Deportivo La Coruña
| |||
| Real Club Deportivo de La Coruña, S.A.D. | |||
| Państwo | |||
|---|---|---|---|
| Wspólnota autonomiczna | |||
| Adres |
Plaza de Pontevedra 19, 15003 A Coruña | ||
| Data założenia |
1906 | ||
| Prezes |
Tino Fernández | ||
| Barwy | |||
| biało-niebieskie | |||
| I zespół | |||
| Przydomek |
Dépor | ||
| Liga | |||
| Stadion | |||
| Trener | |||
| |||
| |||
| Strona internetowa | |||
Real Club Deportivo de La Coruña – hiszpański klub piłkarski założony w 1906 roku z siedzibą w galicyjskiej miejscowości A Coruña, od sezonu 2024/2025 występujący w Segunda División.
Założony w 1906 roku jako Club Deportivo de la Sala Calvet przez Federico Fernández-Amor Calvet[1], Deportivo raz zdobyło tytuł mistrzowski w sezonie 1999/2000 i pięć razy zajęło drugie miejsce[2]. Klub zdobył także dwukrotnie Puchar Króla (1994/1995 i 2001/2002) oraz trzy Superpuchary Hiszpanii[3], zajmuje 12. miejsce w tabeli wszech czasów La Liga[4]. Klub był stałym uczestnikiem europejskich rozgrywek, grając w Lidze Mistrzów UEFA przez pięć kolejnych sezonów w latach 2000–2005, dwukrotnie dochodząc do ćwierćfinału, a raz do półfinału w sezonie 2003/2004[3].
Deportivo od 1944 roku rozgrywa domowe mecze na stadionie Riazor, który może pomieścić 32 660 kibiców[5]. Ich tradycyjny strój domowy składa się z koszul w niebiesko-białe paski, niebieskich szortów i skarpet. Klub rywalizuje z Celtą Vigo, a mecze między obiema drużynami znane są jako derby Galicji[3].
Historia
[edytuj | edytuj kod]
W 1902 José María Abalo wrócił do rodzinnej miejscowości A Coruña ze studiów w Anglii, gdzie zdobył doświadczenie w piłce nożnej, które następnie rozpowszechnił w mieście. W marcu 1904 roku miał miejsce pierwszy poważny mecz, który odbył się w Corralón de la Gaiteira i został rozegrany z załogą angielskiego statku „Diligent”. Od tego czasu w La Corunii odbywały się częste spotkania w miejscowym gimnazjum Sala Calvet. W 1906 został oficjalnie założony Deportivo de la Sala Calvet[1]. Pierwszym prezydentem został Luis Cornide[1]. Następnie nazwa została zmieniona na RC Deportivo de La Coruńa[1]. Pierwszy podstawowy skład tworzyli: Salvador Fojón, Venancio Deus, Juan Long, Ángel Rodríguez, Manuel Álvarez, Daniel Aler, Paco Martínez, Félix de la Paz, Virgilio Rodríguez, Juan Manuel López i Martínez Urioste. Dwa i pół roku później król Hiszpanii – Alfonso XIII przyznał klubowi status „królewski” i sam został jego honorowym prezydentem. Od tego momentu klub nazywa się Real Club Deportivo de La Coruńa. W tym samym czasie drużyna przeniosła się ze stadionu at Corralón de la Gaiteira i do tej pory rozgrywa tam mecze.
W 1920, po zwycięstwie reprezentacji Hiszpanii na Igrzyskach Olimpijskich w Antwerpii, wzrosło zainteresowanie piłką nożną. Jako że Deportivo było częścią miasta, brało udział w różnego rodzaju turniejach zarówno w Galicji, jak i poza nią. Działo się tak do czasu, kiedy w 1928 została oficjalnie założona liga piłkarska. W pierwszym sezonie La Coruna przegrała kwalifikacje i nie grała w najwyższej klasie rozgrywek. Pierwszy historyczny sezon w Segunda División zakończyła na 8. miejscu na 10 drużyn. Pozostała ówczesna dziewiątka to: Alavés, Sevilla FC, Celta Vigo, Valencia CF, Real Betis, Iberia, Oviedo, Sporting Gijón i Rácing de Madrid. W 1932 roku, wciąż grając w drugiej lidze, Deportivo pokonało Real Madryt w Copa del Rey.
W sezonie 1940/1941 Deportivo pierwszy raz awansowało do Primera División. Stało się to po pokonaniu Murcii 2:1 w meczu o awans. Ówczesny skład to: Acuńa, Novo, Pedrito, Muntané, Molaza, Reboredo, Breijo, Guimerans, Elícegui, Chacho i Chao. Każdy z graczy dostał za to 2000 peset (20 euro).
W 1945 drużyna spadła do drugiej ligi. W sezonie 1949/1950 Deportivo uzyskało drugie miejsce w Primera División. Trenerem wówczas był Scopelli, a prezydentem Chaver Gómez. W finałowym meczu zespół przegrał z Atletico Madryt. Skutkiem słabej kondycji finansowej klubu były problemy z utrzymaniem wychowanków w drużynie. Zawodnicy upuszczali klub, a drużyna kolejno w latach 1963, 1965, 1967, 1970 i 1973 była relegowana. Po spadku do drugiej ligi Deportivo znajdowało się na przemian w Segunda B División i Tercera División. W 1988 prezydentem klubu wybrany został Augusto César Lendoiro. Dług sięgał 4 mln euro.
W sezonie 1989/1990 Deportivo powróciło do Primera División. W sezonie 1991/1992 w drużynie grali Claudio, Ribera, López-Rekarte, Canales, Liańo, Kirov i Kiriakov, Albístegui, Djukic, Lasarte, López-Rekarte/Mariano Hoyas – Fran, Kanatlarovski, Kiriakov, José Ramón – Claudio; trenerem był Marco Antonio Koronat.
W sezonie 1992/1993 Deportivo stało się Spółką Anonimową (SAD). W 1992 kontrakty z zespołem podpisali m.in. 24-letni Mauro Silva i 28-latek Bebeto. Deportivo wygrało pierwszych 5 spotkań, w tym pokonało Real Madryt 3:2, przegrywając 0:2. Bebeto został Pichichi Primera División. Zimą zespół znajdował się na 1. miejscu w tabeli i zakończył sezon jako trzeci. W sezonie grali m.in. Liańo – Nando, Albístegui, Ribera, Djukic, López-Rekarte – Fran, Mauro Silva, Aldana – Bebeto, Klaudio. Do drużyny dołączyli Donato, Manjarín, Paco, Elduayen, Voro, Pedro Riesco i Alfredo. Na początku grudnia Deportivo było na 1. miejscu, wygrywając m.in. z Realem 4:0 i grało w 3. rundzie Pucharu UEFA, skąd odpadło po przegranej z Eintracht Frankfurt. Deportivo zajęło 2. miejsce w lidze.
W sezonie 1994/1995 w grudniu drużyna była na 2. miejscu w Lidze, a w Pucharze UEFA po wyeliminowaniu Rosenborga i Tirolu Innsbruck przegrała w dwumeczu z Borussią Dortmund. Po raz 3. w historii La Coruna zakwalifikowała się do pucharów i po raz pierwszy został zdobyty Copa del Rey. W sezonie grali m.in. Liańo – Nando, Ribera, Djukic, Voro, López-Rekarte – Fran, Donato, Aldana – Manjarín, Bebeto. 10 czerwca 1995 Arsenio Iglesiasa przestał być trenerem Deportivo. Zastąpił go Walijczyk John Benjamin Toshack. Latem w Superpucharze Hiszpanii Deportivo pokonało Real Madryt 3:0 u siebie i 2:1 na wyjeździe. W listopadzie 1995 Deportivo znalazło się na 12. miejscu w lidze, a ostatecznie na 9. W Pucharze Zdobywców Pucharów gracze la Corunii dotarli do półfinału, w którym dwukrotnie ulegli PSG 0:1 i 1:0. Po 4 sezonach Bebeto oświadczył, że wraca do Brazylii. Piłkarze tego sezonu to: Liańo – Nando/Villarroya, Paco, Djukic, Voro, López-Rekarte – Fran, Donato, Aldana/Alfredo – Manjarín, Bebeto.
W latach 1996/1997 klub podpisał 7-letni kontrakt z Canal+ na kwotę 135 mln euro. Podpisano kontrakty z graczami: Songo’o, Kouba, Naybet, Armado, Martins, Madar i Bonnissel. Z klubu odeszli Canales, López-Rekarte, Villarroya oraz Aldana. Zimą do klubu dołączyli Flávio Conceiçao, Héldera, Renaldo i Nuno, za których zapłacono w sumie 13 mln euro. Gracze w tym sezonie to m.in.: Songo’o – Nando, Djukic/Hélder, Naybet, Armando – Rivaldo, Mauro Silva, Martins, Donato – Manjarín, Renaldo.
W sezonie 1997/1998 do klubu dołączyli Djalminha i Luizăo. Rivaldo odszedł do Barcelony. Klub opuścił Miroslav Djukic. Drużyna odpadła z Pucharu UEFA po porażce z Auxerre, a ligę zakończyła na 12. miejscu. Skład w tym sezonie tworzyli Songo’o – Bonnissel, Naybet, Paco, Armando – Fran, Flávio Conceiçao, Mauro Silva, Donato, Djalminha – Bassir, Abreu. Po dwóch nieudanych sezonach w ostatnich 3 latach w końcu skład z graczami: Martins, Flávio Conceiçăo, Djalminha, Donato, Fran, Mauro Silva i Naybet zaczął się zgrywać. Poza tym prezydent Lendoiro sprowadził do klubu nowego trenera Javiera Iruretę. Narodziła się nowa era w klubie. Podpisano kontrakty z nowymi graczami: Romero, Manuel Pablo, Schürrer, Pauleta i ‘Turu’ Flores. Deportivo wygrało turniej Teresa Herrera pokonując Atlético Madryt i S.S. Lazio. Jednak nowy projekt potrzebował czasu i szczęśliwie Irureta go dostał. Niewiele brakowało, a La Coruna zakwalifikowałaby się do Ligi Mistrzów. Nową gwiazdą zespołu został Flores. Ostatecznie zespół zakończył rozgrywki na 6. miejscu. Gracze tego sezonu: Songo’o – Romero, Naybet, Schürrer, Armando – Fran, Flávio Conceiçao, Mauro Silva, Ziani, Djalminha – ‘Turu’ Flores.
Sezon 1999/2000 to prawdziwy przełom w drużynie. Do zespołu trafił Roy Makaay (8,6 mln euro), César Martín, Víctor Sánchez oraz Jokanovic. 19 maja 2000 roku Deportivo La Coruna zostało mistrzem Hiszpanii[6][7]. Historyczny sukces świętowało 200 tysięcy osób na ulicach La Corunii. Do tego sukcesu przyczynili się przede wszystkim: Songo’o – Romero, Naybet, Donato, Manuel Pablo – ‘Turu’ Flores, Mauro Silva, Flávio Conceiçao, Víctor Sánchez, Djalminha – Makaay. W roku 2000 ze składu ubyli: Flávio Conceição oraz Pauleta. 31 mln euro zarobione na tych dwóch piłkarzach pozwoliło na ściągnięcie do klubu trio z Atlético: Molinę, Capdevilę oraz Valeróna, pomocników: Duschera, Emersona i Césara Sampaio oraz napastników Pandianiego i Tristána.
Bardzo dobry początek sezonu 2000/2001 (wyjątek to porażka 0:3 na Bernabeu) i pierwsze w historii punkty w Lidze Mistrzów (remis z Panathinaikosem 1:1, wygrana z HSV 2:1 i bezbramkowy rezultat w Juventusie). Klub wyszedł z grupy z pierwszego miejsca, wygrał na wyjeździe w kolejnej fazie rozgrywek z PSG. W lidze hiszpańskiej Deportivo w grudniu było na 1. miejscu, później przyszedł kryzys. Najpierw przyszła porażka w LM z Milanem 0:1, potem odpadnięcie z Copa del Rey z 2-ligowym Tenerife, a w lidze tylko 4 punkty z możliwych 12. Sezon zakończyli jednak jako wicemistrzowie kraju. Po porażce z Milanem w LM oraz kolejnej przegranej z Galatasaray 0:1, Deportivo musiało wygrać 2 kolejne spotkania. Rewanż z Turkami zakończył się zwycięstwem 2:0. 13 marca 2001 roku Deportivo pokonało A.C. Milan i znalazło się w gronie ćwierćfinalistów LM. To był koniec z przygodą w tych rozgrywkach. Po zwycięstwie w pierwszym meczu przeciwko Leeds United 2:0, w rewanżu La Coruna poniosła porażkę 0:3 i odpadła z LM.
W sezonie 2001/2002 drużyna Deportivo La Coruña wzmocniła głównie swoje środkowe pole za pomocą zawodników takich jak Sergio, który kosztował 18 milionów euro, oraz Djorovic, Amaviscą i Héctorem. Wyniki z poprzedniego sezonu nie były przypadkowe, a potwierdzeniem osiągnięć klubu z Galicji było zwycięstwo 2:1 nad Manchesterem United we wrześniu 2001 roku. Choć wystąpiły pewne wahania, spowodowane porażką i remisem z Olimpiakosem w rozgrywkach europejskich, zwycięstwo 3:2 na Old Trafford pozwoliło Deportivo awansować. W lidze również drużyna odnosiła sukcesy i była liderem od 13 października do 1 grudnia 2001 roku. Niemniej jednak, jak zwykle na początku nowego roku, nastąpił okres słabszych wyników, a w lidze drużyna spadła na siódmą pozycję. W tym sezonie rywalizacja była bardzo wyrównana, a po 26 kolejkach prowadząca w tabeli Valencia miała 44 punkty, zaledwie 5 punktów przewagi nad ósmym Alaves. W Lidze Mistrzów Deportivo zmierzyło się z Juventusem. Dzięki interwencjom bramkarza Moliny, drużyna uniknęła porażki na wyjeździe, a na własnym boisku w La Coruña odniosła zwycięstwo 2:0. Pamiętny mecz na 100-lecie Realu Madryt w finale Copa del Rey zakończył się zwycięstwem Deportivo 2:1 po golach Sergio i Tristana. Zawodnicy Deportivo nie pozostawili złudzeń Arsenalowi w 1/8 finału Ligi Mistrzów. Niemniej jednak, ćwierćfinał okazał się nie do przejścia. Porażka w pierwszym meczu z Manchesterem United miała poważne konsekwencje. Jednak drużyna skupiła się na rozgrywkach ligowych, co zaowocowało kolejnym wicemistrzostwem i koroną króla strzelców dla Tristana, który zdobył 21 bramek. Poza tym Deportivo sięgnęło po Superpuchar po zwycięstwie nad Valencią.
W 2002 roku klub sprowadził trzech zawodników: Jorge Andrade (za łączną kwotę 38 mln euro), Alberta Luque (24 mln euro) i 'Toro' Acuñę (30 mln euro). Mimo porażki u siebie w pierwszym meczu ligowym z Betisem, 18 września Roy Makaay osiągnął imponujący sukces, zdobywając 3 gole w meczu przeciwko Bayernowi Monachium, który zakończył się zwycięstwem Deportivo 3:2. Jednak 3 dni później ważny gracz, Valeron, doznał kontuzji, co odbiło się na wynikach zespołu. Porażka 0:4 z Milanem na stadionie Riazor była tego przykładem. W lidze drużyna spadła na 9. miejsce. Niemniej jednak, 29 października zwycięstwo nad Bayernem oraz późniejsze wygrane z już zakwalifikowanym Milanem na wyjeździe wystarczyły do awansu z grupy. Niestety, kontuzje i zawieszenia utrudniały działania trenera Irurety. 7 grudnia drużyna zajmowała ósme miejsce w lidze po remisie 1:1 z Recreativo Huelva. Okazało się jednak, że był to punkt zwrotny, podczas gdy sytuacja w rozgrywkach europejskich nie układała się tak korzystnie. Remis z Juventusem i porażka z Manchesterem United sprawiły, że Deportivo mogło skupić się na lidze i Copa del Rey. Trzy zwycięstwa w styczniu 2003 roku pozwoliły drużynie awansować na trzecie miejsce, z siedmioma punktami straty do nieoczekiwanego lidera - Realu Sociedad. Jednak w półfinale Pucharu Króla Deportivo zostało wyeliminowane przez Mallorcę. Dodatkowo porażka z Basel w Szwajcarii była kolejnym rozczarowaniem. Trzecie miejsce w lidze na koniec sezonu było lekkim niedosytem. W sierpniu 2003 roku Roy Makaay został sprzedany do Monachium za 19 milionów euro.
W sezonie 2003/2004 Deportivo zmierzyło się w III rundzie kwalifikacji do Ligi Mistrzów z Rosenborgiem Trondheim. Po remisie w Trondheim i zwycięstwie 1:0 u siebie piłkarze Deportivo rozpoczęli najlepszy w historii klubu występ w tych elitarnych rozgrywkach. W meczu grupowym przegrali z Monaco 3:8. Ten wynik nie przeszkodził jednak wyjściu z grupy i z dorobkiem 10 pkt. piłkarze awansowali do 1/8 finału. Tam zmierzyli się z Juventusem, który wyeliminowali, odnosząc dwa zwycięstwa po 1:0. Ćwierćfinałowy pojedynek z Milanem był historyczny. Po porażce w Mediolanie 1:4 nikt nie liczył na awans. Jednak kapitalny mecz na Riazor i efektowne zwycięstwo 4:0 pozbawiło Milan jakichkolwiek szansa na dalszą grę. W półfinale, po bezbramkowym remisie w Porto i przegranej u siebie po bramce z rzutu karnego Deportivo pożegnało się z Ligą Mistrzów. W lidze zespół grał przeciętnie. Po 8 kolejkach Deportivo zajmowało fotel lidera z 7 zwycięstwami i jedną porażką z Osasuną; ostatecznie zajęli ponownie 3. miejsce za Valencią i Barceloną. Był to piąty sezon z rzędu na podium.
Klub Deportivo spadł po ukończeniu rozgrywek na 18. miejscu w sezonie 2010/2011. W sezonie 2011/2012 Deportivo natychmiast wróciło do czołówki. Lassad Nouioui był najlepszym strzelcem z 14 golami, Andrés Guardado najlepszym asystentem i Álex Bergantiñosem jedynym graczem, który uczestniczył we wszystkich meczach ligowych. W Segunda División drużyna zdobyła 91 punktów i zakończyła rozgrywki na pierwszym miejscu.
W sezonie 2012/2013, po burzliwej kampanii, w której to drużynę prowadziło trzech różnych menedżerów, Deportivo zajęło 19. miejsce, po czym ponownie spadło do Segunda División. Deportivo zakończyło jednak sezon 2013/2014 na 3. miejscu, gwarantując po raz drugi w ciągu trzech lat awans. W sezonie 2017/2018 klub z Galicji ponownie doświadczył relegacji z najwyższego stopnia rozgrywkowego, po domowej porażce 2:4 przeciwko FC Barcelonie[8]. W następnym sezonie, zajęli 6. miejsce w Segunda División, następnie przegrywając finał baraży o awans z RCD Mallorca[9].
W sezonie 2019/2020, Deportivo spadło do Segunda División B, po raz pierwszy od 39 lat[10]. W kolejnym sezonie – w wyniku zmian organizacyjnych w hiszpańskim systemie ligowym – Galicyjczycy przystąpili do rozgrywek w nowo utworzonej Primera División RFEF[11]. W sezonie 2022/2023 Deportivo przegrało półfinał baraży o awans do Segunda División z CD Castellón[12].
Po czterech sezonach spędzonych na trzecim szczeblu, Deportivo wywalczyło awans do Segunda División w sezonie 2023/2024, kończąc rozgrywki na pierwszym miejscu w grupie 1 Primera Federación. Decydujący o awansie mecz z FC Barceloną Atlètic w 36. kolejce obejrzało 31 833 widzów, co ustanowiło rekord frekwencji tego szczebla, a samo spotkanie zakończyło się zwycięstwem 1:0 po bramce Lucasa Péreza[13]. Deportivo zostało mistrzem Primera Federación 2023/2024 po zwycięstwach 2:1 i 4:2 w dwumeczu ze zwycięzcą drugiej grupy CD Castellón[14].
Sukcesy
[edytuj | edytuj kod]- Mistrzostwo Hiszpanii: 1
- 2000[15]
- Puchar Hiszpanii: 2
- 1995, 2002
- Superpuchar Hiszpanii: 3
- 1995, 2000, 2002
Sezon po sezonie
[edytuj | edytuj kod]| Sezon | Liga | Pozycja | Punkty | Bramki | Uwagi |
|---|---|---|---|---|---|
| 1991/92 | La Liga | 17 | 31 | 37:48 | wygrany baraż o utrzymanie z Real Betis |
| 1992/93 | La Liga | 3 | 54 | 67:33 | kwalifikacja do Pucharu UEFA |
| 1993/94 | La Liga | 2 | 56 | 54:18 | kwalifikacja do Pucharu UEFA |
| 1994/95 | La Liga | 2 | 51 | 68:32 | kwalifikacja do Pucharu Zdobywców Pucharów |
| 1995/96 | La Liga | 9 | 61 | 63:44 | |
| 1996/97 | La Liga | 3 | 77 | 57:30 | kwalifikacja do Pucharu UEFA |
| 1997/98 | La Liga | 12 | 49 | 44:46 | |
| 1998/99 | La Liga | 6 | 63 | 55:43 | kwalifikacja do Pucharu UEFA |
| 1999/00 | La Liga | 1 | 69 | 66:44 | kwalifikacja do Ligi Mistrzów |
| 2000/01 | La Liga | 2 | 73 | 73:44 | kwalifikacja do Ligi Mistrzów |
| 2001/02 | La Liga | 2 | 68 | 65:41 | kwalifikacja do Ligi Mistrzów |
| 2002/03 | La Liga | 3 | 72 | 67:47 | kwalifikacja do Ligi Mistrzów |
| 2003/04 | La Liga | 3 | 71 | 60:34 | kwalifikacja do Ligi Mistrzów |
| 2004/05 | La Liga | 8 | 51 | 46:50 | kwalifikacja do Pucharu Intertoto |
| 2005/06 | La Liga | 8 | 55 | 47:45 | |
| 2006/07 | La Liga | 13 | 47 | 32:45 | |
| 2007/08 | La Liga | 9 | 52 | 46:47 | kwalifikacja do Pucharu Intertoto |
| 2008/09 | La Liga | 7 | 58 | 48:47 | |
| 2009/10 | La Liga | 10 | 47 | 35:49 | |
| 2010/11 | La Liga | 18 | 43 | 31:47 | spadek do Segunda División |
| 2011/12 | Segunda División | 1 | 91 | 76:45 | awans do Primera Division |
| 2012/13 | La Liga | 19 | 35 | 47:70 | spadek do Segunda División |
| 2013/14 | Segunda División | 2 | 69 | 48:36 | awans do Primera Division |
| 2014/15 | La Liga | 16 | 35 | 35:60 | |
| 2015/16 | La Liga | 15 | 42 | 45:61 | |
| 2016/17 | La Liga | 16 | 36 | 43:61 | |
| 2017/18 | La Liga | 18 | 29 | 38:76 | spadek do Segunda División |
| 2018/19 | Segunda División | 6 | 68 | 50:32 | przegrany finał baraży o awans z RCD Mallorca[16] |
| 2019/20 | Segunda División | 19 | 51 | 43:60 | gorszy bilans meczów bezpośrednich z Ponferradiną, spadek do Segunda División B |
| 2020/21 | Segunda División B | 4 (1F) → 2 (2F) | 29 (1F) → 39 (2F) | 14:10 (1F) → 22:13 (2F) | awans do nowo utworzonej Primera División RFEF |
| 2021/22 | Primera División RFEF | 2 | 74 | 59:29 | przegrany finał baraży o awans z Albacete Balompié[11] |
| 2022/23[17] | Primera Federación | 4 | 67 | 53:29 | przegrany półfinał baraży o awans z CD Castellón[12] |
| 2023/24[18] | Primera Federación | 1 | 78 | 64:27 | awans do Segunda División |
| 2024/2025 | Segunda División | 13 | 53 | 56:49 |
| Oznaczenie kolorami |
|---|
| I poziom ligowy |
| II poziom ligowy |
| III poziom ligowy |
Zawodnicy
[edytuj | edytuj kod]
Europejskie puchary
[edytuj | edytuj kod]Strona internetowa
[edytuj | edytuj kod]Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- Deportivo La Coruña – sekcja szachowa
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d De la Sala Calvet al Real Club Deportivo de La Coruña: una breve historia del Depor, [w:] riazor.org [online], 5 marca 2022 [dostęp 2022-12-30] (hiszp.).
- ↑ David Goldblatt, The Ball is Round: A Global History of Football, Penguin Books Limited, 30 sierpnia 2007, s. 131, ISBN 978-0-14-191154-0 [dostęp 2022-12-30] (ang.).
- ↑ a b c Dwadzieścia lat od wielkiego triumfu Depor [online], PiłkaNożna.pl [dostęp 2022-12-30].
- ↑ Clasificación histórica | www.rfef.es [online], Web oficial de la Real Federación Española de Fútbol. [dostęp 2022-12-30] (hiszp.).
- ↑ Historia de Riazor [online], R.C. Deportivo de La Coruña [dostęp 2022-07-24] (hiszp.).
- ↑ Španjolska: Deportivo prvak nakon 94 godine - Sportnet [online], sportnet.hr [dostęp 2026-02-15].
- ↑ Piotr Dyga, FjW: Dzieje upadku El Depor [online], iGol.pl, 1 listopada 2010 [dostęp 2026-02-15].
- ↑ Deportivo La Coruna 2-4 Barcelona, „BBC Sport” [dostęp 2022-08-04] (ang.).
- ↑ El Deportivo regala el ascenso al Mallorca [online], La Voz de Galicia, 23 czerwca 2019 [dostęp 2022-08-04] (hiszp.).
- ↑ Deportivo to launch legal challenge against controversial relegation to third tier [online], talkSPORT, 21 lipca 2020 [dostęp 2022-08-04] (ang.).
- ↑ a b El Albacete hiela al deportivismo. www.cadenaser.com. [dostęp 2022-06-13]. (hiszp.).
- ↑ a b Castellón 4 - 3 Deportivo de La Coruña: resultado, resumen y goles [online], Mundo Deportivo, 11 czerwca 2023 [dostęp 2023-06-20] (hiszp.).
- ↑ Luis de la Cruz, Lucas Pérez devuelve al Deportivo a Segunda [online], Diario AS, 12 maja 2024 [dostęp 2024-06-11] (hiszp.).
- ↑ El Dépor, único equipo campeón de las tres primeras categorías del fútbol español [online], www.rcdeportivo.es [dostęp 2024-06-17] (hiszp.).
- ↑ Španjolska: Deportivo prvak nakon 94 godine - Sportnet [online], sportnet.hr [dostęp 2026-02-15].
- ↑ Jak upadło Deportivo La Coruna?. weszlo.com, 2021-10-31. [dostęp 2022-06-18].
- ↑ Soccerway, [w:] baza Soccerway (liga-rozgrywki) [dostęp 2023-06-20].
- ↑ Soccerway, [w:] baza Soccerway (liga-rozgrywki) [dostęp 2024-06-11].