Dialektologia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Dialektologia – dział językoznawstwa zajmujący się badaniem, genezą i systematyką dialektów w obrębie jakiegoś języka lub języków. Dyscyplina ta bada odmiany poszczególnych języków oparte głównie na uwarunkowaniach geograficznych (w przeciwieństwie do odmian opartych na czynnikach społecznych – socjolektów, które są przedmiotem zainteresowań socjolingwistyki, czy też form historycznych, których klasyfikacji i opisu dokonuje językoznawstwo diachroniczne).

Jako odrębna dyscyplina językoznawcza dialektologia uformowała się w drugiej połowie XIX wieku[1]. Bezpośrednimi impulsami były teoria falowa innowacji językowych oraz próby weryfikacji lub falsyfikacji zasady bezwyjątkowości praw głosowych głoszonej przez młodogramatyków[2].

Trzon dialektologii tworzy geografia językowa, zajmująca się badaniem rozmieszczenia geograficznego różnych faktów (elementów) językowych[1]. Pierwszą fazą badania dialektologicznego jest gromadzenie materiału w terenie, wśród użytkowników różnych gwar[1]. Na podstawie zebranych danych można opublikować opis monograficzny danego dialektu, opis zróżnicowania języka etnicznego na pewnym terytorium czy też słownik gwarowy, ukazujący rozbieżności między językiem standardowym a daną mową ludową[2].

Polscy dialektolodzy[edytuj | edytuj kod]

Wybrani polscy dialektolodzy:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Mistrík 1993 ↓, s. 114.
  2. a b Polański 1999 ↓, s. 119.
  3. Józef Kąś w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  4. Jerzy Sierociuk w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  5. Kazimierz Sikora w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]