Diagnosta laboratoryjny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Diagnosta laboratoryjny - osoba spełniająca formalne kwalifikacje do pracy w medycznym laboratorium diagnostycznym oraz wpisana na Listę Diagnostów Laboratoryjnych, prowadzoną przez Krajową Izbę Diagnostów Laboratoryjnych. Zawód reguluje ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej (Dz.U. z 2016 r. poz. 2245).

Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej:

Diagnostą laboratoryjnym może zostać osoba, która uzyskała tytuł magistra na kierunku analityka medyczna, bądź osoba posiadająca wyższe wykształcenie i tytuł magistra lub równorzędny w dziedzinie biologii, farmacji, chemii, biotechnologii, medycyny lub medycyny weterynaryjnej oraz odbyła kształcenie podyplomowe na kierunku analityka medyczna lub posiada tytuł specjalisty w dziedzinie analityki klinicznej, diagnostyki laboratoryjnej, mikrobiologii lub toksykologii.

Diagnosta laboratoryjny ma pełną zdolność do czynności prawnych, posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego i wykonuje zawód w laboratorium.

O wpis na Listę Diagnostów Laboratoryjnych może się ubiegać także osoba, która zdobyła równoważne wykształcenie poza granicami Polski:

  1. posiada dyplom wydany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej uznany za równoważny z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdzającym tytuł zawodowy magistra na kierunku analityka medyczna, lub
  2. posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego nabyte w państwie członkowskim Unii Europejskiej uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z ustawą z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz.U. z 2016 r. poz. 65).

Linki zewnętrzne[edytuj]