Derywacyjna koncepcja wykładni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Derywacyjna koncepcja wykładni przyjmuje dwie formy – ogólną i szczególną. Ogólna koncepcja zakłada, że wykładnią jest rozumienie tekstu prawnego, czyli przypisanie znaczenia wyrażeniom użytym w tekście prawnym. W takim ujęciu zakłada się, że nie istnieje możliwość bezpośredniego rozumienia tekstu prawnego – nawet gdy jest on odczytywany bezpośrednio, dokonujemy jego interpretacji przypisując poszczególnym wyrażeniom treść i zakres, czyli konotację i denotację.

W wersji szczególnej eksponuje się rozróżnienie przepisu od normy. Wykładnia ma polegać na odczytaniu z przepisu normy abstrakcyjnej i generalnej. Będzie więc przebiegać w dwóch fazach. W pierwszej rekonstruujemy takie wyrażenie normokształtne, a w drugiej nadajemy znaczenie poszczególnym wyrażeniom wchodzącym w jego skład.