Detektor dymu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Detektor dymu – urządzenie do wykrywania i lokalizowania zadymienia w budynkach, pomieszczeniach i urządzeniach.

Z uwagi na metodę działania można podzielić je na:

  • optyczne - wykorzystujące światło optyczne lub laserowe
  • jonizujące lub izotopowe - wykorzystujące materiały promieniotwórcze
Składa się z dwóch komór jonizacyjnych z niewielką ilością substancji promieniotwórczej. Jedna z komór jest szczelna i stanowi odniesienie do wskazań z drugiej komory, która jest otwarta na środowisko zewnętrzne, tj. możliwy jest tam możliwy na przykład napływ zadymionego powietrza. Ponieważ pojawienie się dymu w komorze spowoduje zmianę pochłaniania promieniowania, możliwe jest wykrycie takiej sytuacji poprzez porównanie napięć wyjściowych między komorą otwartą a zamkniętą, np. komparatorem
  • półprzewodnikowe - wykorzystujące detektory elektroniczne

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Ryszard Szepke: 1000 słów o atomie i technice jądrowej. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1982. ISBN 83-11-06723-6. (pol.)