Dead Can Dance

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dead Can Dance
Dead Can Dance 2005.jpg
Dead Can Dance podczas koncertu w 2005 roku.
Pochodzenie Australia Melbourne
Gatunek dream pop[1]
new age[1]
rock alternatywny[1]
pop alternatywny[1]
indie rock[1]
world music
dark wave, gothic
Aktywność 1981–1998, 2005, od 2011
Wytwórnia płytowa 4AD, PIAS
Obecni członkowie
Lisa Gerrard
Brendan Perry
Byli członkowie
Simon Monroe
Paul Erikson
Peter Ulrich
Strona internetowa

Dead Can Dance – brytyjsko-australijska grupa muzyczna prezentująca alternatywne spojrzenie na world music, z wpływami gatunków zaliczanych do szeroko pojętego dark independent. Powstała w 1981 roku w Melbourne z inicjatywy Brytyjczyka Brendana Perry’ego, do którego wkrótce dołączyła Australijka Lisa Gerrard[2]. Zespół rozwiązano w 1998 roku. Siedem lat później, w 2005 roku, został on reaktywowany. Jednak po trasie koncertowej grupa zaprzestała grania. W 2011 roku duet wznowił działalność[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Choć Dead Can Dance uformowali się w 1981 roku w Melbourne, to rok później – zdegustowani wąskimi horyzontami tamtejszej sceny muzycznej – przenieśli się do Londynu. Tam w ciągu roku podpisali kontrakt z jedną z najsławniejszych wytwórni muzyki alternatywnej – 4AD. Gdy właściciel firmy – Ivo Watts-Russell – usłyszał nagranie demo grupy i powiedział: „najsilniejszym wrażeniem było poczucie czegoś wyjątkowo oryginalnego”, zwrócił także uwagę na „niezwykły głos Lisy”. W 1983 roku Dead Can Dance nagrali sesję dla Johna Peela, a niedługo później światło dzienne ujrzał ich pierwszy album zatytułowany po prostu Dead Can Dance – kolekcja utworów z lat wcześniejszych. Nie okazał się on wielkim sukcesem, podobno głównie przez problemy z dźwiękiem.

Dużo większym sukcesem można nazwać ich drugi album Spleen and Ideal – choćby dlatego, że znalazł się na drugim miejscu brytyjskiej listy przebojów muzyki niezależnej. Od tego momentu Brendan i Lisa bardziej odważnie eksperymentowali z nowymi instrumentami i formami. Wyruszyli także w trasę koncertową.

Tak naprawdę właścicielowi 4AD najbardziej spodobał się dopiero trzeci album Dead Can Dance – Within the Realm of a Dying Sun, na którym Lisa i Brendan współpracowali z producentem Johnem Riversem. To brzmiało jak nic dotąd – wspomina Ivo.

Sukces ten sprawił, że formacja jeszcze chętniej czerpała inspiracje i motywy z muzyki etnicznej, chorałów gregoriańskich czy w ogóle muzyki dawnej. W krótkim czasie pojawiła się propozycja wykorzystania muzyki duetu na potrzeby filmowych ścieżek dźwiękowych. El Nino De La Luna (Moonchild) z 1988 roku był pierwszym filmem, dla którego zespół nagrał ścieżkę; jednocześnie w filmie debiutowała jako aktorka Gerrard. Natomiast w 1989 roku ich muzyka pojawiła się w filmie Rona Fricke Baraka.

Dopiero w 1993 roku ukazał się album Toward the Within z zapisem ich występu na żywo.

W 2012 roku formacja odbyła światowe tournée promujące nowy album studyjny (Anastasis)[4].

W 2005 i 2012 roku zespół odwiedził Polskę, dając koncerty w Warszawskiej Sali Kongresowej. W 2013 roku odbyły się trzy kolejne koncerty w Polsce (Wrocław, Sopot, Zabrze)[5].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. a b c d e Stephen Thomas Erlewine, Vladimir Bogdanov: Dead Can Dance Biography (ang.). allmusic.com. [dostęp 2010-04-20].
  2. Wiesław Weiss: Wielka Rock Encyklopedia. Tom I. Warszawa: Iskry, 2000, s. 727. ISBN 83-207-1658-6.
  3. AmbientMusicGuide.com – Dead Can Dance (ang.). ambientmusicguide.com. [dostęp 2015-12-20].
  4. Stephen Thomas Erlewine, Vladimir Bogdanov: Dead Can Dance – Biography | Billboard (ang.). billboard.com. [dostęp 2015-12-20].
  5. Search for setlists: tour:(2012–2013 Anastasis World Tour) (page 2) | setlist.fm (ang.). setlist.fm. [dostęp 2015-12-20].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]