Deng Pufang

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Deng.
Deng Pufang
Nazwisko chińskie
Pismo uproszczone 邓朴方
Pismo tradycyjne 鄧樸方
Hanyu pinyin Dèng Pǔfāng
Wade-Giles Teng P’u-fang

Deng Pufang (ur. 16 kwietnia 1944 w Zuoquan w Shanxi[1]) – chiński działacz na rzecz osób niepełnosprawnych cierpiący na paraplegię[2], najstarszy syn Deng Xiaopinga i Zhuo Lin.

W 1962 roku rozpoczął studia na wydziale fizyki Uniwersytetu Pekińskiego[3]. Po wybuchu rewolucji kulturalnej ze względu na ojca stał się obiektem szykan. We wrześniu 1968 roku hunwejbini, którzy opanowali teren uniwersytetu, wyrzucili go z okna na czwartym piętrze[4] (według innych była to próba samobójcza w obawie przed prześladowaniami[5]). Uniwersytecki szpital odmówił mu pomocy jako synowi kapitalisty[6]. Gdy w końcu jeden z miejskich szpitali zgodził się go przyjąć, okazało się iż doznał urazu rdzenia kręgowego i został trwale sparaliżowany od pasa w dół[7]. Od tego czasu porusza się na wózku inwalidzkim.

Od początku lat 80. prowadzi aktywną działalność na rzecz osób niepełnosprawnych w Chinach. W 1984 roku założył Chiński Fundusz Pomocy dla Osób Niepełnosprawnych, wspierający finansowo osoby niepełnosprawne z niskimi dochodami. Jego aktywna działalność przyczyniła się do uchwalenia w 1990 roku pierwszej w Chinach ustawy zapewniającej ochronę praw osób niepełnosprawnych[8]. W latach 1988-2008 był prezesem Chińskiej Federacji Osób Niepełnosprawnych[9]. Wielokrotnie nagradzany[10].

W 2003 roku Deng Pufang otrzymał Nagrodę Praw Człowieka ONZ[11]. Był pierwszym Chińczykiem i pierwszą niepełnosprawną osobą uhonorowaną tym wyróżnieniem[12].

Był przewodniczącym komitetu organizacyjnego letnich igrzysk olimpijskich w Pekinie w roku 2008[13]. W 2008 roku został wybrany jednym z wiceprzewodniczących Komitetu Krajowego Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej Chin XI kadencji[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 邓朴方 (chiń.). cl.km.gov.cn. [dostęp 23 grudnia 2011].
  2. Nagroda ONZ dla niepełnosprawnego Chińczyka (pol.). niepelnosprawni.pl. [dostęp 23 grudnia 2011].
  3. a b 邓朴方简历 (chiń.). news.xinhuanet.com. [dostęp 23 grudnia 2011].
  4. Lena Dominelli: Revitalising Communities in a Globalising World. Aldershot: Ashgate Publishing Ltd., 2007, s. 209. ISBN 978-0-7546-4498-9.
  5. Benedicte Ingstad, Susan Reynolds Whyte: Disability in Local and Global Worlds. Berkeley: University of California Press, 2007, s. 220. ISBN 978-0-520-24616-4.
  6. Whitney Stewart: Deng Xiaoping: Leader in a Changing China. Minneapolis: Lerner Publications Company, 2001, s. 72. ISBN 0-8225-4962-X.
  7. Ezra F. Vogel: Deng Xiaoping and the Transformation of China. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, 2011, s. 53. ISBN 978-0-674-05544-5.
  8. Veronica Pearson: Mental Health Care in China: State Policies, Professional Services and Family Responsibilities. London: The Royal College of Psychiatrists, 1995, s. 88. ISBN 0-902241-74-5.
  9. Deng Pufang 邓朴方 (ang.). chinavitae.com. [dostęp 23 grudnia 2011].
  10. Deng Pufang, President of China Disabled Persons' Federation, was Awarded the United Nations Human Rights Prize (ang.). china-un.org. [dostęp 23 grudnia 2011].
  11. The United Nations Prize in the Field of Human Rights. List of previous recipients (ang.). ohchr.org. [dostęp 23 grudnia 2011].
  12. Deng Pufang Awarded UN Human Rights Prize (ang.). china.org.cn. [dostęp 23 grudnia 2011].
  13. Deng Pufang (ang.). en.beijing2008.cn. [dostęp 23 grudnia 2011].