Detektyw (film 1972)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Detektyw
Sleuth
Gatunek komediodramat, thriller
Data premiery 10 grudnia 1972
Kraj produkcji Wlk. Brytania
Język Angielski
Czas trwania 138 min.
Reżyseria Joseph L. Mankiewicz
Scenariusz Anthony Shaffer
Główne role Laurence Olivier, Michael Caine
Muzyka John Addison
Zdjęcia Oswald Morris
Scenografia Peter Lamont, Ken Adam, John Jarvis
Kostiumy John Furniss
Montaż Richard Marden
Produkcja Edgar Scherick, Morton Gottlieb
Wytwórnia Palomar Pictures
Dystrybucja 20th Century Fox
Nagrody NYFCC

Detektyw – ekranizacja sztuki teatralnej o tym samym tytule z 1972 roku.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Opis[edytuj | edytuj kod]

Film jest ekranizacją sztuki Anthony'ego Shaffera, która osiągnęła znaczny sukces sceniczny.

Andrew Wyke, podstarzały pisarz powieści kryminalnych, zaprasza do swojej posiadłości Milo Tindle'a, fryzjera, o którym wie, że jest kochankiem jego żony. Razem inscenizują w posiadłości Wyke'a napad z kradzieżą, której miał dokonać Milo. Miał on ukraść diamenty i uciec z żoną Andrew, by móc żyć dostatnio, co by pomogło samemu gospodarzowi, dostałby on bowiem sowite odszkodowanie i uwolnił się od zdradzającej go żony. Gdy kończą, Wyke wyznaje Milo, że zorganizował to, by móc go swobodnie zastrzelić i ukarać za romans z jego żoną.

Po dwóch dniach do posesji pana Wyke'a przybywa policjant. Oświadcza on gospodarzowi, że prowadzi śledztwo w sprawie zaginięcia Mylo Tindle'a. Po odkryciu szeregu dowodów na winę Andrew (dziury po kulach, ślady krwi, kopczyk w ogrodzie, ubranie Milo w szafie Wyke'a) oskarża go o morderstwo. Następnie zrzuca makijaż i detektyw okazuje się być... Milo. Sfabrykował dowody przeciw Andrew, który nie zabił go, ale strzelił do niego ślepym nabojem, chcąc go jedynie upokorzyć. Wyjawia mu też, że postanowił samemu zagrać w "grę w upokarzanie". Oznajmia Andrew, że zabił jego żonę i w jego domu są cztery dowody jego winy, a za 15 minut ma przybyć policja, która go aresztuje. Wyke w panice walczy o życie i w końcu odnajduje dowody zbrodni. Wówczas wychodzi na jaw, że tym razem Milo upokorzył Andrew, oraz że jego żona żyje i ma zamiar z nią opuścić miasto. Na tę wieść Andrew zabija Milo, a do posiadłości przybywa policja.

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

  • Nominacja do Oscara dla Laurence'a Olivera i Michaela Caine'a jako najlepszych aktorów pierwszoplanowych, Josepha Mankiewicza jako najlepszego reżysera, Johna Addisona za najlepszą muzykę oryginalną do dramatu (1973).
  • Nominacja do Złotego Globu za najlepszy dramat, dla Laurence'a Olivera i Michaela Caine'a jako najlepszych aktorów w dramacie (1973).
  • Nominacja do nagrody BAFTA dla Kena Adamsa za najlepszą scenografię, Oswalda Morrsia za najlepsze zdjęcia, Laurence'a Olivera jako najlepszego aktora pierwszoplanowego, Anthony'ego Shaffera za najlepszy scenariusz (1974).
  • Nagroda NYFCC dla Laurence'a Olivera jako najlepszego aktora pierwszoplanowego (1972).

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Z początku Anthony Shaffer, autor sztuki, na podstawie której nakręcono film, nie chciał sprzedać praw autorskich, gdyż bał się, że źle zrobiony film może zniweczyć sukces sztuki teatralnej. W końcu jednak się zgodził i sam napisał scenariusz do filmu.
  • Reżyserowania filmu odmówił Alfred Hitchcock, uznawany za mistrza thrillerów i filmów kryminalnych.
  • Michael Caine, który odegrał rolę Milo, w 35 lat później zagrał rolę Andrew Wyke'a w filmie Pojedynek.