David Cameron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
David Cameron
David Cameron portrait (cropped).jpg
David Cameron w 2013
Data i miejsce urodzenia 9 października 1966
Londyn
Wielka Brytania 78. Premier Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
Okres od 11 maja 2010
do 13 lipca 2016
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Poprzednik Gordon Brown
Następca Theresa May
Wielka Brytania 40. Lider Opozycji
Okres od 6 grudnia 2005
do 11 maja 2010
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Poprzednik Michael Howard
Następca Harriet Harman
Przewodniczący Partii Konserwatywnej
Okres od 2005
do 2016
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Poprzednik Michael Howard
Następca Theresa May
Accession Treaty 2011 David Cameron signature.svg
Odznaczenia
Order Króla Abdulaziza al Sauda I klasy (Arabia Saudyjska)

David William Donald Cameron (ang. [ˈkæmɹən], ur. 9 października 1966 w Londynie) – brytyjski polityk, od 11 maja 2010 do 13 lipca 2016 premier Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, od 2005 do 2016 lider Partii Konserwatywnej, w latach 2001-2016 poseł do Izby Gmin z okręgu Witney.

Życiorys[edytuj kod]

Początki kariery[edytuj kod]

David Cameron dorastał niedaleko Wantage w hrabstwie Oxfordshire. Jest synem maklera giełdowego Iana Donalda Camerona i Mary Fleur Mount, córki sir Williama Mounta, 2. baroneta. Cameron posiada szkockie korzenie, a jednym z jego przodków jest król Wielkiej Brytanii Wilhelm IV Hanowerski. Wykształcenie odebrał w Eton College. W wieku 15 lat został ukarany przez szkołę za palenie marihuany. Później miał rok przerwy w odbywaniu nauki, podczas którego wyjechał do Związku Radzieckiego, gdzie, jak sam przypuszcza[1], próbowało go zwerbować KGB.

Po powrocie rozpoczął studia w Brasenose College na Uniwersytecie Oksfordzkim. Uczelnię tę ukończył z tytułem licencjata politologii, filozofii i ekonomii[2]. Jeden z jego profesorów, Vernon Bogdanor, określił go jako najzdolniejszego studenta jakiego znał, z poglądami umiarkowanie konserwatywnymi[3]. Podczas studiów Cameron był członkiem klubu studenckiego Bullingdon Club, wzbudzającego wiele kontrowersji z powodu prowadzenia przez jego członków bujnego życia towarzyskiego i obfitej konsumpcji alkoholu.

Po ukończeniu uczelni z dyplomem pierwszej klasy w 1988, Cameron przez 4 lata pracował w departamencie badawczym Partii Konserwatywnej. Po wyborach 1992 został specjalnym doradcą rządu, początkowo w Ministerstwie Skarbu, później w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych.

W latach 1994–2001 Cameron był dyrektorem w Carlton Communications.

W Izbie Gmin[edytuj kod]

Pierwszą próbę dostania się do Izby Gmin podjął w 1997. Startował wtedy w okręgu Stafford, ale nie osiągnął zamierzonego celu[4]. Udało mu się natomiast w 2001 r., kiedy wygrał wybory w okręgu Witney[5]. Od razu po wyborach wszedł w skład parlamentarnej komisji spraw wewnętrznych. W 2003 r. został wiceprzewodniczącym Partii Konserwatywnej. Rok później był głównym mówcą konserwatystów w sprawach dotyczących samorządu lokalnego. Niedługo później został ministrem edukacji w gabinecie cieni[6].

Lider opozycji[edytuj kod]

Po kolejnej porażce konserwatystów w wyborach w maju 2005 ze stanowiska lidera partii zrezygnował Michael Howard. Cameron zgłosił swoją kandydaturę 29 września. Zyskał poparcie innego wiceprzewodniczącego partii, Michaela Ancrama, byłego lidera konserwatystów Williama Hague'a, Kanclerza Skarbu w gabinecie cieni George'a Osbone'a oraz Olivera Letwina i Borisa Johnsona[7]. W swojej deklaracji Cameron ogłosił, że chce, aby ludzie znów byli dumni z faktu bycia konserwatystami[8].

Pierwsza tura wyborów na przewodniczącego partii odbyła się 18 października. Oprócz Camerona w wyborcze szranki stanęli: Kenneth Clarke (kanclerz skarbu w rządzie Johna Majora), David Davis (minister spraw wewnętrznych w gabinecie cieni) oraz Liam Fox (minister spraw zagranicznych w gabinecie cieni). W pierwszej turze (głosowali, podobnie jak w drugiej, tylko konserwatywni deputowani do Izby Gmin, w liczbie 198) najlepszy wynik uzyskał Davis (62 głosy), drugi był niespodziewanie Cameron z 56 głosami, trzeci Fox – 42 głosy. Odpadł Clarke, który uzyskał 38 głosów.

Druga tura odbyła się 20 października. Tym razem wygrał Cameron (90 głosów) przed Davisem (57 głosów). Odpadł Fox (51 głosów). W trzeciej turze głosowali wszyscy członkowie Partii Konserwatywnej. Cameron wygrał zdecydowanie, uzyskując 78% głosów. Jego wybór na przewodniczącego Partii Konserwatywnej i jednocześnie lidera opozycji został ogłoszony 6 grudnia[9].

Po wyborach, Cameron odszedł w znacznym stopniu od tradycyjnego programu konserwatystów, wprowadzając doń liczne zmiany. Polegają one m.in. na: rezygnacji z obniżki podatków (na rzecz ich uproszczenia i spłaszczenia), nawoływaniu do bardziej proekologicznej polityki rządu, próbie zmniejszenia kar za niektóre przestępstwa, deklaracji, że Partia Konserwatywna nie działa wyłącznie w interesie klasy średniej i najbogatszych, ale także uboższej warstwy społecznej, oraz zwiększeniu wydatków na rzecz walki z biedą i ubóstwem w krajach Trzeciego Świata. Popiera również walkę z terroryzmem i interwencję w Iraku. Jego flagowe hasło to "odpowiedzialność społeczna" – czyli współpraca aktywnych jednostek, biznesu i władz lokalnych. Opowiada się także za ograniczeniem prywatnego finansowania partii politycznych.

Chęć tak radykalnej, w pewnych dziedzinach, zmiany wizerunku partii wywołała konflikt z grupą starszych jej działaczy, ale równocześnie zaowocowała wzrostem jej notowań, które przyniosły konserwatystom zwycięstwo w wyborach parlamentarnych w 2010.

Premier Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej[edytuj kod]

10 maja 2010, po złożeniu dymisji przez Gordona Browna, królowa Elżbieta II powierzyła Davidowi Cameronowi misję utworzenia nowego rządu[10]. Cameron utworzył koalicyjny gabinet złożony z posłów Partii Konserwatywnej i Liberalnych Demokratów. Wicepremierem został Nick Clegg. W 2013 roku w celach charytatywnych wystąpił w teledysku zespołu One Direction.

W wyborach parlamentarnych w 2015 r. Partia Konserwatywna zwyciężyła zapewniając sobie bezwzględną większość głosów, a David Cameron zachował stanowisko premiera w jednopartyjnym rządzie.

Po ogłoszeniu 24 czerwca 2016 wyników referendum w sprawie członkostwa Wielkiej Brytanii w Unii Europejskiej, w którym większość głosujących opowiedziała się za opuszczeniem UE, David Cameron ogłosił rezygnację ze stanowiska lidera Partii Konserwatywnej i zapowiedział swoją dymisję z urzędu premiera po wyborze następcy[11]. Swoją decyzję uargumentował tym, że negocjacje z UE w sprawie zrzeczenia się członkostwa Wielkiej Brytanii muszą rozpocząć się pod przewodnictwem nowego premiera[12]. Po ogłoszeniu Theresy May liderką Partii Konserwatywnej, ustąpił ze stanowiska szefa rządu 13 lipca 2016[13], a 12 września 2016 zrzekł się mandatu posła do Izby Gmin ze skutkiem natychmiastowym[14].

Życie prywatne[edytuj kod]

David Cameron wraz z rodziną mieszka w rezydencji Witney w hrabstwie Oxfordshire. 1 czerwca 1996 poślubił Samanthę Sheffield (ur. 18 kwietnia 1971), córkę sir Reginalda Sheffielda i Annabel Jones. Cameronowie doczekali się czwórki dzieci:

  • Ivan Reginald Ian Cameron (8 kwietnia 2002 – 25 lutego 2009), cierpiał na mózgowe porażenie dziecięce[15]
  • Nancy Gwen Cameron (ur. 19 stycznia 2004)
  • Arthur Elwen Cameron (ur. 14 lutego 2006)
  • Florence Rose Endellion Cameron (ur. 24 sierpnia 2010)

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj kod]