Dekokcja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dekokcja (łac. decoquere, decoctum = zagotowanie, wygotowanie) – metoda zacierania słodu browarnego, w trakcie której 1/3 całego zacieru zostaje oddzielona i zagotowana w oddzielnym kotle. Następnie gorąca zwracana jest do kadzi zaciernej z zacierem głównym, podnosząc skokowo jego temperaturę[1]. Czynność tę wykonuje się głównie dla lepszego skleikowania skrobi i osiągnięcia piwa o pełniejszym smaku.

W metodzie dekokcyjnej wyróżnia się system jednowarowy, dwuwarowy oraz trójwarowy. Oznacza to, że dekokcja została przeprowadzona jednokrotnie, dwukrotnie lub trzykrotnie[2]. Ze względów ekonomicznych metoda dekokcyjna zacierania słodu stosowana jest obecnie rzadko. Najczęściej stosuje się ją przy warzeniu koźlaków, piw pszenicznych lub pilznerów. Drugim sposobem zacierania jest metoda infuzyjna.

Przykład zacierania słodu z wykorzystaniem metody dwuwarowej

Przypisy

  1. Ziemowit Fałat, Renata Górska, Paweł Plinta, Andrzej Sadownik, Dariusz Wojtala: Przewodnik piwosza. Bielsko-Biała: 2002, s. 40. ISBN 83-7304-030-7.
  2. Tadeusz Pazera, Tadeusz Rzemieniuk: Browarnictwo. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1998, s. 125. ISBN 83-02-06930-2.

Bibliografia[edytuj]

Zobacz też[edytuj]