Delfina Potocka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Delfina Potocka
Ilustracja
Paul Delaroche, Portret Delfiny Potockiej z 1849 roku
Herb
Korczak
Data i miejsce urodzenia marzec 1807
Murowane Kuryłowce
Data i miejsce śmierci 2 kwietnia 1877
Paryż
Ojciec Stanisław Delfin Komar
Matka Honorata Orłowska
Mąż

Mieczysław Potocki

Grób Delfiny Potockiej na starym cmentarzu w Montmorency, 31 października 2009
Grób Delfiny Potockiej, 31 października 2009

Delfina Potocka, z domu Komar (ur. w marcu 1807[1] w Murowanych Kuryłowcach, zm. 2 kwietnia 1877 w Paryżu) – dama, przyjaciółka artystów.

Córka Stanisława Komara i Honoraty Orłowskiej. W 1825 roku poślubiła Mieczysława Potockiego i miała z nim 2 córki, które wcześnie zmarły. Była nieszczęśliwa w pożyciu małżeńskim z Potockim, z którym się później rozwiodła. Ale jednocześnie wywalczyła dożywotnią rentę w wysokości 100 tys. franków, którą sumiennie wypłacał jej Potocki. Później skrupulatnie wykorzystywała zdobyty splendor jako członek rodziny Potockich oraz wypłacane pieniądze. Taka pozycja pozwoliła jej na zasmakowanie wolności osobistej i towarzyskiej, a nawet na dostatnie życie w Paryżu, gdzie mieszkała w różnych okresach.

Odznaczała się zdolnościami umysłowymi i artystycznymi oraz słynną olśniewającą urodą, którą podbijała męskie serca na najznakomitszych salonach całej Europy. Jej zalotny powab działał niezależnie od narodowości i języka. W młodości była uczennicą Fryderyka Chopina, z którym już wtedy rozmawiała i korespondowała tylko po francusku.

Po rozstaniu z mężem wyjechała za granicę, gdzie mieszkała będąc przyjaciółką i powiernicą Zygmunta Krasińskiego oraz jego najtrwalszą miłością. Z Krasińskim poznała się w Neapolu 24 grudnia 1838 i rychło została jego umiłowaną, przed którą poeta zwierzał się ze wszystkich swoich myśli i zamiarów i dla której pisał utwory (Przedświt).

Wynikiem tego stosunku była też olbrzymia korespondencja poety do kochanki, ogłaszana dotychczas w drobnych fragmentach, dopiero od roku 1930 (tom I) w obszerniejszym wyborze. Jej listy są cenne dla polskiej epistolografii.

Odegrała również rolę w życiu Chopina (1832–1836), który utrzymywał z nią kontakt aż do swej śmierci. Ich związek ciągle podsycany przez Chopina nie był nigdy w pełni odwzajemniony przez Potocką. Chopin był zazdrosny o Delfinę u Słowackiego, którego wtedy nie lubił za nieprzychylne plotki na swój temat.

Podejrzewa się[kto?], że Delfina Potocka była pierwowzorem Idalii, światowej damy z Fantazego Juliusza Słowackiego.

Została pochowana 6 kwietnia 1877 na starym cmentarzu w Montmorency, niedaleko Paryża.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Listy do Delfiny Potockiej. I. 1839–1843. Zygmunt Krasiński, przysposobił do druku Adam Żółtowski. Poznań 1930, wyd. Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk.
  • Listy do Delfiny Potockiej. II. 1843–1845. Zygmunt Krasiński, przysposobił do druku Adam Żółtowski. Poznań 1935, wyd. Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk.
  • Listy do Delfiny Potockiej. III. 1846–1848. Zygmunt Krasiński, przysposobił do druku Adam Żółtowski. Poznań 1938, wyd. Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Na inskrypcji nagrobnej podano rok urodzenia 1810.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]