Delta Crucis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Delta Crucis
δ Cru
Położenie w gwiazdozbiorze
Położenie w gwiazdozbiorze
Dane obserwacyjne (J2000)
Gwiazdozbiór Krzyż Południa
Rektascensja 12h 15m 08,719s[1]
Deklinacja −58° 44′ 56,15″[1]
Paralaksa (π) 0,01162 ± 0,00096[1]
Odległość 281 ± 25 ly
86,0 ± 7,7pc
Wielkość obserwowana 2,752 ± 0,009[1]m
Ruch własny (RA) −35,81 ± 0,12[1] mas/rok
Ruch własny (DEC) −10,36 ± 0,12[1] mas/rok
Prędkość radialna 22,2 ± 2,0[1] km/s
Charakterystyka fizyczna
Rodzaj gwiazdy gwiazda zmienna typu Beta Cephei
Typ widmowy B2 IV[1]
Masa 8,5 M[2]
Promień 4,9 R[2]
Wielkość absolutna −1,922 ± 0,037[3]m
Jasność 5600[2] L
Okres obrotu <1,3 d[2]
Prędkość obrotu 194[2] km/s
Temperatura 22 550[2] K
Charakterystyka orbitalna
Krąży wokół Centrum Galaktyki
Półoś wielka 6521[4] pc
Mimośród 0,1411[4]
Alternatywne oznaczenia
Oznaczenie Flamsteeda: 1 Cru
2MASS: J16142073-0341393
Cordoba Durchmusterung: CD−58°4466
Fundamentalny katalog gwiazd: FK5 455
Boss General Catalogue: GC 16724
Katalog Henry’ego Drapera: HD 106490
Katalog Hipparcosa: HIP 59747
Katalog Jasnych Gwiazd: HR 4656
SAO Star Catalog: SAO 239791
Imai; CPD−58°4189

Delta Crucis (Imai, δ Cru) – gwiazda w gwiazdozbiorze Krzyża Południa, znajdująca się w odległości około 281 lat świetlnych od Słońca.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Gwiazda ma nazwę własną Imai, którą nadał jej lud Mursi z Etiopii. Wiąże się ona z kalendarzem astronomicznym tej grupy etnicznej, pomagającym w określeniu czasu wystąpienia zjawisk w przyrodzie. Co roku kiedy ta gwiazda znika z wieczornego nieba (w końcu sierpnia), rzeka Omo wzbiera na tyle, że kładzie trawy imai rosnące na jej brzegach, a potem opada[5][6]. Międzynarodowa Unia Astronomiczna w 2018 roku formalnie zatwierdziła użycie nazwy Imai na określenie Delta Crucis[5].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Jest to czwarta co do jasności gwiazda konstelacji. Podobnie jak Acrux i Mimosa, Delta Crucis jest gwiazdą typu widmowego B; choć te trzy gwiazdy nie są związane grawitacyjnie, łączy je pochodzenie. Jest to podolbrzym, który zakończył syntezę wodoru w hel w jądrze i zamienia się w olbrzyma. Jego jasność jest 5600 razy większa niż jasność Słońca, przy czym dużą część promieniowania gwiazda ta emituje w zakresie ultrafioletu. Delta Crucis wykazuje się kilkuprocentowymi zmianami jasności z okresem 3,7 h. W związku z silnym wiatrem gwiazdowym Delta Crucis traci materię w tempie około 1000 razy większym niż Słońce. W przyszłości gwiazda ta odrzuci zewnętrzne powłoki i stanie się białym karłem, podobnym do Syriusza B[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Delta Crucis w bazie SIMBAD (ang.)
  2. a b c d e f g Jim Kaler: Delta Crucis (ang.). STARS. [dostęp 2016-08-10].
  3. Obliczona na podstawie wielkości obserwowanej i paralaksy.
  4. a b Anderson E., Francis C.: HIP 59747 (ang.). W: Extended Hipparcos Compilation (XHIP) [on-line]. VizieR, 2012. [dostęp 2018-09-24].
  5. a b IAU Catalog of Star Names (IAU-CSN). Międzynarodowa Unia Astronomiczna, 2018-09-07. [dostęp 2018-09-24].
  6. Clive L.N. Ruggles: Ancient Astronomy: An Encyclopedia of Cosmologies and Myth. ABC-CLIO, 2005, s. 275. ISBN 978-1-85109-477-6.