Tonin nowozelandzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Delfin Hektora)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tonin nowozelandzki
Cephalorhynchus hectori[1]
(van Beneden, 1881)
Tonin nowozelandzki
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Rząd Cetartiodactyla
(bez rangi) walenie
(bez rangi) zębowce
Rodzina delfinowate
Rodzaj tonin
Gatunek tonin nowozelandzki
Synonimy
  • Electra hectori van Beneden, 1881[1]
Podgatunki[2]
  • C. h. hectori (van Beneden, 1881)
  • C. h. maui Baker, Smith & Pichler, 2002
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     C. h. hectori

     C. h. maui

Tonin nowozelandzki[4], delfin Hektora[5] (Cephalorhynchus hectori) – gatunek ssaka z rodziny delfinowatych (Delphinidae). Najmniejszy przedstawiciel swojej rodziny i rzędu. Epitet gatunkowy honoruje Sir Jamesa Hectora, założyciela Muzeum Narodowego Nowej Zelandii.

Występowanie[edytuj]

Nie występuje licznie, jego stada (około 2-5 osobników) można spotkać w przybrzeżnych wodach Nowej Zelandii wokół Wyspy Południowej i na zachód od Wyspy Północnej. Okresowo jednak łączą się w grupy 20-300 osobników.[6] Niepokój budzą przypadkowe zaplątania się tych delfinów w sieci i śmierć z uduszenia lub śmierć głodowa.

Pożywienie[edytuj]

Delfiny Hektora żywią się małymi rybami od powierzchniowych do przydennych oraz dziesięciornicami.

Wygląd fizyczny[edytuj]

Są nieduże, największy zmierzony dotąd okaz samica, miała trochę ponad 1,5 metra długości i ważyła 57 kg. Małe zaraz po urodzeniu mierzą między 0,6 m a 0,7 m. Delfiny te mają czarną, niemal kwadratową płetwę grzbietową, szare boki i biały brzuch.

Rozmnażanie[edytuj]

Delfiny Hektora osiągają dojrzałość płciową w wieku 7-9 lat, po osiągnięciu 119-145 cm długości. Młode rodzą się wczesnym latem oraz pomiędzy listopadem a lutym. Samica opiekuje się potomstwem około 1,5-2 lata.[7][8]

Podgatunki[edytuj]

Wyróżnionio dwa podgatunki C. hectori[4][9]:

  • C. hectori hectoritonin nowozelandzki
  • C. hectori mauitonin północny – wpisany do Czerwonej Księgi IUCN w kategorii CR (krytycznie zagrożony)[10]

Przypisy

  1. a b Cephalorhynchus hectori, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Cephalorhynchus hectori. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 8 stycznia 2009]
  3. Reeves, R.R., Dawson, S.M., Jefferson, T.A., Karczmarski, L., Laidre, K., O’Corry-Crowe, G., Rojas-Bracho, L., Secchi, E.R., Slooten, E., Smith, B.D., Wang, J.Y. & Zhou, K. 2013. Cephalorhynchus hectori. W: IUCN 2015. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-09-10]
  4. a b Nazwa polska za: Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 187. ISBN 978-83-88147-15-9.
  5. Polskie i łacińskie nazwy waleni. Morświn. [dostęp 2015-03-14].
  6. Macdonald, D., p. Evans, B. Wursig.: All The World's Animals.. New York,: Torstar Books Inc., 1984.
  7. Nowak, R.. Walker's Mammals of the World. „Johns Hopkins University Press.”, 1991. 
  8. Slooten, E., S. Dawson.. Hector's Dolphin.. „Handbook of Marine Mammals”, s. 311-331, 1994. London Academic Press. 
  9. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Cephalorhynchus hectori. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-09-10]
  10. Reeves, R.R., Dawson, S.M., Jefferson, T.A., Karczmarski, L., Laidre, K., O’Corry-Crowe, G., Rojas-Bracho, L., Secchi, E.R., Slooten, E., Smith, B.D., Wang, J.Y. & Zhou, K. 2013. Cephalorhynchus hectori ssp. maui. W: IUCN 2015. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015.2. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-09-10]