Delfinek długoszczęki
| Stenella longirostris[1] | |||
| (J. E. Gray, 1828) | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Infrarząd | |||
| Nadrodzina | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
delfinek długoszczęki | ||
| Synonimy | |||
| |||
| Podgatunki | |||
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |||
| Zasięg występowania | |||
Delfinek długoszczęki[3], delfin długoszczęki[4], delfin długodzioby[potrzebny przypis] (Stenella longirostris) – gatunek ssaka z rodziny delfinowatych (Delphinidae), przemierzający pelagiczne wody subtropikalne i tropikalne na całym świecie w ogromnych stadach liczących setki osobników, jest jednym z najlepszych akrobatów wśród waleni. Podczas skoku potrafi obrócić się wokół własnej osi nawet do sześciu razy zanim ponownie zanurzy się w wodzie.
Podgatunki
[edytuj | edytuj kod]Wyróżnia się cztery podgatunki S. longirostris[3][2][5]:
- S. longirostris centroamericana – delfinek środkowoamerykański
- S. longirostris longirostris – delfinek długoszczęki
- S. longirostris orientalis – delfinek wschodni
- S. longirostris roseiventris – delfinek różowobrzuchy
Charakterystyka
[edytuj | edytuj kod]Delfin ten ma około 60 ostro zakrzywionych zębów w długim dziobie, któremu zawdzięcza swoją nazwę. Jest ciemnoszary i ma stromą, trójkątną płetwę grzbietową. Jeden z podgatunków, ma po bokach 3 paski ułożone od najciemniejszego do najjaśniejszego równolegle, w stronę brzucha.
Żywi się mezopelagicznymi rybami i głowonogami.
Największy zmierzony okaz, samiec, miał 2,3 m długości.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Stenella longirostris, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ a b G. Braulik, R. Reeves, Stenella longirostris, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015, wersja 2015.2 [dostęp 2015-09-16] (ang.).
- ↑ a b Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 189. ISBN 978-83-88147-15-9.
- ↑ Polskie i łacińskie nazwy waleni. Stacja Morska Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego. [dostęp 2020-03-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-23)].
- ↑ Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Stenella longirostris w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2015-09-16]