Delfin zwyczajny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Delfin (rodzaj ssaka))
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Delfin zwyczajny
Delphinus delphis[1]
Linnaeus, 1758[2]
Ilustracja
Ilustracja
Porównanie wielkości z przeciętnym człowiekiem
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Rząd Cetartiodactyla
Podrząd Whippomorpha
Infrarząd walenie
Parvordo zębowce
Nadrodzina Delphinoidea
Rodzina delfinowate
Rodzaj Delphinus
Linnaeus, 1758[2]
Gatunek delfin zwyczajny
Synonimy

Rodzaju:

Gatunku:

  • Delphinus capensis J.E. Gray, 1828
  • Delphinus major J.E. Gray, 1866
Podgatunki
  • D. d. delphis Linnaeus, 1758
  • D. d. bairdii Dall, 1873
  • D. d. ponticus Barabash, 1935
  • D. d. tropicalis van Bree, 1971
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[5]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Delfin zwyczajny[6][7], delfin pospolity[7], delfin długopyski[6] (Delphinus delphis) – gatunek ssaka morskiego z rodziny delfinowatych (Delphinidae). Średniej wielkości delfin, najpospolitszy z waleni, zamieszkuje niemal wszystkie morza tropikalne i umiarkowane. W Morzu Bałtyckim spotykany bardzo rzadko.

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Delfin zwyczajny występuje w zależności od podgatunku[8]:

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Tradycyjnie w rodzaju Delphinus umieszczano dwa gatunki D. delphis i D. capensis[9], rozróżniając je na podstawie długości pysków, lecz badania molekularne przeprowadzone w 2015 roku nie potwierdzają tego podziału, ponieważ formy z długimi pyskami wydają się być konwergentne, ewoluując w różnych miejscach w oparciu o warunki ekologiczne. W rezultacie obecnie (2020) najlepszą opcją jest objęcie wszystkich populacji Delphinus jednym szeroko rozprzestrzenionym gatunkiem. Nazwa capensis jest uważana za synonim delphis, a ponticus (tradycyjnie podgatunek D. delphis) i tropicalis (tradycyjnie podgatunek D. capensis) powinny być traktowane jako podgatunki ze względu na ich odrębność. Czwarty podgatunek o długim pysku bairdii (wcześniej synonim D. capensis), jest wstępnie rozpoznany we wschodniej części północnego Oceanu Spokojnego, choć do potwierdzenia jego istnienia potrzebne jest dalsze porównanie z innymi populacjami występującymi w Pacyfiku. W Morzu Śródziemnym występuje również zróżnicowana genetycznie populacja formy krótko-pyskiej, lecz nie jest klasyfikowana jako oddzielny podgatunek i jest włączona do delphis[8]. Rozpoznano cztery podgatunki[8].

Dane[edytuj | edytuj kod]

  • wielkość urodzeniowa: 0,75-0,85 m
  • dojrzałość płciowa- samic: 1,6 m; samców: 1,7 m
  • dojrzałość fizyczna- samic: 1,93 m; samców: 2,1 m ,przy ok. 82 kg
  • największy znany okaz: samica- 2 m; samiec- 2,19 m przy ok. 100 kg
  • pożywienie: rozmaite małe pelagiczne ryby i głowonogi
  • zagrożenia: pospolity, żyje w wielkich stadach setek lub nawet więcej osobników.

Wygląd fizyczny[edytuj | edytuj kod]

delfiny zwyczajne

U delfinów zwyczajnych charakterystyczna jest obecność długiego dzioba. Płetwa grzbietowa jest nieznacznie zakrzywiona do tyłu. Grzbiet u tego delfina jest czarny, a brzuch biały. Plama na boku delfina może byċ, w zależności od populacji biała, błękitna, jasnoszara, żółtawo-kremowa lub żółtawo-brązowa.

delfin zwyczajny


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Delphinus delphis, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b C. Linnaeus: Systema naturae per regna tria naturae: secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Wyd. 10. T. 1. Holmiae: Impensis Direct. Laurentii Salvii, 1758, s. 77. (łac.)
  3. J.A. Wagner: Der Delphin. W: J.C.D. von Schreber: Die Säugthiere in Abbildungen nach der Natur, mit Beschreibungen. T. 7. Erlangen: In der Expedition des Schreber’schen Säugthier, 1846, s. 316. (niem.)
  4. P.J. Van Beneden & P. Gervais: Ostéographie des cétacés vivants et fossiles, comprenant la description et l’iconographie du squelette et du système dentaire de ces animaux, ainsi que des documents relatifs à leur histoire naturelle. Paris: A. Bertrand, 1880, s. 600. (fr.)
  5. G. Braulik, T.A. Jefferson & G. Bearzi 2021, Delphinus delphis, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2021 [online], wersja 2020-3 [dostęp 2021-04-04] (ang.).!!!
  6. a b Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 188. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  7. a b K. Kowalski (red.), A. Krzanowski, H. Kubiak, B. Rzebik-Kowalska & L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 44, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  8. a b c C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 300. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.)
  9. D.E. Wilson & D.M. Reeder (red. red.): Genus Delphinus (ang.). W: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-04-04].