Diallag

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Diallag
Ilustracja
Kryształ diallagu (wymiary: 4,3×3,3×1,9 cm)
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny

(Ca(Mg,Fe)[SiO3](Al,Fe,Ca)2[(Si,Al)2O6])

Twardość w skali Mohsa

5–6

Łupliwość

doskonała

Pokrój kryształu

słupowy

Układ krystalograficzny

jednoskośny

Gęstość minerału

3,2–3,3 g/cm³

Właściwości optyczne
Barwa

zielonawoszara, brunatnawa

Połysk

szklisty, na przełamie perłowy

Diallagminerał z gromady krzemianów (łańcuchowych), zaliczany do piroksenów jednoskośnych (klinopiroksen).

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Magnezowa odmiana augitu; o składzie pośrednim pomiędzy szeregiem augitu i szeregiem diopsydu. Z chemicznego punktu widzenia zajmuje stanowisko pośrednie między fassaitem a typowymi augitami. Najczęściej tworzy kryształy wrosłe (zbliźniaczenia). Cechą charakterystyczną jest doskonała łupliwość. Zazwyczaj tworzy kryształy o pokroju słupkowym.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Składnik wielu skał magmowych; spotykany w gabrach, bazaltach, diabazach, diorytach, andezytach.

W Polsce występuje na Dolnym Śląsku (w bazaltach i diabazach – w okolicach Kłodzka, Ząbkowic Śląskich), na Wyżynie Krakowsko-Wieluńskiej (okolice Zawiercia, Myszkowa, Krzeszowic).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Bolewski, A. Manecki: Mineralogia szczegółowa. Warszawa: PAE, 1993.
  • A. Bolewski: Mineralogia szczegółowa. Warszawa: Wydawnictwo Geologiczne, 1965.