Certyfikaty sprzedaży w przemyśle muzycznym

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Diamentowa płyta)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Złota płyta przyznana przez British Phonographic Industry Ericowi Claptonowi za sprzedaż 100 tys. egzemplarzy albumu August (1986)

Certyfikaty sprzedaży w przemyśle muzycznym stanowią powszechnie stosowany na świecie system nagród za sprzedaż nagrań muzycznych.

Większość instytucji na świecie przyznaje wyróżnienia w systemie będącym wariacją regulaminu Recording Industry Association of America. Podstawową formą certyfikatu jest tzw. złota płyta, będąca zazwyczaj wykonaną z winylu płytą gramofonową pokrytą farbą metalizującą[1]. Inne wyróżnienia tj. platynowe oraz mniej powszechne diamentowe płyty przyznawane są za wielokrotną sprzedaż tego samego fonogramu.

Kryteria przyznawania wyróżnień są zależne od populacji kraju lub regionu w którym album został wydany. Nagrania otrzymują certyfikat indywidualnie w każdym kraju po spełnieniu wymogów. Progi dla innych wydawnictw muzycznych niż album długogrający, np. singli lub wideogramów, mogą być nawet kilkukrotnie niższe. Certyfikaty sprzedaży nie są jednoznacznie zinstytucjonalizowane i mogą być przyznawane przez zainteresowane strony, np. wytwórnie muzyczne bez formalnego regulaminu.

Historia[edytuj]

Platynowa płyta przyznana przez Recording Industry Association of America piosenkarzowi Michelowi Jacksonowi za sprzedaż 1 mln egzemplarzy albumu Thriller (1982)

Pierwsza złota płyta została przyznana w 1942 roku muzykowi jazzowemu Glennowi Millerowi za sprzedaż miliona egzemplarzy singlaChattanooga Choo Choo[2]. Wyróżnienie przyznała wytwórnia RCA Victor nakładem której utwór trafił do sprzedaży[2]. W 1957 roku ta sama wytwórnia wręczyła pierwszą złotą płytę za sprzedaż albumu długogrającego[3]. Nagrodę, również za milion sprzedanych kopii nagrań, otrzymał Harry Belafonte za produkcję Calypso (1956)[3].

W 1958 roku organizacja Recording Industry Association of America (RIAA) utworzyła pierwszy formalny system przyznawania złotych płyt w Stanach Zjednoczonych. Początkowo nagradzano wydawnictwa dla których wartość wszystkich sprzedanych egzemplarzy przekroczyła milion dolarów. W 1958 roku pierwszą nagrodę RIAA otrzymał piosenkarz Perry Como za singel „Catch a Falling Star[4][5]. Tego samego roku złotą płytę otrzymał pierwszy album – ścieżka dźwiękowa do filmowej adaptacji musicalu Oklahoma![4][5]. W 1975 roku RIAA wprowadziła dodatkowo wymóg sprzedania określonej liczby egzemplarzy, którą ustalono na 500 tys.

W 1976 roku RIAA wprowadziła nagrodę w formie platynowej płyty za sprzedaż miliona egzemplarzy albumu lub singla[5]. Pierwszą platynową płytę otrzymał piosenkarz Johnnie Taylor za singel „Disco Lady”, natomiast pierwszym wyróżnionym albumem była kompilacja zespołu rockowego Eagles pt. Their Greatest Hits 1971-1975 (1976)[5]. Wraz z rozwojem przemysłu muzycznego i wdrożeniem płyty kompaktowej w 1984 roku RIAA ustanowiła tzw. multiplatynową płytę[5]. Natomiast w 1999 roku RIAA utworzyła nagrodę w formie diamentowej płyty za sprzedaż 10 mln egzemplarzy[5].

W 1968 roku pierwszą złotą płytę w Polsce otrzymał Czesław Niemen za album Dziwny jest ten świat (1967)[6]. Nagrodę muzykowi przyznała wytwórnia Polskie Nagrania „Muza” za sprzedaż 160 tys. egzemplarzy, która była wydawcą płyty[7]. Od 1995 roku złote płyty w Polsce przyznawane są powszechnie przez stowarzyszenie – Związek Producentów Audio-Video (ZPAV). Pierwsze nagrody przyznane przez stowarzyszenie, 26 maja tego samego roku otrzymały piosenkarki Edyta Górniak, Edyta Bartosiewicz i Majka Jeżowska oraz zespół Hey[8]. Natomiast pierwsze platynowe płyty ZPAV przyznał tego samego dnia zespołom Maanam i Hey[9].

Kryteria[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Sophia Hernandez: Top Ten Vinyl Record Myths - Record Pressing (ang.). www.recordpressing.com. [dostęp 2016-08-28].
  2. a b Richard Grudens: Chattanooga Choo Choo: The Life and Times of the World Famous Glenn Miller Orchestra. Celebrity Profiles Publilshing, 2004, s. 11. ISBN 9781575792774.
  3. a b Jared Mccallister: BLACK HISTORY MONTH 2016: Harry Belafonte’s 'Calypso' set gold standard for music in 1956 (ang.). www.nydailynews.com. [dostęp 2016-08-28].
  4. a b Shannon L. Venable: Gold: A Cultural Encyclopedia. ABC-CLIO, 2011, s. 116. ISBN 9780313384301.
  5. a b c d e f Thom Holmes: The Routledge Guide to Music Technology. Routledge, 2013, s. 257. ISBN 9781135477806.
  6. Robert Sankowski: 45 lat Złotej Płyty w Polsce: Czesław Niemen "Dziwny jest ten świat" (pol.). muzyka.onet.pl. [dostęp 2016-08-28].
  7. Mirosław Maciorowski: Tydzień 17.12-23.12 w historii (ang.). wyborcza.pl. [dostęp 2016-08-28].
  8. ZPAV: złote płyty 1995 (pol.). bestsellery.zpav.pl. [dostęp 2016-08-28].
  9. ZPAV: platynowe płyty 1995 (pol.). bestsellery.zpav.pl. [dostęp 2016-08-28].
  10. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af ag ah ai aj ak al am an ao ap aq ar as at au International Certification Award levels (ang.). ifpi.org. [dostęp 2015-02-23].
    Certification Award Levels (ang.). www.ifpi.org. [dostęp 2015-02-23].