Design thinking

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Design thinking – proces odnoszący się do procesów poznawczych, strategicznych i praktycznych, dzięki którym koncepcje projektowe (propozycje nowych produktów, usług itp.) są opracowywane przez projektantów i / lub zespoły projektowe[1]. Celem tej metody jest rozwiązywanie problemów, stworzenie nowych, innowacyjnych produktów, usług lub procesów poprzez określenie prawdziwych potrzeb pojedynczego użytkownika[2][3].

Etapy procesu design thinking[edytuj | edytuj kod]

Proces design thinking składa się z 5 etapów, a przejście każdego z nich jest konieczne do uzyskania jak najlepszego rozwiązania problemu (ulepszenia usługi lub produktu)[4][5].

Empatia[edytuj | edytuj kod]

Empatia polega na dostrzeżeniu perspektywy użytkownika (produktów, usług) i zrozumieniu jego potrzeb. Na tym etapie pozyskiwane są wszelkie dane dotyczące użytkownika, np. dotyczące wykształcenia, trybu życia, charakteru, stosunku do usługi lub produktu, relacji z innymi ludźmi[4]. W celu realizacji tego procesu wykorzystuje się różne narzędzia, m.in. mapę empatii czy wywiady etnograficzne[5]. Informacje uzyskane podczas tego etapu determinują pracę w kolejnych etapach procesu design thinking.

Definiowanie problemu (diagnoza potrzeb)[edytuj | edytuj kod]

Proces ten polega na podsumowaniu zebranych podczas pierwszego etapu danych i ustaleniu realnych potrzeb użytkownika. Informacje zebrane w trakcie tego procesu pozwalają na analizę potencjalnych zmian w produkcie lub usłudze, by jak najlepiej spełniała ona wymagania użytkownika. Technikami stosowanymi w trakcie tego etapu są np. burza mózgów, braindumping lub technika 365, a jego efektem – stworzenie zagadnienia procesowego, które będzie analizowane w kolejnym etapie. Materiał badawczy uzyskany na tym etapie powinien być na tyle wyczerpujący, by umożliwił stworzenie realnego opisu sytuacji, dzięki której możliwe będzie ustalenie problemu [5].

Generowanie pomysłów[edytuj | edytuj kod]

Etap ten służy wygenerowaniu pomysłów, które są odpowiedzią na zagadnienie procesowe ustalone w trakcie diagnozy potrzeb[4].

Budowanie prototypów (prototypowanie)[edytuj | edytuj kod]

Budowanie prototypów jest jedną z bardziej skutecznych, wizualnych technik analitycznych używanych do pozyskiwania potwierdzania potrzeb użytkownika poprzez iteracyjny proces tworzenia modelu lub projektu. Jest ono również wykorzystywane do optymalizowania doświadczeń użytkownika (ang. user experience), do oceny różnych opcji projektowych i jako podstawa do opracowania końcowego rozwiązania. Prototypy dzielą się na prototypy 2D (np. schemat, storyboard, moodboard), prototypy 3D (np. makiety) i prototypy odgrywane (np. scenka rodzajowa, opowiadanie)[4]. Każdy z tych rodzajów można łączyć z innym.

Testowanie[edytuj | edytuj kod]

Etap ten polega na przetestowaniu rozwiązania w realnym środowisku użytkownika. Osoby, na których odbywa się testowanie nowych produktów lub usług, powinny mieć jak najwięcej wspólnego z profilem użytkownika stworzonym w trakcie wcześniejszych etapów[5]. Jeśli wynik testowania jest negatywny, należy wrócić do poprzednich etapów procesu design thinking lub rozpocząć go od nowa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Visser, W. 2006, The cognitive artifacts of designing, Lawrence Erlbaum Associates.
  2. Design Thinking w biznesie, Inprogress [dostęp 2019-03-21] (pol.).
  3. Tim Brown. Design Thinking. Harvard Business Review, June 2008.
  4. a b c d Etapy Design Thinking - co zrobić, by osiągnąć sukces?, Inprogress, 10 czerwca 2018 [dostęp 2019-03-21] (pol.).
  5. a b c d Kamil Brodnicki, Zastosowanie koncepcji Design Thinking w funkcjonowaniu przedsiębiorstw, „Quarterly Journal - No 4/2015 (15)”, kwiecień 2015.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Design thinking – artykuły o metodzie design thnking na stronie MIT Sloan Management Review‎ Polska