Delfin zwyczajny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Delfin zwyczajny
Delphinus delphis[1]
Linnaeus, 1758[2]
Ilustracja
Ilustracja
Porównanie wielkości z przeciętnym człowiekiem
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Rząd

Cetartiodactyla

Podrząd

Whippomorpha

Infrarząd

walenie

Parvordo

zębowce

Nadrodzina

Delphinoidea

Rodzina

delfinowate

Rodzaj

delfin

Gatunek

delfin zwyczajny

Synonimy
  • Delphinus capensis J.E. Gray, 1828
  • Delphinus major J.E. Gray, 1866
Podgatunki
  • D. d. delphis Linnaeus, 1758
  • D. d. bairdii Dall, 1873
  • D. d. ponticus Barabash, 1935
  • D. d. tropicalis van Bree, 1971
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Delfin zwyczajny[4][5], delfin pospolity[5], delfin długopyski[4] (Delphinus delphis) – gatunek ssaka morskiego z rodziny delfinowatych (Delphinidae). Średniej wielkości delfin, najpospolitszy z waleni, zamieszkuje niemal wszystkie morza tropikalne i umiarkowane. W Morzu Bałtyckim spotykany bardzo rzadko.

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Delfin zwyczajny występuje w zależności od podgatunku[6]:

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Tradycyjnie w rodzaju Delphinus umieszczano dwa gatunki D. delphis i D. capensis[7], rozróżniając je na podstawie długości pysków, lecz badania molekularne przeprowadzone w 2015 roku nie potwierdzają tego podziału, ponieważ formy z długimi pyskami wydają się być konwergentne, ewoluując w różnych miejscach w oparciu o warunki ekologiczne. W rezultacie obecnie (2020) najlepszą opcją jest objęcie wszystkich populacji Delphinus jednym szeroko rozprzestrzenionym gatunkiem. Nazwa capensis jest uważana za synonim delphis, a ponticus (tradycyjnie podgatunek D. delphis) i tropicalis (tradycyjnie podgatunek D. capensis) powinny być traktowane jako podgatunki ze względu na ich odrębność. Czwarty podgatunek o długim pysku bairdii (wcześniej synonim D. capensis), jest wstępnie rozpoznany we wschodniej części północnego Oceanu Spokojnego, choć do potwierdzenia jego istnienia potrzebne jest dalsze porównanie z innymi populacjami występującymi w Pacyfiku. W Morzu Śródziemnym występuje również zróżnicowana genetycznie populacja formy krótko-pyskiej, lecz nie jest klasyfikowana jako oddzielny podgatunek i jest włączona do delphis[6]. Rozpoznano cztery podgatunki[6].

Dane[edytuj | edytuj kod]

  • wielkość urodzeniowa: 0,75-0,85 m
  • dojrzałość płciowa- samic: 1,6 m; samców: 1,7 m
  • dojrzałość fizyczna- samic: 1,93 m; samców: 2,1 m ,przy ok. 82 kg
  • największy znany okaz: samica- 2 m; samiec- 2,19 m przy ok. 100 kg
  • pożywienie: rozmaite małe pelagiczne ryby i głowonogi
  • zagrożenia: pospolity, żyje w wielkich stadach setek lub nawet więcej osobników.

Wygląd fizyczny[edytuj | edytuj kod]

delfiny zwyczajne

U delfinów zwyczajnych charakterystyczna jest obecność długiego dzioba. Płetwa grzbietowa jest nieznacznie zakrzywiona do tyłu. Grzbiet u tego delfina jest czarny, a brzuch biały. Plama na boku delfina może byċ, w zależności od populacji biała, błękitna, jasnoszara, żółtawo-kremowa lub żółtawo-brązowa.

delfin zwyczajny

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Delphinus delphis, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. C. Linnaeus: Systema naturae per regna tria naturae: secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Wyd. 10. T. 1. Holmiae: Impensis Direct. Laurentii Salvii, 1758, s. 77. (łac.)
  3. G. Braulik, T.A. Jefferson, G. Bearzi, Delphinus delphis, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2021 [online], wersja 2020-3 [dostęp 2021-04-04] (ang.).
  4. a b Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 188. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  5. a b K. Kowalski (red.), A. Krzanowski, H. Kubiak, B. Rzebik-Kowalska & L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 44, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  6. a b c C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 300. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.)
  7. Genus ''Delphinus'', [w:] D.E. Wilson, D.M. Reeder, Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3), Johns Hopkins University Press, 2005 [dostęp 2021-04-04] (ang.).