Dawidy (województwo warmińsko-mazurskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dawidy
Pałac Dawidy
Pałac Dawidy
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat elbląski
Gmina Pasłęk
Strefa numeracyjna (+48) 55
Kod pocztowy 14-400
Tablice rejestracyjne NEB
SIMC 0154714
Położenie na mapie gminy Pasłęk
Mapa lokalizacyjna gminy Pasłęk
Dawidy
Dawidy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Dawidy
Dawidy
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Dawidy
Dawidy
Położenie na mapie powiatu elbląskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu elbląskiego
Dawidy
Dawidy
Ziemia54°08′01″N 19°41′13″E/54,133611 19,686944

Dawidywieś w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie elbląskim, w gminie Pasłęk przy drodze wojewódzkiej nr 505. Wieś wchodzi w skład sołectwa Stegny.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa elbląskiego.

Inne miejscowości o nazwie "Dawidy": Dawidy, Dawidów

Historia i zabytki[edytuj | edytuj kod]

W roku 1663 wdowa po Jerzym Drzewickim sprzedała majątek rodzinie Dohnów. Od tej pory aż do 1945 r. Dawidy należały do klucza dóbr rodu zu Dohna-Schlobitten (Słobity). Początkowo istniał tu jedynie niewielki folwark.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty[1]:

  • pałac, powstał w latach 1730-1731, o cechach baroku holenderskiego według projektu Johanna Caspara Hindersina. Budynek dwukondygnacyjny, przykryty dachem mansardowym. W niedługim czasie dwór zyskał miano "Domu wdów", gdyż zamieszkiwały tu wdowy lub samotne kobiety z rodziny Dohnów. Pełnił rolę pałacyku myśliwskiego czego dowodem jest istnienie dwóch wędzarni i wielkiej kuchni na parterze dworu. W XIX w. urządzano w nim wiele ważnych spotkań towarzyskich m. in. gościł tu cesarz Wilhelm II z rodziną. Od 1976 r. pełnił rolę pensjonatu z restauracją. Gościł tu książę Aleksander zu Dohna (ostatni właściciel Słobit). Obecnie pałac odzyskał swoją świetność i pełni funkcje kameralnego pensjonatu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mirosław Garniec, Małgorzata Jackiewicz-Garniec: Pałace i dwory dawnych Prus Wschodnich. ARTA, 2001. ISBN 83-912840-2-6.