głosowali, podobnie jak w drugiej, tylko konserwatywni deputowani do Izby Gmin, w liczbie 198) najlepszy wynik uzyskał Davis (62 głosy), drugi był niespodziewanie Cameron z 56 głosami, trzeci Fox – 42 głosy. Odpadł Clarke, który uzyskał 38 głosów.

Druga tura odbyła się 20 października. Tym razem wygrał Cameron (90 głosów) przed Davisem (57 głosów). Odpadł Fox (51 głosów). W trzeciej turze głosowali wszyscy członkowie Partii Konserwatywnej. Cameron wygrał zdecydowanie, uzyskując 78% głosów. Jego wybór na przewodniczącego Partii Konserwatywnej i jednocześnie lidera opozycji został ogłoszony 6 grudnia[9].

Po wyborach, Cameron odszedł w znacznym stopniu od tradycyjnego programu konserwatystów, wprowadzając doń liczne zmiany. Polegają one na m.in. rezygnacji z obniżki podatków (na rzecz ich uproszczenia i spłaszczenia), nawoływaniu do bardziej proekologicznej polityki rządu, próbie zmniejszenia kar za niektóre przestępstwa, deklaracji, że Partia Konserwatywna nie działa wyłącznie w interesie klasy średniej i najbogatszych, ale także uboższej warstwy społecznej, oraz zwiększeniu wydatków na rzecz walki z biedą i ubóstwem w krajach Trzeciego Świata. Popiera również walkę z terroryzmem i interwencję w Iraku. Jego flagowe hasło to "odpowiedzialność społeczna" – czyli współpraca aktywnych jednostek, biznesu i władz lokalnych. Opowiada się także za ograniczeniem prywatnego finansowania partii politycznych.

Chęć tak radykalnej, w pewnych dziedzinach, zmiany wizerunku partii wywołała konflikt z grupą starszych jej działaczy, ale równocześnie zaowocowała wzrostem jej notowań, które przyniosły konserwatystom zwycięstwo w wyborach parlamentarnych w 2010.

Premier Wielkiej Brytanii[edytuj | edytuj kod]

10 maja 2010, po złożeniu dymisji przez Gordona Browna, królowa Elżbieta II powierzyła Davidowi Cameronowi misję utworzenia nowego rządu[10]. W 2013 roku w celach charytatywnych wystąpił w teledysku zespołu One Direction.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

David Cameron wraz z rodziną mieszka w rezydencji Witney w hrabstwie Oxfordshire. 1 czerwca 1996 poślubił Samanthę Sheffield (ur. 18 kwietnia 1971), córkę sir Reginalda Sheffielda, 8. baroneta, i Annabel Jones, będącą córką pisarza Timothy'ego Jonesa. Cameronowie doczekali się czwórki dzieci

  • Ivan Reginald Ian Cameron (8 kwietnia 2002 – 25 lutego 2009), cierpiał na mózgowe porażenie dziecięce[11]
  • Nancy Gwen Cameron (ur. 19 stycznia 2004)
  • Arthur Elwen Cameron (ur. 14 lutego 2006)
  • Florence Rose Endellion Cameron (ur. 24 sierpnia 2010)

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]