De Havilland Venom

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
de Havilland DH.112 Venom
(dane: de Havilland Venom NF 3)
De Havilland Venom w barwach Szwajcarskich Sił Powietrznych
De Havilland Venom w barwach Szwajcarskich Sił Powietrznych
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent de Havilland
Typ samolot myśliwsko-bombowy
Załoga 1
2 (wersje nocne)
Historia
Data oblotu 2 września 1949
Lata produkcji 1952-?
Wycofanie ze służby 1962 (RAF)
1983
Egzemplarze 1480[1]
Dane techniczne
Napęd 1 silnik turboodrzutowy de Havilland Ghost
Ciąg 21,6 kN
Wymiary
Rozpiętość 13,06 m
Długość 11,17 m
Wysokość 1,98 m
Masa
Własna 4393 kg
Użyteczna 5632 kg
Startowa 6532 kg
Osiągi
Prędkość maks. 973 km/h
Prędkość wznoszenia 32 m/s
Pułap 13 715 m
Zasięg 1609 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
armata automatyczna HS.404 kalibru 20 mm, do 900 kg niekierowanych pocisków rakietowych lub bomb
Użytkownicy
Wielka Brytania, Irak, Nowa Zelandia, Szwajcaria, Szwecja, Wenezuela, Włochy
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

De Havilland DH.112 Venombrytyjski samolot myśliwsko-bombowy opracowany na początku lat 50. XX wieku przez przedsiębiorstwo de Havilland. Samolot, będący następcą myśliwca de Havilland Vampire, charakteryzował się podobną do poprzednika dwubelkową konstrukcją, a jego napęd stanowił turboodrzutowy silnik Ghost.

Oblot samolotu Venom miał miejsce 2 września 1949 roku. W 1952 roku do służby w Royal Air Force trafiły pierwsze jednomiejscowe egzemplarze samolotu, a rok później służbę rozpoczęły także dwumiejscowe myśliwce w wersji nocnej. Samoloty Venom, stacjonujące głównie poza granicami Wielkiej Brytanii – na Bliskim i Dalekim Wschodzie oraz w Niemczech Zachodnich, wzięły udział m.in. w działaniach podczas kryzysu sueskiego. Ostatnie samoloty tego typu zostały wycofane ze służby w 1962 roku.

Poza Wielką Brytanią samoloty służyły w siłach powietrznych Iraku, Nowej Zelandii, Szwajcarii, Szwecji, Wenezueli oraz Włoch. Ostatnie egzemplarze zakończyły służbę w 1983 roku.

Na bazie samolotu opracowano również morską wersję Sea Venom.

Przypisy

  1. W tym 671 w wersjach nocnych lub morskich (Sea Venom).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]