Design thinking

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Design thinking – proces odnoszący się do procesów poznawczych, strategicznych i praktycznych, dzięki którym koncepcje projektowe (propozycje nowych produktów, usług itp.) są opracowywane przez projektantów i / lub zespoły projektowe[1]. Celem tej metody jest rozwiązywanie problemów, stworzenie nowych, innowacyjnych produktów, usług lub procesów poprzez określenie prawdziwych potrzeb pojedynczego użytkownika[2][3].

Etapy procesu design thinking[edytuj | edytuj kod]

Proces design thinking składa się z 5 etapów, a przejście każdego z nich jest konieczne do uzyskania jak najlepszego rozwiązania problemu (ulepszenia usługi lub produktu)[4][5].

Empatia[edytuj | edytuj kod]

Empatia polega na dostrzeżeniu perspektywy użytkownika (produktów, usług) i zrozumieniu jego potrzeb. Na tym etapie pozyskiwane są wszelkie dane dotyczące użytkownika, np. dotyczące wykształcenia, trybu życia, charakteru, stosunku do usługi lub produktu, relacji z innymi ludźmi[4]. W celu realizacji tego procesu wykorzystuje się różne narzędzia, m.in. mapę empatii czy wywiady etnograficzne[5]. Informacje uzyskane podczas tego etapu determinują pracę w kolejnych etapach procesu design thinking.

Definiowanie problemu (diagnoza potrzeb)[edytuj | edytuj kod]

Proces ten polega na podsumowaniu zebranych podczas pierwszego etapu danych i ustaleniu realnych potrzeb użytkownika. Informacje zebrane w trakcie tego procesu pozwalają na analizę potencjalnych zmian w produkcie lub usłudze, by jak najlepiej spełniała ona wymagania użytkownika. Technikami stosowanymi w trakcie tego etapu są np. burza mózgów, braindumping lub technika 365, a jego efektem – stworzenie zagadnienia procesowego, które będzie analizowane w kolejnym etapie. Materiał badawczy uzyskany na tym etapie powinien być na tyle wyczerpujący, by umożliwił stworzenie realnego opisu sytuacji, dzięki której możliwe będzie ustalenie problemu[5].

Generowanie pomysłów[edytuj | edytuj kod]

Etap ten służy wygenerowaniu pomysłów, które są odpowiedzią na zagadnienie procesowe ustalone w trakcie diagnozy potrzeb[4].

Budowanie prototypów (prototypowanie)[edytuj | edytuj kod]

Budowanie prototypów to wizualizacja tego, jak rozwiązanie problemu mogłoby powstać. Prototypy dzielą się na prototypy 2D (np. schemat, storyboard, moodboard), prototypy 3D (np. makiety) i prototypy odgrywane (np. scenka rodzajowa, opowiadanie)[4]. Każdy z tych rodzajów można łączyć z innym.

Testowanie[edytuj | edytuj kod]

Etap ten polega na przetestowaniu rozwiązania w realnym środowisku użytkownika. Osoby, na których odbywa się testowanie nowych produktów lub usług, powinny mieć jak najwięcej wspólnego z profilem użytkownika stworzonym w trakcie wcześniejszych etapów[5]. Jeśli wynik testowania jest negatywny, należy wrócić do poprzednich etapów procesu design thinking lub rozpocząć go od nowa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Visser, W. 2006, The cognitive artifacts of designing, Lawrence Erlbaum Associates.
  2. Design Thinking w biznesie, Inprogress [dostęp 2019-03-21] (pol.).
  3. Tim Brown. Design Thinking. Harvard Business Review, June 2008.
  4. a b c d Etapy Design Thinking - co zrobić, by osiągnąć sukces?, Inprogress, 10 czerwca 2018 [dostęp 2019-03-21] (pol.).
  5. a b c d Kamil Brodnicki, Zastosowanie koncepcji Design Thinking w funkcjonowaniu przedsiębiorstw, „Quarterly Journal - No 4/2015 (15)”, kwiecień 2015.