Dickit
| |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Inne nazwy |
dykit |
|---|---|
| Skład chemiczny |
zasadowy krzemian glinu |
| Twardość w skali Mohsa |
2–2,5[1] |
| Przełam |
nierówny |
| Łupliwość |
doskonała[1], jednokierunkowa, choć rzadko dostrzegalna |
| Pokrój kryształu |
pseudoheksagonalny[1], płytkowy, tabliczkowy, blaszkowy |
| Układ krystalograficzny |
jednoskośny[1] |
| Właściwości mechaniczne |
elastyczny[1] |
| Gęstość |
2,6 g/cm³[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
biały, żółtawy, bezbarwny, zielonawy |
| Rysa |
biała[1] |
| Połysk |
szklisty, perłowy |
| Współczynnik załamania |
1,561–1,570 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
dwójłomność: 0,005–0,006[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
9.ED.05[1] |
Dickit (dykit) – minerał z gromady krzemianów, zaliczany do grupy minerałów ilastych. Należy do grupy minerałów rzadkich.
Nazwa pochodzi od nazwiska szkockiego chemika Allana Brugh Dicka (1833-1926).
Charakterystyka
[edytuj | edytuj kod]Właściwości
[edytuj | edytuj kod]Krystalizuje w układzie jednoskośnym. Zazwyczaj tworzy kryształy o pokroju płytkowym, tabliczkowym lub blaszkowym. Występuje w skupieniach drobnokrystalicznych, łuskowych, zbitych, tworzy naskorupienia i naloty. Jest miękki, giętki, przeświecający. Jest podobny do kaolinitu, pod względem chemicznym – identyczny.
Występowanie
[edytuj | edytuj kod]Składnik utworów hydrotermalnych i osadowych (ilastych). Współwystępuje z kaolinitem. Towarzyszy też fluorytowi, barytowi, dolomitowi, azurytowi, malachitowi, syderytowi, kwarcowi, pirytowi, kalcytowi, chalkopirytowi[1] oraz minerałom kruszcowym.
Miejsca występowania:
- Na świecie: USA – Arkansas, Niemcy, Wielka Brytania, Czechy.
- W Polsce: spotykany w dolnośląskich łupkach ogniotrwałych Nowej Rudy, w żyłach polimetalicznych Gór Kaczawskich (Stara Góra). W osadach fliszu karpackiego, skałach marglistych i ilastych rejonu świętokrzyskiego i górnośląskiego.
Zastosowanie
[edytuj | edytuj kod]- interesujący dla naukowców,
- interesujący dla kolekcjonerów,
- lokalnie wykorzystywany jako materiał rzeźbiarski.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- J. Parafiniuk: Minerały systematyczny katalog 2004, TG ”Spirifer” W-wa 2005
- A. Bolewski: Mineralogia szczegółowa, Wyd.Geolog. 1965 r.
- W. Heflik, L. Natkanie-Nowak: Minerały Polski, Wyd. „Antykwa” 1998 r.
- A. Bolewski, A. Manecki: Mineralogia szczegółowa, Wyd. PAE 1993 r.
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- dykit na stronie WebMineral.com (ang.)
- dykit na stronie Mindat.org (ang.)