Dawidy (województwo warmińsko-mazurskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dawidy
wieś
Ilustracja
Pałac Dawidy
Państwo

 Polska

Województwo

 warmińsko-mazurskie

Powiat

elbląski

Gmina

Pasłęk

Strefa numeracyjna

55

Kod pocztowy

14-400

Tablice rejestracyjne

NEB

SIMC

0154714

Położenie na mapie gminy Pasłęk
Mapa konturowa gminy Pasłęk, u góry znajduje się punkt z opisem „Dawidy”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry znajduje się punkt z opisem „Dawidy”
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa konturowa województwa warmińsko-mazurskiego, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Dawidy”
Położenie na mapie powiatu elbląskiego
Mapa konturowa powiatu elbląskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Dawidy”
Ziemia54°08′01″N 19°41′13″E/54,133611 19,686944

Dawidywieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Pasłęk przy drodze wojewódzkiej nr 505. Wieś wchodzi w skład sołectwa Stegny.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.

Inne miejscowości o nazwie "Dawidy": Dawidy, Dawidów.

Historia i zabytki[edytuj | edytuj kod]

W roku 1663 wdowa po Jerzym Drzewickim sprzedała majątek rodzinie Dohnów. Od tej pory aż do 1945 r. Dawidy należały do klucza dóbr rodu zu Dohna-Schlobitten (Słobity). Początkowo istniał tu jedynie niewielki folwark.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty[1]:

  • pałac, powstał w latach 1730-1731, o cechach baroku holenderskiego według projektu Johanna Caspara Hindersina. Budynek dwukondygnacyjny, przykryty dachem mansardowym. W niedługim czasie dwór zyskał miano "Domu wdów", gdyż zamieszkiwały tu wdowy lub samotne kobiety z rodziny Dohnów. Pełnił rolę pałacyku myśliwskiego czego dowodem jest istnienie dwóch wędzarni i wielkiej kuchni na parterze dworu. W XIX w. urządzano w nim wiele ważnych spotkań towarzyskich m.in. gościł tu cesarz Wilhelm II z rodziną. Od 1976 r. pełnił rolę pensjonatu z restauracją. Gościł tu książę Aleksander zu Dohna (ostatni właściciel Słobit). Obecnie pałac odzyskał swoją świetność i pełni funkcje kameralnego pensjonatu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mirosław Garniec, Małgorzata Jackiewicz-Garniec: Pałace i dwory dawnych Prus Wschodnich. ARTA, 2001. ISBN 83-912840-2-6.