Deathmatch

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Deathmatch (w skrócie DM; ang. wym. [ˈdɛθmæt͡ʃ]; znany też jako Player vs All, Free For All) – tryb rozgrywki w grach wieloosobowych, znany przede wszystkim z gier FPS. Celem gry w trybie deathmatch jest zabicie (inaczej sfragowanie, czyli zdobycie fraga) jak największej liczby przeciwników przed upływem limitu czasowego bądź do momentu, gdy któryś z graczy zdobędzie odpowiednią ilość fragów[1]. Zazwyczaj zabity gracz musi poczekać na swój respawn, aby grać dalej.

W trybie team deathmatch (TDM) gracze podzieleni są na dwie lub więcej drużyn, mających osobny licznik fragów. Friendly fire (ogień sprzymierzeńców) może zadawać obrażenia lub nie, zależnie od ustawień. Jeżeli zadaje, to gracz, który zabił sprzymierzeńca (taka sytuacja to team kill), zazwyczaj zmniejsza swój wynik, a przez to wynik drużyny, o określoną w ustawieniach ilość punktów. Drużyna z największą ilością zdobytych fragów w momencie końca gry wygrywa.

Innym wariantem jest last man standing, gdzie wygrywa ostatni żywy gracz[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy deathmatch został rozegrany prawdopodobnie w 1983 roku przez Drewa Majora i Kyle’a Powella w grze Snipes[1]. Termin deathmatch pierwszy raz został oficjalnie użyty przez Johna Romera w 1993 roku podczas zapowiedzi gry Doom, a później zdobył popularność dzięki serii gier Quake[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 deathmatch (pol.). Gry-Online. [dostęp 2012-09-30].