Diabły z Loudun (opera)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Diabły z Loudun – pierwszy utwór operowy w twórczości Krzysztofa Pendereckiego (prapremiera w reż. Konrada Swinarskiego, Opera w Hamburgu - 20 czerwca 1969). Libretto tego dzieła w trzech aktach napisał w języku niemieckim[1] kompozytor w oparciu o sztukę teatralną Demony Johna Whitinga z 1961 inspirowaną Diabłami z Loudun autorstwa Aldousa Huxleya z roku 1952. Książka Huxleya nawiązywała do autentycznych wydarzeń z początku XVII wieku w Loudun we Francji, gdzie odbył się proces księdza Urbana Grandiera, oskarżonego przez przeoryszę klasztoru urszulanek o opętanie zakonnic i konszachty z diabłem[2].

Osoby[edytuj | edytuj kod]

  • Joanna, przorysza klasztoru urszulanek – sopran
  • siostra Klara od św. Jana – mezzosopran
  • siostra Luiza – kontralt
  • siostra Gabriela – sopran
  • Philippe Trincaut, młoda dziewczyna – sopran
  • Ninon, młoda wdowa – alt
  • Urbain Grandier, proboszcz kościoła św. Piotra – baryton
  • ojciec Barré, wikariusz z Chinon – bas
  • ojciec Rangier, spowiednik urszulanek – bas
  • ojciec Mignon – tenor
  • ojciec Ambrose – bas
  • Jean d'Armagnac, gubernator Loudun oraz Wilhelm de Cerisay, sędzia – role mówione
  • Adam, aptekarz – tenor
  • Mannoury, chirurg – baryton
  • baron de Laubardemont, komisarz królewski – tenor
  • książę Henri de Condé – baryton
  • Bontemps, dozorca więzienny – bas-baryton
  • Asmodeusz – bas
  • urszulanki, karmelici, lud, dzieci, strażnicy, żołnierze[2].

Treść[edytuj | edytuj kod]

Akcja rozgrywa się we francuskim mieście Loudun w 1634 r.

W pierwszym akcie ma miejsce ekspozycja dramatu. Przeoryszę Joannę dręczą wizje egzekucji Urbana Grandiera, proboszcza lokalnej parafii św. Piotra. Zakochana w równie urodziwym co lekkomyślnym księdzu, Joanna wyobraża go sobie w objęciach młodej wdowy Ninon. Spisek przeciw Grandierowi prowadzą aptekarz Adam i chirurg Mannoury, którzy postanawiają księdza zgubić. Tym bardziej że kapłan nie zamierza opierać się pokusom i korzysta z uroków życia. Joanną zaczynają interesować się przedstawiciele kościoła (m.in. egzorcysta Barré) oraz baron de Lauberdemont, królewski komisarz, poplecznik kardynała Richelieu, któremu Grandier przeciwstawił się, wspierając gubernatora Loudun w obronie fortyfikacji miejskich, które nakazano zburzyć. Zręcznie zmanipulowana Joanna wyznaje, że kusi ją demon Asmodeusz, słuchający rozkazów ojca Grandiera. W drugim akcie przeorysza poddawana jest egzorcyzmom, a pętla spisku wokół księdza stopniowo się zaciska, choć ten zapewnia, że nigdy dotąd Joanny nie widział. Kolejna sesja egzorcyzmów odbywa się publicznie i kończy zbiorową histerią zakonnic oskarżających Grandiera, który zostaje aresztowany. W akcie trzecim ojciec Grandier czeka w celi na tortury i proces. Poddany straszliwym mękom konsekwentnie odmawia podpisania zeznań, nie przyznaje się do winy i upiera się, że nigdy nie był w klasztorze. W końcu zostaje zawleczony na stos i stracony.

— NINATEKA.pl[3], Diabły z Loudun.Krzysztof Penderecki

Przypisy

  1. Bertrand Bolognesi: Die Teufel von Loudun (fr.). Anaclase.con, 2013. [dostęp 2015-06-19].
  2. 2,0 2,1 Józef Kański: Przewodnik operowy. Wyd. XI. Warszawa: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2014, s. 452. ISBN 978-83-224-0962-6.
  3. Diabły z Loudun. Ninateka.pl. [dostęp 2015-06-19].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]