Day of the Locusts

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Day of the Locusts
Utwór Boba Dylana
z albumu New Morning
Wydany 21 października 1970
Nagrywany czerwiec 1970
Gatunek rock
Długość 3:57
Twórca Bob Dylan
Producent Bob Johnston
Wydawnictwo Columbia Records

Day of the Locusts – piosenka skomponowana przez Boba Dylana, nagrana przez niego najpewniej w czerwcu 1970 r. i wydana na albumie New Morning w październiku 1970 r.

Historia i charakter utworu[edytuj | edytuj kod]

Utwór ten został nagrany na 8 sesji do albumu w czerwcu 1970 r. Niepewne jest miejsce dokonania nagrania; było nim albo Columbia Studio w Nowym Jorku, albo Bearsville Studio w Woodstock, założone przez ówczesnego menedżera Dylana – Alberta Grossmana. Był to jedyny utwór, nad którym na tej sesji pracowano. Producentem tej sesji był Al Kooper[1].

Idea piosenki wykrystalizowała się dzięki trzem źródłom; jednej z 10 plag egipskich (źródłem jest tu Biblia), słynnej powieści Nathanaela Westa (sfilmowanej) Dzień szarańczy oraz ceremonii wręczenia Dylanowi doktoratu honoris causa 9 czerwca 1970 r. na Princeton University. Te trzy źródłowe czynniki przetworzone przez poetycki umysł Dylana, dały w efekcie niezwykle skondensowane wyrażenie niewiary i braku zaufania do wszelkich instytucji. "Sędziowie" (ang. judges) pojawiający się w tekście Dylana, to właśnie profesorowie w swoich akademickich togach, których stopnie naukowe są tak naprawdę wyrokami śmierci. Według Dylana studia – nawet na uniwersytetach Ligi Bluszczowej – wiodą do śmierci ducha.

Dylan udał się po odbiór honorowego doktoratu w towarzystwie Davida Crosby'ego i swojej żony Sary. David Crosby wspominał[2], że Dylan absolutnie odmówił udania się na tę ceremonię uniwersytecką. Nie ustąpił nawet prośbom swojej żony. W końcu Crosby powiedział No daj spokój Bob, to jest honor! Crosby z Sarą przekonywali go jeszcze przez długi czas i w końcu Dylan ustąpił[3].

Jest to jedna z niewielu piosenek Dylana, w której wiodącym instrumentem jest fortepian.

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

Sesja ósma

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions. Str. 85
  2. The Telegraph #45 (lato 1993)
  3. Przed domem czekała limuzyna Davida, co jeszcze bardziej pognębiło Dylana. Jadąc na ceremonię palili marihuanę i Dylan zaczął popadać w paranoję. Po przybyciu na miejsce odmówił założenia uniwersyteckiego nakrycia głowy i togi. Gdy mu powiedziano, ze wtedy nie dostanie tytułu, odparł, że wcale nie musi go mieć, bo o niego nie prosił. W końcu ustąpił. Ale do końca był "nerwowy" i "niekomunikatywny". Właściwie rozmawiał tylko z Corettą Scott King – żoną Martina Luthera Kinga, która także otrzymała tytuł doktora honoris causa

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. The Early Years. Omnibus Press. Nowy Jork, 2004 ​ISBN 1-84449-095-5
  • Clinton Heylin. Bob Dylan. The Recording Sessions. St. Martin Press. Nowy Jork, 1995 ​ISBN 0-312-13439-8
  • Oliver Trager. Keys to the Rain. Billboard Books. Nowy Jork, 2004 ​ISBN 0-8230-7974-0

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]